1 List do Koryntian 12:5 – znaczenie i zastosowanie

Paweł mówi tu, że różnorodność służby nie musi oznaczać podziału, ponieważ ma jedno źródło. Słowo „posługiwanie” obejmuje bardzo różne zadania, a sąsiednie wersety pokazują ten sam układ: dary są różne, działania są różne, ale wychodzą od tego samego Ducha i tego samego Boga. Werset 5 dodaje do tej układanki Pana, któremu służy się na wielu drogach. Te zadania bywają bardzo odmienne. Ktoś całymi tygodniami opiekuje się chorym domownikiem, ktoś inny porządkuje rzeczy w kościelnej zakrystii, a jeszcze ktoś dzwoni do samotnych sąsiadów. Ich służba wygląda inaczej i nie zawsze jest równie widoczna. Paweł wskazuje wspólny mianownik: jeden Pan. Zdarza się, że ktoś nosi w sobie cichy ciężar, przekonany, że jego posługa jest zbyt mała, by cokolwiek znaczyła. Ten fragment pozwala spojrzeć na to inaczej. Rozmaitość zadań tworzy wspólne dzieło, a każde z nich pozostaje służbą wobec tego samego Pana. Może właśnie w tym leży jego pociecha: służba nie musi być wielka, by należeć do jednego Pana.

Paweł opisuje wspólnotę, w której posługiwanie przybiera różne formy, ale ma wspólnego Pana. W 1 Liście do Koryntian 12:5 różnorodność nie jest problemem do usunięcia ani powodem do porównywania zasług. To część życia Kościoła, podporządkowana jednej więzi z Chrystusem. Sąsiednie wersety porządkują tę myśl: różne dary pochodzą od tego samego Ducha, różne posługiwanie służy temu samemu Panu, a różne działania mają źródło w tym samym Bogu. Paweł nie zrównuje tych określeń, lecz pokazuje, że odmienność daru, służby i działania nie rozbija jedności. W kolejnym wersecie wskazuje też cel: Duch objawia się dla wspólnego dobra. Posługiwanie może więc oznaczać zarówno widoczne nauczanie, jak i cichą, wierną pomoc potrzebującym. Sam rodzaj zadania nie przesądza o jego wartości. Nie wynika stąd jednak, że każda działalność religijna automatycznie odpowiada woli Boga. W kontekście rozdziału ważne są wyznanie Jezusa jako Pana i dobro wspólnoty. Jedność chrześcijańska nie polega na jednakowości, lecz na różnorodnej służbie skupionej wokół jednego Pana.

Apostoł Paweł pisze w tym wersecie: „różne też są rodzaje posługiwania, ale jeden Pan”. Zdanie jest krótkie, ale układa się w wyraźny wzór. Wcześniej mówi o różnych darach przy tym samym Duchu, a w szóstym wersecie o różnych działaniach przy tym samym Bogu. Tutaj różnorodność służby zostaje zestawiona z jednym Panem. Słowo „posługiwanie” mówi przede wszystkim o służbie wobec innych. Kiedy w parafii jedna osoba prowadzi chór, a druga odwiedza chorych, obie wykonują prawdziwą pracę dla wspólnoty. Mają inne zadania, ale odpowiadają na to samo wezwanie. Ta jedność uspokaja. Skoro Pan jest jeden, nie trzeba porównywać swojej drogi z cudzą, żeby uznać ją za ważną. Ktoś, kto od lat przygotowuje stół na parafialne spotkania i nigdy nie stoi na widoku, służy temu samemu Panu co kaznodzieja na ambonie. Werset pokazuje też, że różnorodność nie musi prowadzić do podziałów. Różne posługi wypływają z jednego źródła i zmierzają do jednego celu, którym jest Pan.

Paweł mówi o wspólnocie, w której dary i posługi nie są jednakowe, lecz służą Panu. Zdanie „różne też są rodzaje posługiwania, ale jeden Pan” nie zaciera różnic między tym, co ludzie wnoszą. Umieszcza je we wspólnym odniesieniu: Jezus jest Panem, a służba nie staje się własnością tego, kto ją pełni. Posługiwanie może mieć postać słowa, troski o potrzebujących, nauczania albo cichej wierności w codziennym zadaniu. W następnych wersetach Paweł mówi o różnych działaniach i o tym, że Duch objawia się dla wspólnego dobra. Nie wynika z tego, że każda aktywność jest posługą ani że wszyscy otrzymują to samo. Różnorodność nie jest jednak powodem do rywalizacji o miejsce najważniejsze. Można pomyśleć o wielu dłoniach pracujących przy jednym stole: każda wykonuje inną czynność, ale sens pracy nie należy do żadnej z nich osobno. Tak samo służba chrześcijańska zyskuje właściwą miarę, gdy nie skupia się na uznaniu ani porównywaniu, lecz pozostaje skierowana ku Chrystusowi. Jeden Pan jest centrum, które pozwala różnym posługom należeć do jednej wspólnoty.