1 List do Koryntian 15:47 – znaczenie i zastosowanie

Słowa „Pierwszy człowiek z ziemi – ziemski, drugi Człowiek – z nieba” (Pierwszy List do Koryntian 15:47) stawiają obok siebie dwóch ludzi, którzy stoją u początku dwóch porządków. Pierwszy pochodzi z ziemi i nosi w sobie jej kruchość, a drugi przychodzi z nieba. Różnica między nimi dotyczy pochodzenia i kierunku życia. Ziemski człowiek nosi w sobie obraz tego, z czego pochodzi, a niebieski wyznacza kształt tego, co dopiero ma przyjść. Najbardziej poruszające w tym fragmencie jest to, że mowa o tym, co już nosimy. Słabość ciała i świadomość przemijania należą do ziemskiej kondycji, a werset nie zbywa ich żadnym zdaniem. Zauważa jednak, że ten obraz nie jest ostatnim słowem o człowieku. Ciało, które dziś bywa słabe, zostaje zestawione z tym, co mocne i duchowe, a zapowiedź odmiany daje nadzieję, że przemijanie nie kończy historii człowieka. W tym zestawieniu widać ciągłość: Paweł mówi o obrazie, który dziś nosimy, i o obrazie, który będziemy nosić. Sam werset wskazuje na pochodzenie, a kolejne zdania rozwijają, jak ten obraz się zmienia. Zapowiedź nowego kształtu nie kasuje więc tego, co ziemskie, lecz stawia je w dłuższej historii.

W 1 Liście do Koryntian 15:47 Paweł zestawia dwóch ludzi: „Pierwszy człowiek z ziemi – ziemski, drugi Człowiek – z nieba”. Nie chodzi o prosty podział na materię złą i ducha dobrego. W sąsiednich zdaniach tematem jest zmartwychwstanie: ciało podległe śmierci zostanie przemienione w niezniszczalne. Adam reprezentuje ludzkie życie związane z ziemią, kruche i śmiertelne; Chrystus, nazwany wcześniej „ostatnim Adamem”, jest źródłem życia, którego śmierć nie pokona. Sformułowanie „z nieba” wskazuje na pochodzenie i tożsamość Chrystusa, ale w tym wywodzie ważny jest także skutek Jego zmartwychwstania. Werset 48 rozwija obraz: przynależność do ziemskiego człowieka oznacza udział w ziemskiej kondycji, a przynależność do Niebieskiego — przyszły udział w życiu, które On przynosi. Paweł nie twierdzi, że wierzący już teraz są wolni od słabości. Werset 49 mówi o noszeniu obrazu człowieka niebieskiego, a dalszy kontekst wiąże tę nadzieję z przemianą ciała. Werset 47 jest zatem częścią argumentu o nadziei cielesnego zmartwychwstania: przyszłość człowieka opiera się na Chrystusie, nie na zdolności śmiertelnego ciała do ocalenia samego siebie.

W Pierwszym Liście do Koryntian 15:47 czytamy: „Pierwszy człowiek z ziemi – ziemski, drugi Człowiek – z nieba.” Apostoł Paweł nie opisuje tu drabiny, po której trzeba wspiąć się własnymi siłami. Mówi o pochodzeniu i o tym, skąd bierze się życie. Kontekst jest pomocny. W wersecie 45 Adam staje się duszą żyjącą, a ostatni Adam duchem ożywiającym. W wersecie 48 czytamy, że jaki ziemski, tacy i ziemscy, a jaki niebieski, tacy i niebiescy. Cechy człowieka wynikają więc z tego, do kogo należy. Widać to w zwyczajnych wyborach. Ktoś, kto długo żyje lękiem o jutro albo pychą wobec innych, może zachowywać się jak ziemski obraz, nawet bez złej woli. Ktoś, kto zakorzenia się w Chrystusie, może z czasem nosić inny rysunek, widoczny w cierpliwości, prostocie i gotowości do przebaczenia. Wers 49 mówi o noszeniu obrazu w czasie przyszłym. Paweł nie opisuje szczegółowo, jak ta przemiana będzie wyglądać. To ważne, bo nie stawia człowieka przed zadaniem własnej doskonałości. Wskazuje raczej na to, kogo człowiek już nosi w sobie.

Paweł stawia obok siebie dwa źródła ludzkiego życia: Adama, związanego z ziemią, oraz Chrystusa, który jest „z nieba”. Nie chodzi o pogardę dla ziemskiego życia ani dla ciała. W tym samym rozdziale Apostoł mówi o ciele, które zostaje zasiane w słabości, a powstaje w chwale. Nadzieja chrześcijańska nie polega więc na porzuceniu cielesności, lecz na przemianie, której dokonuje Bóg. Adam przypomina o wspólnym, kruchym początku: o życiu podlegającym śmierci. Chrystus jest „drugim Człowiekiem” i — jak mówi wcześniejszy werset — duchem ożywiającym. Jego zmartwychwstanie otwiera przyszłość, w której śmiertelność nie będzie ostatnim słowem. Paweł rozwija tę myśl, mówiąc, że ci, którzy nosili obraz ziemskiego człowieka, będą nosić obraz niebieskiego. Można dostrzec w tym obraz ziarna: nie zachowuje ono dawnej postaci, a jednak wzrost nie jest zerwaniem z jego życiem. Także chrześcijańska nadzieja obejmuje to, co kruche i konkretne, ale nie zamyka się w teraźniejszym kształcie istnienia. Jej miarą jest Chrystus — nie przemijanie, lecz życie, które Bóg wzbudza.