1 List do Koryntian 12:26 – znaczenie i zastosowanie

Apostoł Paweł porównuje wspólnotę wierzących do ciała, w którym każda część ma swoje miejsce i znaczenie. W 1 Liście do Koryntian 12:26 czytamy: „Tak więc, gdy cierpi jeden członek, współcierpią wszystkie inne członki; podobnie gdy jednemu członkowi okazywany jest szacunek, razem z nim cieszą się wszystkie członki.” Wersety poprzedzające pokazują, dlaczego ten obraz jest ważny. Bóg ukształtował ciało tak, by nie było w nim rozdwojenia, a członki uchodzące za słabsze otrzymują więcej troski. Werset 26 idzie krok dalej: ból jednej części nie zostaje w niej zamknięty, a radość jednej nie jest już jej prywatną sprawą. Dla kogoś, kto dźwiga żałobę albo wstyd, bywa to ważne odkrycie, bo samotność polega na przekonaniu, że cierpienie należy wyłącznie do niego. Tekst nie obiecuje jednak, że wspólnota zawsze usunie ból ani że każde trudne doświadczenie zniknie. Mówi o obecności i o dzieleniu tego, co się dzieje w ciele. Również radość nie słabnie przez to, że ktoś ją dzieli, a raczej staje się wspólna. Najgłębszy sens tego fragmentu leży w tym, że bliskość między ludźmi wyrasta z tego samego Bożego zamysłu, który uczynił z nich jedno ciało.

Obraz ciała w 1 Liście do Koryntian 12:26 pokazuje, że wspólnota nie jest zbiorem niezależnych osób, lecz żywą całością, w której los jednego członka dotyczy pozostałych. Paweł mówi o cierpieniu i szacunku: ból nie powinien być sprawą wyłącznie osoby, która go doświadcza, a czyjeś uznanie nie musi budzić zazdrości ani poczucia pominięcia. Może stać się powodem wspólnej radości. Kontekst rozdziału dotyczy darów duchowych i różnych funkcji w Kościele. Wcześniej Paweł podkreśla, że członki uznawane za słabsze są niezbędne, a Bóg tak ukształtował ciało, by jego członki troszczyły się o siebie nawzajem. Werset 26 nie zaciera więc różnic ani nie mówi, że wszyscy mają tę samą rolę. Ukazuje raczej więź, która nie pozwala mierzyć wartości człowieka widocznością, siłą czy prestiżem jego daru. „Współcierpią” i „cieszą się” wskazują na wspólny udział, nie na jednakowe przeżywanie każdej sytuacji. Ciało Chrystusa staje się wiarygodne wtedy, gdy cierpienie słabszego nie zostaje odizolowane, a dobro jednego członka może być przyjęte jako dobro całej wspólnoty.

Ten werset zamyka myśl o ciele, w którym każdy członek ma znaczenie. Apostoł nie opisuje jedynie tego, że członki znajdują się obok siebie. Mówi o wspólnym przeżywaniu: cierpienie jednego staje się sprawą wszystkich, a uznanie jednego staje się radością pozostałych. Fragment wyrasta z wcześniejszych słów o członkach uchodzących za słabsze i mniej godne czci. Paweł pisze, że Bóg tak ukształtował ciało, „by nie było rozdwojenia w ciele, lecz żeby poszczególne członki troszczyły się o siebie nawzajem” (1 List do Koryntian 12:25). Wspólne cierpienie i radość nie są więc dodatkiem do wspólnoty, lecz jej naturalnym wyrazem. W codzienności może to wyglądać bardzo zwyczajnie. Gdy ktoś w parafii traci pracę, a inny otrzymuje uznanie za swoją służbę, odpowiedź wspólnoty nie powinna być obojętna. Kobieta, która po długiej chorobie wraca do zaangażowania w zborze, nie wraca sama. Jej powrót cieszy całe ciało. Werset nie obiecuje, że wspólnota zawsze uchroni od bólu ani że każdy sukces zostanie zauważony. Opisuje kształt życia w Chrystusie, w którym troska nie jest zewnętrznym obowiązkiem. Wspólnota jest zatem miejscem, w którym los jednego dotyka wszystkich.

W obrazie ciała Chrystusa wspólnota nie jest zbiorem ludzi stojących obok siebie. Życie jednego członka dotyka pozostałych: jego cierpienie nie pozostaje wyłącznie jego sprawą, a jego radość nie odbiera niczego innym. Paweł pokazuje więź, w której losy członków są ze sobą splecione. Słowa o współcierpieniu nie obiecują, że każde cierpienie zostanie szybko usunięte. Uczą raczej, że nie powinno być przemilczane ani pozostawione samotności. Gdy ktoś słabnie, wspólnota może okazać troskę właśnie tam, gdzie świat dostrzega małą wartość lub niewiele siły. Wcześniejsze słowa Pawła przypominają, że takie członki są niezbędne i zasługują na szczególny szacunek. Równie ważna jest wspólna radość. Uznanie czyjegoś daru nie pomniejsza pozostałych; w ciele Chrystusa dobro drugiego staje się dobrem całej wspólnoty. Nie chodzi więc o jednakowość, lecz o przynależność, w której różne członki nie muszą zabiegać o tę samą pozycję. Ten obraz ma też wymiar wieczności: wartość człowieka nie zależy od widoczności ani użyteczności. Wspólnota uczy się patrzeć na siebie nawzajem tak, jak na członków jednego Ciała, którego życie zakorzenione jest w Chrystusie.