1 List do Koryntian 15:50 – znaczenie i zastosowanie

Ten werset w 1 Liście do Koryntian 15:50 mówi o tym, co każdy zna z własnego ciała: o zmęczeniu, chorobie i słabnięciu z wiekiem. „Zapewniam was, bracia, że ciało i krew nie mogą posiąść królestwa Bożego”, a autor nie ukrywa tej kruchości. Nazywa ją wprost, zanim sięgnie po obraz przemiany. Dla serca, które boi się o zdrowie bliskiej osoby albo opłakuje czyjeś odejście, ta szczerość ma swoją wagę, bo nie zbywa bólu pustym pocieszeniem. Słowa o tym, że to, co zniszczalne, nie odziedziczy tego, co niezniszczalne, opisują granicę obecnej postaci życia, a nie wstyd za to, że człowiek ma ciało. Następne wersety rozwijają tę myśl. Zniszczalne ma przyodziać się w niezniszczalność, a śmiertelne w nieśmiertelność, więc werset 50 nie zamyka opowieści o człowieku na jego słabości. Pokazuje raczej, że dziedzictwo królestwa wiąże się z przemianą, której w tekście nie przypisuje się ludzkiej sile, lecz działaniu Boga. Ten kierunek łagodzi lęk, bo przypomina, że kruchość nie jest ostatnim słowem o człowieku. Może właśnie dlatego autor mówi o przemijaniu tak spokojnie, jakby było tylko jednym rozdziałem dłuższej historii, a nie jej końcem.

W zdaniu „ciało i krew nie mogą posiąść królestwa Bożego” łatwo usłyszeć potępienie ciała. Kontekst Listu do Koryntian prowadzi jednak w inną stronę: Paweł mówi o zmartwychwstaniu i przemianie tego, co zniszczalne, w niezniszczalne. Problemem nie jest cielesność jako taka, lecz śmiertelny, podlegający rozpadowi sposób istnienia. Obraz „ciała i krwi” wskazuje tu na ludzką kondycję, która sama z siebie nie może wejść w dziedzictwo wiecznego życia. Nie oznacza to, że ciało zostaje odrzucone. Kilka wersetów dalej Paweł zapowiada, że umarli powstaną, a żyjący zostaną odmienieni. To, co teraz podlega śmierci, ma zostać przyobleczone w nieśmiertelność. Wcześniej rozdział zestawia ziemskiego człowieka z człowiekiem niebieskim i mówi o noszeniu ich obrazów. Obietnica nie polega więc na ucieczce od stworzenia, ale na przemianie człowieka. Królestwo Boże nie jest dziedzictwem osiąganym przez samą ludzką siłę ani trwałość. Jego pełnia wymaga działania Boga, który doprowadza do końca życie zapoczątkowane w Chrystusie. Werset 50 wyznacza granicę ludzkiej śmiertelności, a nie wartość ludzkiego ciała.

Ten werset zamyka długi wywód o zmartwychwstaniu i stawia wyraźną granicę. Ciało i krew, czyli ludzka kondycja w swojej obecnej, kruchej postaci, nie odziedziczą królestwa Bożego. Apostoł nie wypowiada tu pogardy wobec ciała. Mówi o tym, że to, co zniszczalne, nie ma prawa do dziedzictwa w tym, co niezniszczalne. Kontekst wcześniejszych wersów pomaga zobaczyć, o co chodzi. Pierwszy człowiek pochodzi z ziemi, a drugi z nieba, i jak nosiliśmy obraz ziemskiego, tak będziemy nosić obraz niebieskiego (1 List do Koryntian 15:47-49). W 1 Liście do Koryntian 15:53 mowa jest o przemianie tego, co zniszczalne, w niezniszczalność. Ta obietnica sięga dalej niż ludzkie możliwości. Z tego wynika spokojna perspektywa dla codzienności. Ograniczenia, zmęczenie i słabość należą do tego, co zniszczalne, więc nie są ostatnim słowem o człowieku. Obietnica dotyczy przyszłości, którą prowadzi Bóg, a nie tylko tego, co da się zrobić własnymi siłami. Apostoł kończy zapowiedzią zwycięstwa nad śmiercią (1 List do Koryntian 15:54). Ten finał nadaje sens całemu rozdziałowi i każdemu zmaganiu z kruchością. Ostatnie słowo należy do zwycięstwa, nie do rozpadu.

„Ciało i krew” nie oznacza, że ludzkie ciało jest złe albo że wieczność polega na porzuceniu wszystkiego, co ludzkie. Werset mówi o tym, co śmiertelne i podlegające zniszczeniu: taka kondycja nie może sama wejść w dziedzictwo, które jest niezniszczalne. Nadzieją Pawła nie jest ucieczka od stworzenia, lecz jego przemiana. Dlatego słowa te należą do opowieści o zmartwychwstaniu. Apostoł przypomina, że człowiek noszący obraz ziemskiego będzie nosił także obraz człowieka niebieskiego. To, co kruche, nie zostaje uznane za bezwartościowe; potrzebuje Bożego odnowienia. Jak ziarno, które nie pozostaje takie, jakie zostało zasiane, tak życie przyszłe przekracza obecną postać, nie tracąc ciągłości z tym, co Bóg stworzył. Werset wyrasta też z Ewangelii, którą wspólnota przyjęła: Chrystus umarł za grzechy. Nie jest więc obietnicą, że ludzkie wysiłki osiągną nieśmiertelność. Dziedzictwo przychodzi przez Boże działanie, a Paweł zapowiada, że zniszczalne zostanie przyodziane w niezniszczalność. W tej perspektywie śmierć jest rzeczywista, lecz nie ma ostatniego słowa nad człowiekiem. Nadzieja chrześcijańska spoczywa w przemianie, której źródłem jest Bóg.