1 List do Koryntian 12:1 – znaczenie i zastosowanie

Apostoł przechodzi teraz do tematu darów duchowych, które były powszechne w kościele w Koryncie, lecz często niewłaściwie wykorzystywane. Wyjaśnia je szerzej w dalszej części rozdziału. Były to nadzwyczajne zdolności i posługi udzielane sługom kościoła oraz pierwszym chrześcijanom, aby mogli przekonywać niewierzących i szerzyć Ewangelię.

Dary i łaska nie są tym samym, choć jedno i drugie pochodzi od Boga i jest udzielane darmo. Łaska jest dana dla zbawienia osoby, która ją otrzymuje. Dary służą dobru i zbawieniu innych. Ktoś może mieć wielkie dary, a mimo to nie mieć prawdziwej łaski ani życia od Boga, które prowadzi do zbawienia. Dary świadczą o dobroci Boga wobec ludzi, ale same w sobie nie dowodzą, że Bóg jest zadowolony z osób, które je otrzymały.

Kościół w Koryncie obfitował w dary, a jednak wiele spraw było tam poważnie nieuporządkowanych. Dlatego Paweł mówi, że nie chce, aby byli nieświadomi tych darów duchowych, czyli szczególnych zdolności otrzymanych od Ducha. Pochodziły one od Boga i miały być wykorzystywane dla Niego. Niezrozumienie ich źródła lub celu prowadzi do poważnych błędów. Jasne poznanie jest bardzo pomocne w każdej dziedzinie życia chrześcijańskiego.

Paweł przypomina im również o mrocznym stanie, z którego wyszli: wcześniej byli poganami, prowadzonymi do niemych bożków, dokądkolwiek ich prowadzono (Pierwszy List do Koryntian 12:2). W takim stanie nie mogli uważać się za ludzi duchowych ani mieć darów duchowych. Skoro wcześniej podlegali religii pogańskiej, nie mogli wówczas być prowadzeni przez Ducha Chrystusa. Pamięć o tym, jacy byli dawniej, powinna była uświadomić im, że wszystkie prawdziwe dary duchowe pochodzą od Boga.

Byli poganami, a nie szczególnym ludem przymierza, który należał do Boga. Żydzi zostali wybrani przez Boga dzięki Jego łasce, a poznanie i kult prawdziwego Boga były w dużej mierze obecne pośród nich. Reszta świata pozostawała poza obietnicą przymierza, z dala od błogosławieństw Izraela i, w pewnym sensie, bez Boga (List do Efezjan 2:12). Zanim Koryntianie zostali chrześcijanami, należeli do tego świata. Jak wielka była ta zmiana! Warto, by wierzący pamiętali, jacy byli wcześniej.

Byli także prowadzeni do niemych bożków, dokądkolwiek ich prowadzono. Zostali wciągnięci w najgorsze formy bałwochwalstwa, oddając cześć nawet drewnu i kamieniowi. Sprzyjały temu próżne wyobrażenia oraz kapłani, którzy wykorzystywali ich niewiedzę. Niezależnie od poglądów filozofów, tak właśnie postępowała zwykła ludność. Kłaniano się bożkom, które miały uszy, lecz nie słyszały, i usta, lecz nie mówiły (Księga Psalmów 115:5-6). Był to stan godny pożałowania i wstydliwy. Nawet ci, którzy wyśmiewali tak proste formy kultu, często wspierali je własnym postępowaniem.

Paweł pokazuje następnie, po czym można poznać, czy jakiś dar rzeczywiście pochodzi od Ducha Bożego. Nikt, kto mówi z Ducha Bożego, nie nazywa Jezusa przeklętym. Robili tak zarówno Żydzi, jak i poganie. Bluźnili przeciw Chrystusowi, przedstawiając Go jako fałszywego nauczyciela i traktując Jego imię jako godne nienawiści. Niektórzy Żydzi, w tym egzorcyści i magowie, twierdzili jednak, że dokonują cudów mocą Ducha Bożego. Wielu pogan również utrzymywało, że przemawia przez nich natchnienie. Paweł mówi, że nikt nie może naprawdę działać w Duchu Bożym, a zarazem zaprzeczać Chrystusowi i Go znieważać. Duch dał już wyraźne świadectwo o Chrystusie przez proroctwa i cuda, Jego zmartwychwstanie, szerzenie się Jego nauki oraz jej wpływ na życie ludzi. Nie mógłby sam sobie zaprzeczyć i ogłosić Chrystusa przeklętym.

Z drugiej strony nikt nie może szczerze wyznać, że Jezus jest Panem, jeśli nie działa w nim Duch Święty. Nie chodzi tu jedynie o powtarzanie tych słów. Chodzi o życie w wierze, poddanie się Chrystusowi i, gdy zajdzie taka potrzeba, opowiedzenie się za Nim nawet za cenę śmierci. Nikt nie może tego naprawdę uczynić bez działania Ducha Świętego. Bez wiary, którą daje Duch, nikt nie wyzna Chrystusa z prawdziwym przekonaniem i oddaniem. Nikt nie wytrwa w próbie bez umocnienia przez Ducha. Tak jak w pojednaniu z Bogiem zależymy od pośrednictwa Chrystusa, tak w dążeniu do świętości i wytrwałości zależymy od Ducha. Żaden zły duch nie pomagałby szerzyć przesłania, które niszczy królestwo diabła.

Oto sens słów Pawła: bez względu na to, jakie ludzie zgłaszali roszczenia do natchnienia lub czynienia cudów, jeśli byli wrogami chrześcijaństwa, ich roszczenia nie mogły pochodzić od Ducha Bożego. Nikt jednak nie mógł naprawdę uwierzyć w Chrystusa ani potwierdzić cudem, że Jezus jest Mesjaszem, inaczej niż za sprawą Ducha Świętego. Nadzwyczajne zdolności obecne pośród wierzących pochodziły więc od Ducha Bożego.

Paweł dodaje, że dary te, choć pochodzą od tego samego Ducha, są różnorodne. Jedno źródło może przynosić wiele różnych skutków, a jeden Dawca może udzielać wielu różnych darów (Pierwszy List do Koryntian 12:4). Są różne dary, takie jak objawienie, mówienie językami, proroctwo i tłumaczenie języków, ale wszystkie pochodzą od tego samego Ducha. Są też różne posługi, czyli urzędy, z odmiennymi zadaniami i sposobami działania, lecz wszystkie ustanawia ten sam Pan (Pierwszy List do Koryntian 12:6). Istnieją również różne przejawy działania, czyli cudowne moce, ale sprawia je ten sam Bóg, który działa we wszystkim.

Jest więc wiele darów, posług i przejawów działania, lecz wszystkie pochodzą od jednego Boga, jednego Pana i jednego Ducha, to znaczy od Ojca, Syna i Ducha Świętego, źródła każdego duchowego błogosławieństwa. Choć dary te są różne, wszystkie wypływają z tego samego źródła i pochodzą od tego samego Dawcy. Następnie Paweł zaczyna wymieniać niektóre z tych darów (Pierwszy List do Koryntian 12:8-10).

Różni ludzie otrzymywali różne dary: jedni takie, inni inne, ale wszystkie pochodziły od tego samego Ducha. Jednej osobie został dany dar przekazywania słowa mądrości. Niektórzy uważają, że chodzi tu o jasne poznanie tajemnic Ewangelii i umiejętność dobrego ich wyjaśniania, a także o pełne zrozumienie celu, natury i nauk wiary chrześcijańskiej. Inni sądzą, że chodzi o wypowiadanie ważnych, mądrych słów, podobnych do przysłów Salomona. Niektórzy ograniczają znaczenie tego daru do szczególnych objawień udzielanych apostołom i przekazywanych przez nich.

Innej osobie, dzięki temu samemu Duchowi, został dany dar przekazywania słowa poznania. Niektórzy rozumieją przez to poznanie tajemnic, o których mowa w Liście do Kolosan 2:3, czyli prawd ukrytych w proroctwach, symbolach i opowieściach Starego Testamentu. Inni uważają, że chodzi o umiejętność trafnego udzielania rad i wskazówek w trudnych sytuacjach.

Kolejnej osobie, dzięki temu samemu Duchowi, został dany dar wiary. Może chodzić o wiarę dokonującą cudów albo o takie zaufanie Bożej mocy i obietnicom, które pozwala wierzącym polegać na Bogu w każdym kryzysie, wytrwać w wypełnianiu swoich obowiązków i otwarcie wyznawać prawdę o Chrystusie mimo niebezpieczeństwa. Innej osobie został dany przez tego samego Ducha dar uzdrawiania, czyli moc uzdrawiania chorych przez nakładanie rąk, namaszczanie oliwą, a nawet wypowiedzenie słowa.

Kolejnej osobie został dany dar czynienia cudów, czyli dokonywania potężnych dzieł, takich jak wskrzeszanie umarłych, przywracanie wzroku niewidomym, mowy niemym, słuchu głuchym i siły osobom z niepełnosprawnością ruchową. Innej osobie został dany dar proroctwa. Może oznaczać zdolność przepowiadania przyszłych wydarzeń, co jest częstszym znaczeniem tego słowa, albo szczególny dar wyjaśniania Pisma Świętego przez Ducha. Zobacz Pierwszy List do Koryntian 14:24.

Innej osobie został dany dar rozpoznawania duchów: zdolność odróżniania prawdziwych proroków od fałszywych, rozpoznawania, czy ktoś naprawdę ma wewnętrzne kwalifikacje potrzebne do pełnienia danej posługi, albo ujawniania ukrytych myśli i motywów człowieka przez Ducha Świętego, tak jak stało się to w przypadku Ananiasza (Dzieje Apostolskie 5:3). Jeszcze innym osobom zostały dane różne rodzaje języków, czyli zdolność mówienia z natchnienia w innych językach. Kolejnym — dar tłumaczenia języków, czyli umiejętność jasnego i poprawnego przekładania obcych języków na język ojczysty. W ten sposób pierwsi słudzy kościoła i pierwsze wspólnoty zostały obficie obdarowane rozmaitymi darami duchowymi.

Dary te miały służyć temu, by widoczne było działanie Ducha i by każdy wykorzystywał je dla dobra innych. Nie dano ich dla zaszczytu ani korzyści osób, które je otrzymały, lecz dla dobra kościoła: budowania wspólnoty i szerzenia Ewangelii. Wszystko, czym Bóg obdarza człowieka, daje po to, by służyło dobru, niezależnie od tego, czy jest to dar zwyczajny, czy duchowy. Jego widzialne dary mają być wykorzystywane dla Jego chwały i dla pomagania innym. Nikt nie otrzymuje ich wyłącznie dla siebie. Są powierzonym człowiekowi dobrem, którym ma służyć innym. Im bardziej ktoś pomaga innym dzięki temu, co otrzymał, tym większe dobro przyniesie mu to ostatecznie (List do Filipian 4:17).

Dary duchowe są udzielane po to, by służyć kościołowi i wspierać rozwój chrześcijaństwa. Nie służą popisywaniu się, lecz służbie. Nie są dane dla rozgłosu i pychy, lecz po to, by budować innych. Nie mają czynić wielkim obdarowanego, lecz umacniać kościół.

Wszystkie te dary sprawia jeden i ten sam Duch, który udziela ich każdemu według własnego uznania. Zależy to od wolnej decyzji Dawcy. Czy coś jest bardziej dobrowolne niż dar? Czy Duch Boży nie może uczynić tego, co chce, ze swoją własnością? Czy nie może udzielić daru, komu zechce i w takiej mierze, jaką uzna za stosowną — jednemu jednego daru, a drugiemu innego, jednemu więcej, a drugiemu mniej? Czyż nie jest najlepszym sędzią tego, jak najlepiej zrealizować Jego zamysł i jak rozdzielić Jego dary?

Nie zależy to od ludzkiej woli ani ludzkiej oceny, lecz od upodobania Ducha. Duch Święty jest osobą Boską. Dokonuje dzieł Bożych i udziela darów Bożych tak, jak chce — własną mocą i zgodnie z własnym upodobaniem, niezależnie od kogokolwiek i bez niczyjej kontroli. Choć rozdaje te dary dobrowolnie i z pełną władzą, nie czyni tego dla prywatnej chwały ani korzyści obdarowanych, lecz dla wspólnego dobra i budowania Kościoła.