1 List do Koryntian 15:51 – znaczenie i zastosowanie

Aby potwierdzić to, co powiedział o tej przemianie, Paweł wyjawia teraz Koryntianom to, co dotąd było przed nimi zakryte: nie wszyscy wierzący umrą, ale wszyscy zostaną przemienieni. Ci, którzy będą żyli w chwili powrotu naszego Pana, zostaną porwani w obłoki, nie zaznawszy śmierci (Pierwszy List do Tesaloniczan 4:17). Ten fragment jasno pokazuje jednak, że także oni muszą przejść od zniszczalności do niezniszczalności.

Postać ich żyjących ciał ulegnie przemianie, tak jak ciała zmarłych zostaną wskrzeszone. Stanie się to w jednej chwili, w mgnieniu oka (Pierwszy List do Koryntian 15:52). Czego nie może dokonać wszechmoc Boga? Ta sama moc, która przywraca zmarłych do życia, może w jednej chwili przemienić żyjących. Muszą oni zostać przemienieni, tak jak zmarli, bo ciało i krew nie mogą odziedziczyć królestwa Bożego.

Oto tajemnica, którą Paweł wyjawia Koryntianom: „Objawiam wam tajemnicę”, czyli odsłaniam prawdę, która wcześniej była niejasna i nieznana. Ewangelia objawia wiele tajemnic. Ujawnia prawdy, które niegdyś były ukryte, rozjaśnia te, które pojmowano jedynie mgliście, a także odsłania pewne rzeczy, których w tym życiu nigdy nie poznamy w pełni.

Paweł wyjawia tu prawdę wcześniej nieznaną: święci, którzy będą żyli podczas powtórnego przyjścia naszego Pana, nie umrą, lecz zostaną przemienieni. Ta przemiana nastąpi w jednej chwili, przy dźwięku ostatniej trąby. W innym miejscu Paweł pisze, że sam Pan zstąpi z okrzykiem, głosem archanioła i trąbą Bożą (Pierwszy List do Tesaloniczan 4:16). Tutaj mówi, że zabrzmi trąba. Będzie to donośne wezwanie, by wszyscy żyjący i umarli stanęli przed trybunałem Chrystusa.

Na to wezwanie groby się otworzą. Zmarli święci powstaną niezniszczalni, a żyjący święci zostaną przemienieni i osiągną ten sam niezniszczalny stan (Pierwszy List do Koryntian 15:52). Następnie Paweł wyjaśnia, dlaczego ta przemiana jest konieczna: „To, co zniszczalne, musi przyoblec się w niezniszczalność, a to, co śmiertelne, musi przyoblec się w nieśmiertelność” (Pierwszy List do Koryntian 15:53).

Jak inaczej człowiek mógłby być zdolny do życia w niezniszczalnym świecie albo gotowy na wieczne dziedzictwo? Jak to, co zniszczalne i śmiertelne, mogłoby cieszyć się tym, co trwałe, święte i nieśmiertelne? To zniszczalne ciało musi stać się niezniszczalne, a to śmiertelne — nieśmiertelne, aby człowiek mógł zaznać szczęścia, które przygotował Bóg. To właśnie zniszczalne ciało musi przyoblec się w niezniszczalność, to zrujnowane ciało musi na nowo powstać. To, co zostało zasiane, musi ożyć. Święci powstaną we własnych ciałach (Pierwszy List do Koryntian 15:38), a nie w innych.

Paweł pokazuje następnie, co nastąpi po tej przemianie żyjących i zmarłych w Chrystusie: „Śmierć została pochłonięta przez zwycięstwo” (Księga Izajasza 25:8). To, co śmiertelne, zostanie wtedy pochłonięte przez życie (Drugi List do Koryntian 5:4). Śmierć zostanie całkowicie pokonana, a święci będą na zawsze wyzwoleni spod jej władzy. Zostanie zwyciężona tak doszczętnie, że nie pojawi się już nigdy w miejscu, gdzie będą przebywać zmartwychwstali święci.

Dlatego święci zaśpiewają pieśń triumfu. Gdy to, co śmiertelne, przyoblecze się w nieśmiertelność, śmierć zostanie na zawsze pochłonięta. Kiedy święci umierają, Chrystus nie pozwala, by pochłonęła ich śmierć. A gdy powstaną, śmierć zostanie dla nich ostatecznie pokonana. Wtedy zawołają z triumfem.

Będą chełpić się nad śmiercią jak nad pokonanym wrogiem i szydzić z tego wielkiego niszczyciela: „Śmierci, gdzie jest twoje żądło? Gdzie twoja moc, by nas skrzywdzić? Cóż się stało z twoją śmiercionośną siłą? Byliśmy umarli, a teraz znów żyjemy i już nigdy nie umrzemy. Zostałaś pokonana i pozbawiona broni, a my jesteśmy poza twoim zasięgiem. Grobie, gdzie jest twoje zwycięstwo? Cóż się z nim stało? Gdzie są twoje łupy i trofea? Byliśmy niegdyś twoimi więźniami, lecz drzwi więzienia zostały wyłamane, zamki rozbite, kajdany opadły, a my jesteśmy wolni na zawsze”.

Ten, kto zdawał się zwycięzcą, zostaje pokonany i musi oddać swoich jeńców. Triumf grobu dobiega końca. Więzy śmierci zostają zerwane, a święci odzyskują wolność. Śmierć już nigdy ich nie skrzywdzi, a grób nigdy więcej ich nie uwięzi. W jednej chwili znika władza śmierci, jej podbój i zdobyte przez nią łupy. Dla świętych nie pozostanie po nich nawet ślad.

Tak powstaną, uczynieni nieśmiertelnymi, by oddać cześć swojemu Zbawicielowi i wysławiać Bożą łaskę. Będą chełpić się nad pokonaną śmiercią. Przyczyna tego triumfu została tu zasygnalizowana. Najpierw Paweł pokazuje, skąd śmierć czerpie moc ranienia: „Żądłem śmierci jest grzech”. To grzech zatruwa śmierć. Tylko grzech daje śmierci prawo, by ranić i zabijać. Jedynie grzech, który nie został przebaczony, trzyma człowieka we władzy śmierci. „Mocą grzechu jest Prawo” — to znaczy, że Boże ostrzeżenie skierowane do tych, którzy łamią Prawo, i ogłoszona nad nimi kara nadają grzechowi jego siłę.

Grzech jest rodzicem śmierci i daje jej całą moc wyrządzania krzywdy. Przez jednego człowieka grzech wszedł na świat, a przez grzech — śmierć (List do Rzymian 5:12). Śmierć jest jego przeklętym dzieckiem i potomkiem. Następnie Paweł pokazuje, jak wierzący dzięki Jezusowi Chrystusowi zwyciężają śmierć (Pierwszy List do Koryntian 15:56). Żądłem śmierci jest grzech, lecz Chrystus usunął to żądło, umierając. Dokonał zadośćuczynienia za grzech i uzyskał jego przebaczenie. Śmierć może syczeć, ale nie może naprawdę wyrządzić krzywdy.

Mocą grzechu jest Prawo, lecz nasz Odkupiciel usunął przekleństwo Prawa, sam stając się za nas przekleństwem. W ten sposób przez Chrystusa grzech utracił swą moc i żądło dzięki Jego przyjściu w ciele, cierpieniu i śmierci. Śmierć może porwać wierzącego, ale nie może go ukąsić ani zatrzymać na zawsze. Nadejdzie dzień, gdy grób się otworzy, więzy śmierci zostaną zerwane, zmarli święci znów ożyją i staną się niezniszczalni oraz nieśmiertelni, na zawsze poza zasięgiem śmierci.

Wtedy stanie się jasne, że śmierć utraciła nad nimi swą moc i żądło. Wszystko to dokonuje się dzięki Chrystusowi, który umarł w ich miejsce. Umierając, pokonał śmierć i pozbawił grób zwycięstwa. Przez wiarę w Niego wierzący mają udział w Jego triumfie. Już teraz często radują się nadzieją na to zwycięstwo, a gdy powstaną z grobu w chwale, odważnie zatriumfują nad śmiercią.

Przebaczenie grzechu i rozbrojenie śmierci są w całości dziełem Bożej łaski w Chrystusie. Prawo daje śmierci broń, by niszczyła grzesznika, ale przebaczenie odbiera Prawu tę moc i usuwa żądło śmierci.

Dzięki łasce Bożej, przez odkupienie, które jest w Chrystusie Jezusie, zostajemy za darmo uznani za sprawiedliwych przed Bogiem (List do Rzymian 3:24). Nic więc dziwnego, że zwycięstwo świętych nad śmiercią prowadzi do dziękczynienia Bogu: „Niech będą dzięki Bogu, który daje nam zwycięstwo przez naszego Pana Jezusa Chrystusa” (Pierwszy List do Koryntian 15:57).

Najlepszym sposobem, by nasza radość była święta, jest przemienić ją w uwielbienie Boga. Właściwie cieszymy się naszymi błogosławieństwami i zaszczytami wtedy, gdy przynoszą chwałę Bogu i gdy z radością Mu tę chwałę oddajemy. To także pogłębia naszą radość i ją uszlachetnia. Wiemy wtedy, że spełniliśmy swój obowiązek, a zarazem zaznaliśmy radości.

Czy może być coś radośniejszego niż zwycięstwo świętych nad śmiercią, gdy powstaną z martwych? Czy nie będą się wtedy radować w Panu i weselić w Bogu, który ich zbawia? Czy ich dusze nie będą uwielbiać Pana? Gdy Bóg okaże zmarłym tak wielkie cuda, czy nie powstaną, by Go chwalić? (Księga Psalmów 88:10). Ci, którzy nadal pozostają we władzy śmierci, nie mają serca do śpiewania chwały, ale takie zwycięstwo z pewnością rozpali języki świętych dziękczynieniem.

Będą chwalić Boga za samo zwycięstwo, bo jest wielkie i pełne chwały. Będą Go też chwalić za sposób, w jaki zostało odniesione: zwycięstwo jest darem Boga przez Jezusa Chrystusa. Nie zdobywamy go własną mocą. Jest ono dziełem Bożej mocy i nie zostaje nam dane dlatego, że jesteśmy godni, lecz dlatego, że godny jest Chrystus, który przez swoją śmierć odniósł to zwycięstwo dla nas. Czyż nie czyni to tego zwycięstwa jeszcze cenniejszym i nie pobudza nas do jeszcze gorliwszego uwielbiania Boga?

Zobacz, jak wiele źródeł radości otwiera się przed świętymi i jak wielkie dziękczynienie wznosi się ku Bogu dzięki śmierci i zmartwychwstaniu naszego Odkupiciela, Jego cierpieniom i zwycięstwom. Jakimi okrzykami święci powstający z martwych będą Go chwalić! Jak donośnie najwyższe niebo będzie rozbrzmiewać Jego chwałą przez całą wieczność! „Niech będą dzięki Bogu” — te słowa staną się sercem ich pieśni, a aniołowie dołączą do chóru i donośnie odpowiedzą: „Amen, Alleluja”.