1 List do Koryntian 12:25 – znaczenie i zastosowanie

Słowa 1 Listu do Koryntian 12:25 opisują rzecz prostą i bardzo ludzką. Ciało ma być całością, w której poszczególne członki troszczą się o siebie wzajemnie, bo jak czytamy: „by nie było rozdwojenia w ciele, lecz żeby poszczególne członki troszczyły się o siebie nawzajem”. Paweł mówi o tym w kontekście członków uchodzących za słabsze albo mniej godne szacunku, a właśnie im okazuje się więcej troski. Wcześniej zaznacza, że wszystkie te części są niezbędne, więc obraz wspólnoty opiera się na tym, że każdy jest potrzebny. Rozdwojenie rzadko zaczyna się od głośnej kłótni. Częściej pojawia się wtedy, gdy ktoś cicho dźwiga swój ciężar, a inni tego nie zauważają, bo są zajęci własnymi sprawami. W takiej chwili obecność drugiego człowieka bywa pierwszym znakiem, że nie jest się samym. Werset 25 zakłada właśnie taki rodzaj uwagi: cierpienie jednego staje się sprawą wszystkich, a radość jednego staje się wspólną radością, jak mówi dalszy werset 1 Listu do Koryntian 12:26. Dla wspólnoty oznacza to, że bliskość jest jej sercem. Zwykłe zauważenie drugiego, obecność przy jego bólu i gotowość do dzielenia radości mogą być tą częścią ciała, dzięki której całość pozostaje żywa.

Paweł opisuje wspólnotę jako ciało, którego członki różnią się funkcją, lecz nie mogą uznać się za niepotrzebne. W 1 Liście do Koryntian 12:25 celem tej wzajemnej zależności jest to, „by nie było rozdwojenia w ciele, lecz żeby poszczególne członki troszczyły się o siebie nawzajem”. Jedność nie oznacza więc, że wszyscy mają te same dary ani że różnice należy zatrzeć. Oznacza, że różne dary służą wspólnemu życiu, a potrzeba jednego członka nie jest obojętna pozostałym. Kontekst podkreśla szczególną wagę tych, których łatwo uznać za słabszych lub mniej godnych szacunku. Paweł odwraca zwykłą miarę prestiżu: ciało nie może odrzucić członków, których wkład jest mniej widoczny. Troska nie jest dodatkiem do duchowej wspólnoty, lecz odpowiedzią na jej rzeczywistą współzależność. Dlatego podział w Kościele nie jest po prostu sporem między różnymi osobami. Pojawia się także wtedy, gdy czyjś dar albo cierpienie przestaje obchodzić innych. Wspólnota pozostaje jednym ciałem nie przez jednakowość, ale przez wzajemną odpowiedzialność.

Dary duchowe, o których Paweł pisze w tym rozdziale, łatwo mogą prowadzić do porównań. Ciało nie zostało jednak zbudowane po to, by jego części rywalizowały ze sobą. Cel tego układu wskazuje 1 List do Koryntian 12:25: „by nie było rozdwojenia w ciele, lecz żeby poszczególne członki troszczyły się o siebie nawzajem”. Rozdwojenie oznacza sytuację, w której części przestają widzieć wspólny cel. Same różnice nie są zagrożeniem. Ręka i oko pełnią różne funkcje, a mimo to współpracują. Troska nie polega na tym, że wszyscy robią to samo, lecz na tym, że każda część zna potrzeby pozostałych. Przykład może być bardzo prosty. Ktoś w zespole zauważa, że kolega ma trudny tydzień, i bierze na siebie część jego zadań, zanim padnie prośba. Taki gest nie służy zdobywaniu uznania. Jest odpowiedzią na to, że ciało żyje wspólnie. Wersety 22–24 pokazują, że szczególny szacunek otrzymują części mniej widoczne lub uważane za słabsze. Werset 25 dopowiada, że wspólnota poznaje się nie tylko po tym, co silne i widoczne, ale także po tym, jak traktuje to, co kruche. Troska staje się wtedy naturalnym sposobem bycia razem, a nie dodatkiem do życia.

W 1 Liście do Koryntian 12:25 Paweł pokazuje, że jedność wspólnoty nie polega na jednakowości. Ciało ma różne członki, a ich odmienność nie jest przeszkodą, którą trzeba usunąć. Każdy należy do całości, dlatego troska o innych nie jest dodatkiem do życia wspólnoty, lecz wyrazem jej jedności. W poprzednich wersetach Paweł przypomina, że członki uznawane za słabsze są niezbędne, a te mniej szanowane otacza się szczególną troską. Zdanie o braku rozdwojenia nabiera więc konkretnego znaczenia: nie chodzi o pozorną zgodę, która przemilcza potrzeby słabych, lecz o wspólnotę, w której nikt nie zostaje pominięty. Różne dary i zadania nie tworzą miary wartości człowieka. To obraz ciała, w którym delikatny członek nie musi zasłużyć na ochronę. Jego potrzeba należy do życia całego organizmu. Podobnie wspólnota Chrystusa dojrzewa wtedy, gdy obecność każdego ma znaczenie, a troska płynie w obie strony. W takim życiu jedność nie jest hasłem ani jednolitym szeregiem. Jest więzią, która nie pozwala obojętnie odwrócić się od drugiego członka.