1 List do Koryntian 12:30 – znaczenie i zastosowanie

Trzy pytania w tym wersecie mają jedną oczywistą odpowiedź: nie wszyscy. Apostoł Paweł nie zadaje ich po to, by porównywać ludzi, lecz by pokazać, że dary nie są rozdawane wszystkim po równo. W 1 Liście do Koryntian 12:28 czytamy, że Bóg ustanowił w Kościele różne służby i dary, a w wersecie 12:29 Paweł zadaje podobne pytania o apostołów, proroków i nauczycieli. Ta seria pytań pokazuje, że każda z tych posług ma swoje miejsce, a żadna nie jest dostępna dla każdego. Obraz nabiera głębi w sąsiednich wersetach, gdzie Paweł pisze, że gdy cierpi jeden członek, współcierpią wszystkie inne. Jeśli nie wszyscy mają ten sam dar, to ciało potrzebuje wielu różnych osób, które się uzupełniają. Można sobie wyobrazić kogoś, kto nie ma daru uzdrawiania, a mimo to towarzyszy choremu w cierpliwym czuwaniu. Ktoś inny może nie przemawiać językami, lecz być obecny przy modlitwie wspólnoty. Z tej perspektywy brak jednego daru nie oznacza braku miejsca w Ciele. Pytanie „Czy wszyscy mają łaskę uzdrawiania?” nie jest więc oceną ludzi, lecz opisem wspólnoty. Każdy członek ma swoją rolę i dopiero razem tworzy Ciało Chrystusa. Wspólnota potrzebuje wszystkich, choć nikt nie ma wszystkiego.

Pytania w 1 Liście do Koryntian 12:30 oczekują odpowiedzi przeczącej: nie wszyscy otrzymują te same dary. Paweł wymienia uzdrawianie, przemawianie językami i ich tłumaczenie, podobnie jak wcześniej apostołów, proroków, nauczycieli i inne formy służby. Nie przedstawia więc jednego rodzaju działania jako obowiązkowego znaku duchowej dojrzałości każdego wierzącego. Ważny jest kontekst: wspólnota przypomina ciało złożone z wielu członków. Jej jedność nie polega na tym, że wszyscy robią to samo, lecz na przynależności do Chrystusa i wzajemnej zależności. Dar jednej osoby może służyć innym, ale jego brak u pozostałych nie oznacza, że są niepełni albo mniej potrzebni. Również pytanie o tłumaczenie języków nie ustanawia tutaj zasady, że każdy mówiący nimi musi sam je tłumaczyć; werset stwierdza jedynie, że nie wszyscy mają ten dar. Paweł nie pomniejsza znaczenia darów, lecz podważa oczekiwanie, że każdy powinien wykazywać ten sam dar. Wspólnota traci właściwą perspektywę, gdy mierzy duchowość jednym przejawem. Różnorodność służby nie rozbija jedności Kościoła: jest częścią jego budowy jako Ciała Chrystusa.

W Pierwszym Liście do Koryntian 12:30 Paweł zadaje trzy pytania, a każde z nich zakłada odpowiedź: nie. Czy wszyscy mają łaskę uzdrawiania? Czy wszyscy przemawiają językami? Czy wszyscy potrafią je tłumaczyć? Pytania te kontynuują ciąg z poprzedniego wersetu, w którym padają pytania o apostołów, proroków i nauczycieli. Tekst nie mówi, że dary są zbędne. Mówi, że nie zostały rozdane tak samo każdemu. Ten fragment wyrasta z obrazu Ciała Chrystusa. Ciało nie składa się wyłącznie z oczu ani wyłącznie z rąk. W Pierwszym Liście do Koryntian 12:26 Paweł pokazuje, że gdy cierpi jeden członek, cierpią razem z nim wszystkie pozostałe, a gdy jeden doznaje szacunku, cieszą się wszystkie. Różnorodność członków nie czyni ich rywalami, lecz tworzy wspólne życie. Można sobie wyobrazić człowieka, który nie umie przemawiać przed grupą, za to cierpliwie odwiedza chorych i pomaga przy parafialnych spotkaniach. Porównywanie się z ludźmi, którzy mają inne dary, łatwo rodzi zniechęcenie. Pytania Pawła pomagają zobaczyć, że nikt nie ma wszystkiego. Odpowiedź brzmi nie, ale nie wyklucza to nikogo z Ciała Chrystusa. Różnica między darami nie jest przeszkodą w jedności. Staje się miejscem, w którym wspólnota może się dopełniać.

W 1 Liście do Koryntian 12:30 Paweł pyta, czy wszyscy otrzymują dar uzdrawiania, mówią językami i potrafią je tłumaczyć. Odpowiedź, zawarta w samych pytaniach, brzmi: nie. Nie każdy członek wspólnoty otrzymuje te same dary. Nie są one miarą czyjejś bliskości Boga ani warunkiem przynależności do Chrystusa. Ten werset należy do obrazu Kościoła jako Ciała Chrystusa. Ciało nie składa się z jednego rodzaju członków; jego życie zależy od tego, że różne części służą na różne sposoby. Ktoś może modlić się o uzdrowienie, ktoś inny nieść pomoc w ciszy, a jeszcze ktoś tłumaczyć słowa, których wspólnota sama nie rozumie. Paweł nie ustanawia tu rankingu duchowych doświadczeń. Pokazuje ich różnorodność we wspólnym życiu. Dary nie są własnością, którą można sobie przypisać na zawsze ani powodem do wywyższania się. Są powierzonym dobrem dla wspólnoty. Z perspektywy wieczności ważne staje się więc nie to, czy każdy doświadcza tego samego, lecz czy otrzymane dary służą życiu innych. W różnorodności członków ujawnia się jedność Ciała, a nie brak jedności.