1 List do Koryntian 12:24 – znaczenie i zastosowanie

Ten fragment mówi o czymś, co łatwo przeoczyć. Paweł nie zatrzymuje się przy tym, co w ciele okazałe i widoczne, lecz zwraca uwagę na części, których zwykle nie pokazujemy i o których nie mówimy. Według 1 Listu do Koryntian 12:24 Bóg tak ukształtował ciało, „że zyskały więcej szacunku członki z natury mało godne czci”. To, co wstydliwe, otrzymuje więc szczególną troskę. Nie wynika ona z mniejszej wartości, lecz z delikatności tych części i z tego, jak łatwo mogą zostać zranione. Paweł mówi o szacunku, który się daje i otrzymuje we wspólnocie. Części, które nie wymagają takiej troski, nie zostają odsunięte, lecz zachowują swoje miejsce w całości. W tym obrazie wartość nie jest mierzona tym, co najbardziej rzuca się w oczy. Można sobie wyobrazić zbór, w którym ktoś pełni posługę cichą i niezauważalną, a jednak to właśnie jego troska utrzymuje wspólnotę w zdrowiu. Najbardziej poruszające w tym wersecie jest to, że to Bóg nadaje najmniej okazałym częściom ciała większy szacunek, a nie ludzka ocena.

Obraz ciała w 1 Liście do Koryntian 12:24 odwraca zwykłą hierarchię prestiżu. Niektóre części ciała są widoczne i nie wymagają dodatkowego okrycia; inne, mniej eksponowane, otacza się szczególną troską i przyzwoitością. Paweł nie przedstawia ich jako zbędnych ani gorszych. Przeciwnie, Bóg tak ukształtował ciało, że członki „z natury mało godne czci” otrzymują więcej szacunku. W bezpośrednim kontekście obraz ten dotyczy wspólnoty: różne osoby i dary nie mają jednakowej funkcji, ale żadna część nie może ogłosić drugiej niepotrzebną. Szczególne uznanie dla słabszych lub mniej widocznych nie jest więc uprzejmym dodatkiem. Chroni ciało przed podziałem i wyraża Boży zamysł. To rozróżnienie ma znaczenie także dla sposobu oceniania służby. Osoba, której praca nie przyciąga uwagi, nie jest przez to mniej potrzebna; wspólnota może wręcz potrzebować większej troski o tych, których łatwo przeoczyć. Werset nie nakazuje udawać, że wszystkie zadania są takie same. Pokazuje, że różnica funkcji nie uzasadnia różnicy w godności ani lekceważenia. W ciele Chrystusa szacunek nie zależy od widoczności.

Ciało nie składa się z części jednakowo widocznych. Są członki, które każdy od razu zauważa, i są takie, o których mówi się najrzadziej. Apostoł Paweł zwraca uwagę, że to właśnie one zasługują na szczególną troskę. Pisze w 1 Liście do Koryntian 12:24: „a te, które nie należą do wstydliwych, tego nie potrzebują. Lecz Bóg tak ukształtował nasze ciało, że zyskały więcej szacunku członki z natury mało godne czci”. Ten fragment opisuje porządek, który Bóg ustanowił w ciele. Mniej okazałe części nie tracą wartości przez to, że są mniej widoczne. Paweł wcześniej mówi, że są niezbędne. Tutaj wskazuje, że otrzymują więcej szacunku i większą troskę o przyzwoitość. Nie chodzi o podziw dla urody, lecz o to, że całe ciało potrzebuje każdej swojej części. Taki obraz zmienia sposób patrzenia na wspólnotę. Wartości członków nie mierzy się tym, kto stoi na pierwszym planie. Paweł nie dodaje nowego obowiązku, lecz opisuje działanie ciała, w którym nie ma rozdwojenia i w którym cierpienie jednego członka odczuwają wszystkie. W tym porządku nic nie jest zbędne, nawet to, czego nikt nie zauważa.

W 1 Liście do Koryntian 12:24 Paweł mówi o ciele, którego członki nie mają jednakowej widoczności ani uznania. Niektóre nie potrzebują szczególnego okrycia; inne, „z natury mało godne czci”, Bóg otacza większym szacunkiem. Nie jest to pochwała wstydu ani wezwanie do pogardy wobec ciała. Obraz pokazuje, że godność nie zależy od tego, co najbardziej rzuca się w oczy. Wspólnota Chrystusa nie jest zbiorem osób ocenianych według prestiżu, siły czy publicznego uznania. Ktoś, kto cicho odwiedza chorego, troszczy się o dzieci albo podtrzymuje innych w trudnym czasie, może pozostać niewidoczny dla wielu, lecz nie jest mniej ważny dla całości. Paweł nie przedstawia tej troski jako nagrody za słabość; ukazuje Boży sposób kształtowania ciała, w którym każdy członek ma swoje miejsce. Szacunek nie musi oznaczać rozgłosu; często przybiera postać wiernej, zwyczajnej obecności. Werset prowadzi ku wspólnocie bez pogardy i bez podziału. Tam, gdzie człowiek nie może sam zapewnić sobie uznania, inni są wezwani do czci i troski. W Bożym spojrzeniu ukryte członki nie są dodatkiem do ciała; należą do niego.