1 List do Koryntian 12:31 – znaczenie i zastosowanie

Ten werset pojawia się zaraz po serii pytań, które autor kieruje do wspólnoty w Koryncie: czy wszyscy są apostołami, czy wszyscy prorokują, czy wszyscy są nauczycielami, czy wszyscy mają dar czynienia cudów. Każde z tych pytań ma w sobie cichą odpowiedź: nie wszyscy. Dopiero potem pada zachęta: „Lecz wy starajcie się o większe dary: a ja wam wskażę drogę jeszcze doskonalszą” (1 List do Koryntian 12:31). Słychać w niej pragnienie czegoś więcej, a tekst nie przedstawia go jako winy ani jako dowodu małości serca. Serce zatrzymuje się przy tym, że zachęta do większych darów pada tuż po pytaniach, na które odpowiedź brzmi: nie wszyscy. Ktoś, kto czuje, że jego dar jest mniej widoczny, może usłyszeć w tych słowach presję albo wyrzut. Fragment jednak wskazuje przede wszystkim na drogę, którą autor chce pokazać wspólnocie, a nie na ocenę tych, którzy czegoś nie mają. Pragnienie więcej nie musi więc oznaczać, że brakuje w nas wartości. Może stać się otwarciem na to, czego Bóg chce dla wspólnoty, w której każdy członek ma swoje miejsce.

Słowa „Lecz wy starajcie się o większe dary” pojawiają się po obrazie wspólnoty jako Ciała Chrystusa. Paweł wymienia różne zadania i zdolności, a następnie pyta, czy wszyscy są apostołami, nauczycielami albo mają te same dary. Odpowiedź wynika z jego argumentu: Kościół potrzebuje wielu członków, nie jednakowych ról. Dlatego zachęty do starania się o „większe dary” nie należy odczytywać jako wezwania do rywalizacji o prestiż. Jej sens rozjaśnia druga część zdania: Paweł zapowiada „drogę jeszcze doskonalszą”. W następnym rozdziale rozwija tę myśl, ukazując miłość jako miarę korzystania z darów. Dar jest cenny nie dlatego, że wyróżnia jego posiadacza, lecz dlatego, że służy wspólnocie. To rozróżnienie ma znaczenie dla lektury całego fragmentu. Różnorodność funkcji nie jest problemem do usunięcia, a dążenie do tego, co większe, nie oznacza, że każdy powinien zabiegać o tę samą zdolność. W perspektywie Pawła dary i miłość nie konkurują: miłość wyznacza kierunek ich używania. „Droga doskonalsza” nie pomniejsza darów, lecz pozwala widzieć ich właściwy cel.

W 1 Liście do Koryntian 12:31 kończy się długi wywód o darach i zarazem otwiera nowy kierunek. Najpierw pada zachęta: „Lecz wy starajcie się o większe dary”. Zaraz potem apostoł zapowiada: „a ja wam wskażę drogę jeszcze doskonalszą”. Tej drogi werset nie opisuje, tylko ją zapowiada. Wersety 29 i 30 zadają serię pytań, na które oczekiwana odpowiedź brzmi „nie”. Nie wszyscy są apostołami, nie wszyscy nauczają ani nie mają daru uzdrawiania. Pragnienie większych darów nie zostaje tu odrzucone. Kłopot zaczyna się wtedy, gdy ktoś mierzy swoją wartość w zborze tym, czego mu brakuje. Przykładowo kobieta może od lat cicho prowadzić kuchnię przy parafii i odwiedzać chorych. Jej posługa bywa niewidoczna, a jednak należy do Ciała, o którym mowa w wersecie 27. Porównywanie się z kimś, kto przemawia z ambony, może odebrać jej radość z tego, co ma. Sam werset nie wymienia tej drogi, ale mówi, że istnieje coś doskonalszego od samych darów. Widoczność nie jest więc najwyższą miarą. Pytanie brzmi, czemu służy każdy dar w Ciele.

Paweł kończy rozważanie o darach słowami: „Lecz wy starajcie się o większe dary: a ja wam wskażę drogę jeszcze doskonalszą”. Wcześniej przypomina, że wspólnota jest Ciałem Chrystusa, a jej członkowie otrzymują różne dary. Nie każdy naucza, prorokuje czy uzdrawia; różnorodność nie odbiera nikomu miejsca. „Większe” nie musi więc oznaczać bardziej widowiskowych ani dających większe uznanie. Paweł kieruje uwagę ku drodze, która nadaje darom właściwy sens. W następnym rozdziale opisuje ją jako miłość: cierpliwą, życzliwą i niezabiegającą o własną korzyść (1 List do Koryntian 13:4–5). To miłość sprawia, że dar służy drugiemu człowiekowi, a nie staje się miarą czyjejś wartości. Można pomyśleć o ciele, w którym każdy członek ma inne zadanie. Żaden nie jest całością sam w sobie; każdy otrzymuje znaczenie przez więź z pozostałymi. Także dar ukryty, jak wierna pomoc komuś w potrzebie, może uczestniczyć w życiu wspólnoty głębiej niż to, co widoczne. „Droga jeszcze doskonalsza” nie unieważnia darów. Ukazuje miłość jako ich trwały kierunek: ku Bogu i ku drugiemu człowiekowi.