1 List do Koryntian 12:29 – znaczenie i zastosowanie

Pytanie z 1 Listu do Koryntian 12:29: „Czy wszyscy są apostołami? Czy wszyscy prorokują? Czy wszyscy są nauczycielami? Czy wszyscy mają dar czynienia cudów?”, zadane w taki sposób, wymaga oczywistej odpowiedzi. Nie wszyscy pełnią te same funkcje w zborze. Apostoł nie jest tym samym co nauczyciel, a każdy z tych darów ma swoje miejsce. Różnorodność należy tu do zamysłu, a nie do przypadku. Warto jednak zauważyć, jak takie pytanie może zabrzmieć dla kogoś, kto nie widzi w sobie żadnego z tych darów. Może wtedy pojawia się ciche przekonanie, że został pominięty, bo nie ma czym się wyróżnić. Paweł nie odnosi się do tego uczucia wprost w tym wersecie. Kontekst jednak mówi o członkach ciała, które troszczą się o siebie nawzajem, i o tym, że gdy cierpi jeden członek, cierpią wszystkie. Dary wiążą członki ze sobą wzajemną zależnością. Dlatego ten werset przypomina, że brak jednego daru nie oznacza braku miejsca we wspólnocie. Ciało potrzebuje wielu funkcji, a każda z nich jest potrzebna, nawet jeśli nie zwraca na siebie uwagi. Ten sam Bóg, który rozdziela dary, nie czyni z nich miary czyjejś przynależności do Jego ludu.

Pytania z 1 Listu do Koryntian 12:29 podważają oczekiwanie, że każdy członek wspólnoty powinien pełnić tę samą rolę. Apostołowie, prorocy, nauczyciele i osoby obdarzone mocą czynienia cudów są wymienieni jako różne posługi, a powtarzane „Czy wszyscy?” wskazuje, że żadna z nich nie jest udziałem wszystkich. To rozróżnienie porządkuje myślenie o darach duchowych. Nie są one miarą wartości człowieka ani oznaką, że każdy powinien mieć taki sam rodzaj widocznej służby. W bezpośrednim kontekście Paweł nazywa wierzących Ciałem Chrystusa i poszczególnymi członkami (1 List do Koryntian 12:27). Obraz ciała zakłada różnorodność funkcji, a zarazem wzajemną zależność: cierpienie i szacunek jednego członka dotyczą pozostałych. Werset nie pomniejsza znaczenia apostołów, proroków, nauczycieli ani cudów. Koryguje raczej wniosek, że wszyscy muszą mieć te same dary. Podobne pytania w kolejnym wersecie, dotyczące uzdrawiania i języków, potwierdzają ten kierunek. Różnorodność nie oznacza podziału na ważniejszych i mniej ważnych, lecz służy wspólnocie, w której różne posługi należą do jednego Ciała.

Pytania w 1 Liście do Koryntian 12:29, „Czy wszyscy są apostołami? Czy wszyscy prorokują? Czy wszyscy są nauczycielami? Czy wszyscy mają dar czynienia cudów?”, mają oczywistą odpowiedź. Nie wszyscy mają te same dary. Paweł nie wymienia ich po to, by kogokolwiek ograniczyć. Chce, by wspólnota zrozumiała, jak działa. Wcześniejszy werset, 1 List do Koryntian 12:28, mówi, że Bóg ustanowił w Kościele różne posługi, a każda ma swoje miejsce. W praktyce wygląda to zwyczajnie. Ktoś świetnie przygotowuje obiad na parafialne spotkanie, a ktoś inny dobrze rozmawia z młodzieżą. Nikt nie musi być jednym i drugim, bo wspólnota trwa dzięki temu, że każdy robi swoje. Ten fragment chroni także przed porównywaniem się. Jeśli dar należy do kogoś innego, nie jest miarą mojej wartości ani dowodem, że we mnie czegoś brakuje. Bóg rozdziela dary według swojej woli, a Kościół potrzebuje ich wszystkich. Ostatni werset rozdziału 12 zmienia kierunek: „Lecz wy starajcie się o większe dary”. Zaraz potem autor wskazuje drogę jeszcze doskonalszą. Pokazuje w ten sposób, że liczy się nie lista darów, lecz to, czemu te dary mają służyć.

Paweł powtarza pytanie: „Czy wszyscy są apostołami? Czy wszyscy prorokują? Czy wszyscy są nauczycielami? Czy wszyscy mają dar czynienia cudów?”. Odpowiedź wyłania się z samej formy: wspólnota nie otrzymuje jednego daru w każdym człowieku. Różnorodność nie jest usterką, którą trzeba naprawić, lecz częścią życia Ciała Chrystusa. Wcześniej Paweł przypomina, że członkowie ciała troszczą się o siebie nawzajem: cierpienie jednego dotyka wszystkich, a radość jednego staje się wspólną radością. Pytania o apostołów, proroków, nauczycieli i czyniących cuda nie tworzą więc drabiny, po której każdy ma wspiąć się do tej samej roli. Ukazują raczej, że żaden człowiek nie skupia w sobie całego życia Kościoła. Dary mogą mieć różną widoczność, lecz ich miarą nie jest podziw ani pozycja. Służą wspólnocie, która należy do Chrystusa i w Nim odnajduje jedność. W tej perspektywie czyjaś odmienna rola nie pomniejsza wartości pozostałych. Każdy dar pozostaje częścią większej całości, której nikt nie może zastąpić sam.