1 List do Koryntian 12:6 – znaczenie i zastosowanie

W 1 Liście do Koryntian 12:6 Paweł pisze o różnych działaniach, które dokonują się w życiu wspólnoty, i od razu wskazuje, kto za nimi stoi: ten sam Bóg. Różnorodność nie oznacza tu rozproszenia, bo wszystkie działania mają jedno źródło. Bóg jest sprawcą wszystkiego we wszystkich, więc Jego działanie sięga każdego człowieka, a nie tylko tych, którzy wyróżniają się na zewnątrz. W sercu wiara przeżywa się bardzo różnie. Bywa, że modlitwa przychodzi łzami, innym razem spokojem przy zwykłej pracy, a czasem trwanie przy Bogu wygląda jak samo milczenie. Wszystkie te drogi mogą być miejscem, w którym działa ten sam Bóg, i nie trzeba mierzyć ich jedną miarą ani układać w ranking. Sam werset nie wartościuje poszczególnych przejawów i nie mówi, który z nich jest najważniejszy. Akcent pada na sprawcę, a nie na formę. Wiele z tego, co w człowieku wydaje się mało widoczne, może mieć to samo źródło co dary, o których Paweł pisał wcześniej. Wiara łatwo zamienia się w porównywanie się z innymi, dlatego ten fragment przypomina przede wszystkim, że różnorodność nie jest rywalizacją, lecz wyrazem jednej, żywej troski Boga o różnych ludzi.

W 1 Liście do Koryntian 12:6 Paweł domyka trzyczęściowe rozróżnienie: są różne dary, różne posługi i różne działania, a ich źródłem pozostaje ten sam Bóg. Nie zaciera to różnic między ludźmi. Przeciwnie, wspólnota może służyć na wiele sposobów, nie dzieląc się na rywalizujące grupy, które przypisują sobie większe znaczenie. Słowo „działania” kieruje uwagę ku temu, co dzieje się przez otrzymany dar i podjętą posługę. Nie każda osoba widzi podobny skutek ani wykonuje tę samą pracę. Paweł nie przedstawia jednak różnorodności jako dowodu, że jedne dary są bardziej boskie, a inne mniej. Bóg jest sprawcą tego, co dokonuje się w różnych osobach. Werset nie obiecuje każdemu takiego samego sukcesu ani nie rozstrzyga, jak rozpoznać każdy dar. Jego sens staje się jaśniejszy obok kolejnego zdania: przejawy Ducha służą wspólnemu dobru. Dlatego różne działania nie są przede wszystkim prywatnym osiągnięciem ani powodem do porównań. Ich jedność bierze się ze wspólnego źródła i celu, a nie z jednakowości. Wspólnota zachowuje różnorodność, uznając, że to Bóg działa przez wiele form służby.

W Pierwszym Liście do Koryntian 12:6 Paweł porządkuje rozmaite dary, które pojawiają się we wspólnocie. Najpierw mówi o darach łaski, potem o rodzajach posługiwania, a w tym wersie o działaniach. Różnorodność jest oczywista. Jedni uczą, inni prowadzą sprawy praktyczne, jeszcze inni dodają otuchy w trudnej chwili. Można to zobaczyć w zwykłym dniu wspólnoty: ktoś zmywa naczynia po wspólnym obiedzie, a ktoś inny siedzi przy łóżku chorego i słucha. Obie rzeczy są potrzebne, choć wyglądają zupełnie inaczej. Paweł nie zostawia tej różnorodności bez oparcia. Pisze: „różne są wreszcie działania, lecz ten sam Bóg, sprawca wszystkiego we wszystkich”. Słowa o sprawcy wszystkiego we wszystkich mają tu duży ciężar. Bóg działa we wszystkich, a więc także w zwyczajnej służbie drugiemu. Skoro za różnymi działaniami stoi ten sam Bóg, nikt nie musi być jedyną miarą tego, co dzieje się we wspólnocie. To ma konsekwencje dla wspólnoty. Porównywanie się i zazdrość tracą grunt, bo nie ma jednego wzoru, do którego wszyscy mieliby pasować. Dalej Paweł dodaje, że Duch objawia się wszystkim dla wspólnego dobra. Różnorodność wskazuje na jedno źródło.

W 1 Liście do Koryntian 12:6 różnorodność działań nie rozprasza uwagi od Boga, lecz wskazuje na Jego obecność pośród wspólnoty. Paweł mówi o darach duchowych i różnych sposobach służenia; po wzmiance o jednym Duchu i jednym Panu podkreśla, że działa ten sam Bóg. Nie chodzi więc o jednakowe zadania ani identyczny sposób działania. Jedność ma głębsze źródło niż podobieństwo. Można widzieć w tym obraz orkiestry: instrumenty brzmią inaczej, a jednak wspólnie tworzą muzykę. To tylko obraz, lecz pomaga dostrzec sens różnorodności, która nie służy budowaniu czyjejś wyższości. W sąsiednim wersecie Paweł mówi, że Duch objawia się dla wspólnego dobra. Zdolność mądrego słowa, poznawania czy tłumaczenia języków nabiera znaczenia w relacji z innymi, nie jako prywatny znak szczególnej wartości. Słowa o Bogu jako sprawcy wszystkiego we wszystkich nie oznaczają, że każda ludzka decyzja jest dobra albo że każdy wysiłek przyniesie oczekiwany skutek. W tym fragmencie wskazują na Boga działającego przez różne posługi i dary. Wspólnota może więc przyjmować odmienność bez porównywania, pamiętając, że źródłem służby jest jeden Bóg, a jej owocem ma być dobro wspólne.