1 List do Koryntian 12:3 – znaczenie i zastosowanie

Ten werset mówi o wyznaniu, które przychodzi z pomocą Ducha, a nie tylko z ludzkiej siły. Apostoł pisze do wspólnoty w Koryntie, która wcześniej była pociągana ku niemym bożkom, i zestawia z tym słowa wypowiadane pod natchnieniem Ducha. Nikt, kto pozostaje pod tym natchnieniem, nie powie przekleństwa wobec Jezusa, a wyznanie: „Panem jest Jezus” wymaga pomocy Ducha Świętego. Nie chodzi tu o sprawność w mówieniu, lecz o to, że ta prawda bywa darem. Człowiek w żałobie albo w lęku może wypowiedzieć te słowa cicho i z trudem, niemal bez przekonania, i łatwo wtedy uznać, że wyznanie się nie udało. Werset zdaje się mówić inaczej, bo wyznanie nie zależy wyłącznie od siły głosu ani od gotowości serca. Kontekst dopowiada, że dary, posługi i działania są różne, lecz jest jeden Duch, jeden Pan i jeden Bóg. Wyznanie Jezusa jako Pana wiąże się więc z tym wspólnym źródłem, z którego wypływa wszystko inne. Najcichsze wyznanie nie jest przez to mniej prawdziwe, ponieważ jego początkiem jest Duch, a nie siła człowieka.

W Pierwszym Liście do Koryntian 12:3 Paweł rozróżnia dwa wyznania: przeklinanie Jezusa i uznanie Go za Pana. Nie przedstawia ich jako magicznych formuł, których samo wypowiedzenie automatycznie dowodzi stanu serca. Chodzi o świadectwo Ducha, dzięki któremu Jezus zostaje rozpoznany i wyznany jako Pan. Kontekst dotyczy darów duchowych we wspólnocie Koryntu. Wcześniej Paweł przypomina, że dawniej Koryntianie byli związani z niemymi bożkami; zaraz potem podkreśla różnorodność darów, posługi i działań pochodzących od jednego Boga. Werset 3 wyznacza więc podstawowe kryterium rozeznawania: działanie przypisywane Duchowi nie może odrzucać Jezusa, a prawdziwe uznanie Jego panowania nie jest ludzkim osiągnięciem niezależnym od Boga. Nie oznacza to, że każdy, kto potrafi powtórzyć słowa „Panem jest Jezus”, samą ich wymową potwierdza dojrzałą wiarę. Paweł mówi o wyznaniu, które wyrasta z działania Ducha, nie o dźwięku pozbawionym treści. To wyznanie staje się punktem odniesienia dla rozmaitych darów: ich przejawy są różne, lecz źródłem jedności jest Jezus jako Pan. W kolejnych zdaniach Paweł wiąże objawianie się Ducha ze wspólnym dobrem, nie z prestiżem pojedynczego daru.

Paweł pisze to zdanie jako zapewnienie. Wcześniej przypomina koryntianom, jak dawniej ciągnęło ich ku niemym bożkom. Najpierw pada zdanie o przekleństwie: nikt, kto działa pod natchnieniem Ducha Bożego, nie może mówić: „Niech Jezus będzie przeklęty!”. Drugie zdanie brzmi: „Nikt też nie może powiedzieć bez pomocy Ducha Świętego: Panem jest Jezus.” Te słowa może wypowiedzieć każdy, ale ich prawdziwa treść ujawnia się w życiu. Ktoś, kto uznaje Jezusa za Pana, przenosi to na decyzje dotyczące pracy, pieniędzy i ludzi najsłabszych w swojej rodzinie. Według 1 Listu do Koryntian 12:7 Duch objawia się wszystkim dla wspólnego dobra. Wyznanie wiary ma więc wymiar wspólnoty i prowadzi do służby, która sprawdza się w tym, czy służy innym. Werset przypomina, że źródłem wyznania jest działanie Ducha, a nie sama ludzka siła. Ta świadomość chroni przed pychą i daje pokój, bo wiara jest darem, a nie osiągnięciem.

Paweł kieruje uwagę na źródło wyznania wiary. Nikt, pozostając pod natchnieniem Ducha Bożego, nie może odrzucać Jezusa słowami „Niech Jezus będzie przeklęty!”, a uznanie „Panem jest Jezus” nie rodzi się bez pomocy Ducha Świętego. Nie chodzi o sam dźwięk słów, lecz o prawdę, którą wyrażają: Jezus jest Panem, a Jego miejsce nie należy do ludzkiej pychy ani przymusu. To ważny początek rozmowy o darach duchowych. Wspólnota w Koryncie znała różne doświadczenia i posługi, lecz Paweł wskazuje na jednego Ducha i wspólne dobro. Wyznanie wiary staje się więc jak nić, która łączy rozmaite głosy wokół Jezusa. Nie daje powodu do wywyższania jednych nad drugimi; przypomina, że życie wiary jest darem. W perspektywie wieczności to krótkie zdanie ma ciężar nadziei: chrześcijańskie życie zwraca się ku Jezusowi jako Panu, także wtedy, gdy nie przynosi łatwych odpowiedzi ani widocznego sukcesu. Duch Święty uzdalnia do takiego wyznania i podtrzymuje wspólnotę w dawaniu mu kształtu. Jego owocem nie jest jedynie poprawna formuła, lecz wspólne życie skierowane ku Chrystusowi.