1 List do Koryntian 12:7 – znaczenie i zastosowanie

„Wszystkim zaś objawia się Duch dla wspólnego dobra.” Tym zdaniem Paweł poprzedza wykaz darów z Pierwszego Listu do Koryntian 12:8–10. Są tam mądrość, wiara, uzdrawianie, cuda, proroctwo i języki. Werset przypomina jednak, że objawienie Ducha nie jest zarezerwowane dla nielicznych. Dotyka ono wszystkich, a każdy dar ma cel poza człowiekiem, który go otrzymał. Ten cel jest w tekście wyraźnie wskazany: jest nim dobro wspólne. Paweł opisuje wspólnotę jako ciało, w którym każda część potrzebuje pozostałych, i właśnie w tym obrazie mówi o darach. Dar przestaje wtedy być miarą czyjejś wartości, a staje się drogą, którą dobro dociera do innych. Ten fragment ma też spokojny wymiar dla tych, którzy w zborze czują się mało widoczni. Ktoś, kto cicho modli się za innych albo po prostu bywa blisko w trudnych chwilach, również dzieli się tym, co Duch objawia dla wspólnego dobra, choć nie zapisuje się to w żadnym wykazie. Wspólnota, w której każdy rozpoznaje w sobie ślad tej obecności, staje się miejscem, gdzie dobro innych jest również jej własnym dobrem.

W 1 Liście do Koryntian 12:7 Paweł ujmuje dary duchowe przez ich cel: Duch objawia się „dla wspólnego dobra”. To zdanie porządkuje myślenie o zdolnościach i doświadczeniach religijnych. Ich znaczenie nie polega przede wszystkim na tym, że wyróżniają daną osobę, lecz na tym, że służą wspólnocie. Najbliższy kontekst podkreśla zarazem jedność i różnorodność. Dary, rodzaje posługiwania i działania są różne, ale źródłem pozostaje ten sam Duch, Pan i Bóg. Paweł wymienia między innymi mądrość, wiarę, uzdrawianie, proroctwo i języki. Nie przedstawia ich jako jednej miary dojrzałości, według której wszyscy powinni być oceniani. W kolejnym wersecie zaznacza, że Duch udziela ich każdemu tak, jak chce. „Wspólne dobro” nie oznacza więc ujednolicenia wszystkich ani prywatnego posiadania daru. Oznacza, że różne przejawy działania Ducha mają znaczenie w relacji do innych. Mądrość może pomóc wspólnocie rozeznać trudną sprawę, a zdolność tłumaczenia języków uczynić czyjeś słowa zrozumiałymi. Werset łączy duchowe obdarowanie z odpowiedzialnością: dar jest dany przez Ducha, ale jego celem jest dobro, które przekracza jednostkę.

W 1 Liście do Koryntian 12:7 Paweł pisze: „Wszystkim zaś objawia się Duch dla wspólnego dobra”. Zdanie jest krótkie, ale ma szeroki zasięg. Duch nie zostawia nikogo bez znaku swojej obecności, a cel tych objawień wyznacza wspólne dobro. Zaraz potem apostoł wymienia różne dary: mądrość, wiarę, uzdrawianie, języki. Wszystkie pochodzą od tego samego Ducha, który udziela ich, jak chce (12:11). Dary nie są więc miarą wartości człowieka ani powodem do porównań. Można to zobaczyć na przykład u kogoś, kto cicho pomaga sąsiadom w trudnym czasie, albo u kogoś, kto w pracy jasno porządkuje zadania dla całego zespołu. Ich działania wyglądają inaczej, a mogą służyć temu samemu celowi, jeśli budują innych. Tekst nie opisuje, jak dokładnie objawienie Ducha przejawia się u każdego ani kiedy się ujawnia. Wskazuje natomiast kierunek: od siebie ku drugim. Dar zamknięty tylko w sobie traci swój sens. Ten werset pokazuje, że wiara realizuje się w służbie innym.

W 1 Liście do Koryntian 12:7 Paweł mówi o darach Ducha jako o czymś, co staje się widoczne dla dobra całej wspólnoty. Nie są one prywatnym znakiem duchowej wyższości ani ozdobą życia religijnego. Wcześniejsze wersety podkreślają różnorodność darów, posług i działań, a zarazem jedność Ducha, Pana i Boga. Zaraz potem pojawiają się przykłady różnych darów, udzielanych poszczególnym osobom. Słowo „wszystkim” kieruje uwagę ku wspólnocie: działanie Ducha nie zamyka się w jednej osobie. Dar może przejawiać się w mądrym słowie, wierze, uzdrawianiu czy rozpoznawaniu, ale jego sens wykracza poza doświadczenie tego, kto go otrzymuje. Jest jak światło lampy, które nie służy samej lampie, lecz pozwala widzieć także innym. To spojrzenie odbiera darom charakter własności. Człowiek nie jest ich źródłem ani ostatecznym celem. W perspektywie królestwa Bożego wspólne dobro nie jest dodatkiem do życia wiary: odsłania, ku czemu Duch kieruje różnorodność ludzi — ku wspólnocie, w której nikt nie żyje wyłącznie dla siebie.