1 List do Koryntian 12:4 – znaczenie i zastosowanie

Pierwszy List do Koryntian 12:4 otwiera temat darów zdaniem, które od razu porządkuje myślenie o nich: „Różne są dary łaski, lecz ten sam Duch”. Apostoł nie mówi o jednym wzorze łaski, który miałby wyglądać tak samo u każdego. Zmienia się kształt darów, a źródło pozostaje to samo. W zwyczajnym życiu wspólnoty to bywa bardzo widoczne. Jedna osoba potrafi cierpliwie trwać przy chorym łóżku, inna dostrzega, kto na zebraniu został pominięty, a jeszcze inna z uporem prowadzi dzieci na katechezę. Z zewnątrz te zajęcia wyglądają zupełnie inaczej, a jednak wszystkie wyrastają z tej samej łaski. Kolejne wersety mówią o różnych posługiwaniach i działaniach, a o Duchu, że objawia się wszystkim dla wspólnego dobra. Ten fragment wiele mówi o tym, jak patrzeć na własne dary i na dary innych. Kiedy ktoś porównuje się z sąsiadem i wydaje mu się, że jego posługa jest mniejsza albo mniej zauważalna, wspólny Duch przypomina, że nie chodzi o hierarchię ważności. Różnorodność nie jest znakiem chaosu, lecz tym, że jedna łaska działa w wielu miejscach naraz.

Zdanie Pawła łączy dwie prawdy, które łatwo rozdzielić: dary są różne, a ich źródłem jest ten sam Duch. Różnorodność nie świadczy więc o podziale ani o tym, że jedne osoby należą do Boga bardziej niż inne. Jedność nie oznacza też, że wszyscy mają służyć w identyczny sposób. W kolejnych wersetach Paweł mówi o różnych rodzajach posługiwania i działaniach, wskazując zarazem na jednego Pana i tego samego Boga. Kontekst nadaje tej myśli konkretny kierunek: Duch objawia się dla wspólnego dobra. Dar nie jest zatem prywatnym wyróżnieniem, które służy budowaniu własnej pozycji. Może przejawiać się na przykład w mądrym słowie, które pomaga wspólnocie rozeznać sytuację, albo w poznaniu, które wnosi potrzebną jasność. Wartość takiego daru ujawnia się w tym, jak służy innym, nie w tym, jak imponuje. Werset nie przedstawia katalogu wszystkich darów ani nie rozstrzyga, jak mają wyglądać w każdej wspólnocie. Ustanawia jednak ważną zasadę interpretacji: różne dary należy rozumieć w świetle ich wspólnego źródła. Jedność Kościoła nie polega na jednakowości, lecz na tym, że różne zdolności służą jednemu dobru.

Ten werset od razu mówi o rozmaitości. Dary łaski nie są u wszystkich takie same, i ta różnorodność nie oznacza, że coś poszło źle. W zwykłym domu czy zborze widać to wyraźnie. Jedna osoba potrafi spokojnie rozłożyć rodzinny budżet na kartce, a inna zauważa, że sąsiad po chorobie potrzebuje rozmowy i pomocy przy zakupach. Obie umiejętności są potrzebne, bo żadna z nich nie wystarcza sama. Apostoł nie zostawia tej rozmaitości bez odniesienia. Słowo „lecz” łączy dwie myśli: dary są różne, ale źródło jest jedno. Ten sam Duch udziela ich wszystkim, więc różnica między nimi nie staje się powodem do rywalizacji ani zazdrości. Kontekst pokazuje też, po co dary są dane. Według Pierwszego Listu do Koryntian 12:7 Duch objawia się każdemu „dla wspólnego dobra”. Dar nie jest miarą wartości człowieka ani powodem do dumy. Jest sposobem służenia innym. Praktycznie oznacza to, że nikt nie musi być wszystkim naraz. Wspólnota żyje tym, że każdy wnosi to, co otrzymał, a reszta dopełnia to, czego brakuje.

Paweł przypomina wspólnocie, że dary łaski są różne, lecz ich źródłem jest ten sam Duch. Różnorodność nie oznacza więc, że jedni należą do Boga bardziej niż inni ani że każdy ma służyć w ten sam sposób. W tym samym rozdziale mowa jest o różnych posługach i działaniach, a także o tym, że Duch objawia się dla wspólnego dobra. Dar nie jest prywatnym znakiem wyższości; otrzymuje sens w życiu wspólnoty. Można pomyśleć o wielu głosach, które nie śpiewają tej samej melodii, a jednak należą do jednego utworu. Ktoś potrafi wypowiedzieć słowo mądrości, ktoś inny rozpoznaje coś, czego pozostali jeszcze nie widzą. Ich odmienność nie rozdziela, jeśli służy temu samemu Panu. Ten werset nie obiecuje, że wszystkie napięcia między ludźmi znikną ani że każdy od razu rozpozna swoje miejsce. Przypomina jednak, że wierność Boga nie zależy od jednakowości Jego darów. To, co różne, może pozostać razem, bo jedność nie wyrasta z podobieństwa, lecz z Ducha, który jest wspólnym źródłem.