1 List do Koryntian 15:48 – znaczenie i zastosowanie

Ten werset zamyka krótką, ale mocną myśl Pawła: człowiek nosi w sobie obraz tego, z kim jest złączony. Pierwszy człowiek, z ziemi, wyznacza kształt życia ziemskiego, a drugi Człowiek, z nieba, wyznacza kształt życia niebieskiego. Apostoł nie spisuje tu listy zasług ani sprawdzianu do zdania. Pokazuje raczej, czyj obraz w ludziach się odciska, także w zmęczeniu, w żałobie i w zwykłych dniach pełnych drobnych trosk. Serce zatrzymuje się przy słowie „tacy”. Nie oznacza ono, że to, co ziemskie, jest z natury złe, bo sam Paweł mówi o ciele, które się zasiewa i powstaje. Słowo to mówi o pokrewieństwie. Ziemskie bywa kruche i ciężkie, ale nie jest ostatnim słowem o człowieku. Obok niego stoi obraz niebieski, który w Pierwszym Liście do Koryntian 15:49 zostaje zapowiedziany jako przyszłość. Ten fragment zmienia sposób patrzenia na własną słabość. Bliskość z Chrystusem nie wyrasta z doskonałości, której nikt nie posiada, lecz z przyłączenia do Niego. Dlatego ziemski wymiar życia, z jego ograniczeniami, nie przekreśla tego, do kogo człowiek należy.

W 1 Liście do Koryntian 15:48 Paweł ujmuje zmartwychwstanie jako przynależność do dwóch reprezentantów ludzkości: „Jaki ten ziemski, tacy i ziemscy; jaki Ten niebieski, tacy i niebiescy”. Pierwszy człowiek, Adam, pochodzi z ziemi; drugi Człowiek, Chrystus, z nieba. W poprzednich wersetach Paweł mówi o ciele zmysłowym i duchowym, a w następnych o przemianie tego, co zniszczalne, w niezniszczalne. Dlatego „ziemscy” i „niebiescy” nie oznaczają tu przede wszystkim dwóch typów charakteru. Chodzi o podobieństwo do Adama w obecnym, śmiertelnym życiu oraz o przyszłe podobieństwo do Chrystusa w zmartwychwstaniu. To rozróżnienie chroni sens wersetu przed sprowadzeniem go do nakazu moralnego: „bądź bardziej niebieski”. Paweł ogłasza nadzieję zakorzenioną w tym, kim jest Chrystus i co Bóg uczyni z umarłymi. Nie wyjaśnia szczegółowo, jak będzie wyglądało ciało zmartwychwstałe; podkreśla za to ciągłość i przemianę: ci, którzy noszą obraz ziemskiego człowieka, będą nosić obraz niebieskiego. Zmartwychwstanie nie jest więc ucieczką od ludzkiego ciała, lecz jego przemianą według wzoru Chrystusa.

Ten werset zestawia dwie rodziny ludzi, bo każda ma swojego przodka. Apostoł pisze w 1 Liście do Koryntian 15:48: „Jaki ten ziemski, tacy i ziemscy; jaki Ten niebieski, tacy i niebiescy.” Pierwszy Adam pochodzi z ziemi, więc jego potomstwo nosi cechy ziemskie. Drugi Człowiek przychodzi z nieba, a ludzie należący do Niego zaczynają nosić cechy niebieskie. Paweł mówi przede wszystkim o tym, czyim obrazem człowiek się kształtuje. W codziennym życiu łatwo zauważyć, jak przejmujemy sposób myślenia ludzi, z którymi długo przebywamy. Ktoś, kto latami żyje w strachu przed brakiem, zaczyna patrzeć na świat właśnie przez ten pryzmat. Werset wskazuje, że tożsamość człowieka wyrasta z przynależności. Warto jednak zauważyć, że ten fragment opisuje wzorzec, do którego człowiek się upodabnia, a nie ostatnie słowo o jego losie. Dalsze wersety tego rozdziału mówią o odmianie i zmartwychwstaniu. Pierwszy Adam wyznacza ramy ludzkiej kondycji, a drugi otwiera drogę do nowej rodziny, która zmierza ku Jego obrazowi.

„Jaki ten ziemski, tacy i ziemscy; jaki Ten niebieski, tacy i niebiescy” — pisze Paweł, mówiąc o zmartwychwstaniu. Wcześniej przeciwstawia pierwszego człowieka, pochodzącego z ziemi, Chrystusowi, który jest z nieba. Werset nie obiecuje, że ziemskie życie stanie się wolne od cierpienia ani że człowiek sam osiągnie nieśmiertelność. Ukazuje, że nasza przyszłość zależy od Tego, który przeszedł przez śmierć i daje życie. Obraz ziemskiego człowieka przypomina, że jesteśmy stworzeni, ograniczeni i podatni na przemijanie. Chrześcijańska nadzieja nie każe gardzić tym, co cielesne, ani udawać, że śmierć nie boli. Paweł kieruje wzrok ku przemianie: zniszczalne nie będzie ostatnim słowem o człowieku. Obraz „niebieskiego” wskazuje na przynależność do Chrystusa i udział w życiu, którego człowiek nie może sobie zapewnić. Ta perspektywa zmienia wagę zwyczajnych dni, nie odbierając im konkretności. Cierpliwość wobec chorego, uczciwość w pracy czy przebaczenie nie są drogą do samodzielnego zdobycia wieczności. Mogą jednak wyrażać życie zakorzenione w Chrystusie. Zmartwychwstanie nie jest ucieczką od stworzenia, lecz Bożą obietnicą jego przemiany.