1 List do Koryntian 1:14 – znaczenie i zastosowanie

Paweł pisze tu z wdzięcznością, która na pierwszy rzut oka może zaskakiwać: „Dziękuję Bogu, że oprócz Kryspusa i Gajusa nikogo z was nie ochrzciłem”. Spory wokół chrztu rozrastały się w Koryncie tak bardzo, że część wspólnoty zaczęła nazywać się od imion tych, którzy ich ochrzcili. Słychać w tym zdaniu ulgę człowieka, który nie chce, by jego imię stało się sztandarem, pod którym ktoś szuka pewności swojej wiary. Ta ulga ma w sobie też coś czułego. Apostoł wie, jak bardzo ludzie potrzebują kogoś, do kogo mogą się przywiązać, i wie, jak łatwo taka więź zamienia się w rywalizację. Nie odwraca się jednak od Koryntian z pogardą. Patrzy na nich jak na bliskich, którzy zgubili kierunek, i chce, by ich wiara spoczywała na Chrystusie. W 1 Liście do Koryntian 1:16 dopowiada jeszcze, że ochrzcił dom Stefanasa, i widać w tym uczciwość kogoś, kto chce mówić dokładnie. Ten fragment przypomina, że wspólnota nie buduje się na tym, kto kogo ochrzcił, lecz na tym, do kogo wszyscy razem należą, a to spokojna wiadomość dla każdego, kto szuka w niej oparcia.

W 1 Liście do Koryntian 1:14 Paweł dziękuje Bogu, że ochrzcił w Koryncie tylko Kryspusa i Gajusa. Wyrwane z kontekstu zdanie mogłoby brzmieć jak lekceważenie chrztu. Sąsiednie wersety pokazują jednak, że Paweł odpowiada na spory: jedni powoływali się na niego, inni na Apollosa lub Kefasa. Pytanie „Czy w imię Pawła zostaliście ochrzczeni?” odsłania sedno problemu: wspólnota zaczęła wiązać swoją tożsamość z ludzkimi przywódcami. Paweł nie mówi, że chrzest jest nieważny. Wyjaśnia, że ochrzczony nie zostaje ochrzczony w jego imię, a w wersecie 17 podkreśla swoje powołanie do głoszenia Ewangelii. Jego wdzięczność można więc rozumieć w świetle obawy, że liczba osób ochrzczonych przez niego stałaby się argumentem w sporze i umocniła przywiązanie do jego osoby. Werset 16 dodaje, że Paweł ochrzcił także dom Stefanasa, co pokazuje, że przypomina sobie szczegóły z pewnym zastrzeżeniem. Nie buduje tu pełnej nauki o chrzcie. Koryguje raczej podział: źródłem jedności i zbawienia jest Chrystus, nie sługa, który głosi Ewangelię.

Paweł pisze te słowa w środku sporu. Część Koryntian ustawiała się za konkretnymi nauczycielami i mówiła: ja jestem Pawła, a ja Apollosa. Chrzest, który łączy człowieka z Chrystusem, zaczął kojarzyć się z nazwiskiem tego, kto go udzielił. Dlatego apostoł pisze: „Dziękuję Bogu, że oprócz Kryspusa i Gajusa nikogo z was nie ochrzciłem” (1 List do Koryntian 1:14). Później dodaje, że ochrzcił także dom Stefanasa, więc liczba nie jest tu sednem. Chodzi o to, by nikt z ochrzczonych nie mógł powiedzieć, że należy do niego. Ta myśl dotyczy każdego, kto służy innym: nauczyciela, duszpasterza, rodzica czy przyjaciela, który kogoś prowadził do wiary. Dobry przykład budzi wdzięczność. Kiedy jednak wdzięczność przeradza się w przywiązanie, które zajmuje miejsce Chrystusa, rodzi się podział. Paweł nie odrzuca posługi innych, lecz odsuwa od siebie honor należny tylko Jezusowi. Dalej wyjaśnia, że Chrystus posłał go „abym głosił Ewangelię”, a nie po to, by zdobywać uczniów dla siebie (1 List do Koryntian 1:17). Wierność posłannictwu polega więc na tym, że każda służba prowadzi z powrotem do Chrystusa.

W 1 Liście do Koryntian 1:14 Paweł mówi: „Dziękuję Bogu, że oprócz Kryspusa i Gajusa nikogo z was nie ochrzciłem”. Te słowa mogą zabrzmieć zaskakująco, jakby chrzest był dla niego sprawą drugorzędną. Najbliższy kontekst pokazuje jednak, że Paweł odpowiada na spory i podziały: nie chce, by ktokolwiek uważał się za należącego do niego, jak gdyby to on był źródłem zbawienia. Chrzest wskazuje na Chrystusa, nie na prestiż osoby, która go udziela. Paweł cieszy się więc, że niewielu mogłoby użyć jego imienia jako sztandaru. Zaraz potem wspomina, że ochrzcił także dom Stefanasa, a następnie wyjaśnia, iż został posłany przede wszystkim do głoszenia Ewangelii. Nie pomniejsza tym znaczenia chrztu; odmawia sobie miejsca, które należy do Chrystusa. Wspólnota może pamiętać tych, którzy jej służyli, lecz pamięć nie powinna zamieniać się w podział na obozy. Jak imię zapisane na sztandarze może zasłonić krzyż, tak przywiązanie do ludzkiego przewodnika może przesłonić Tego, w którego imię ochrzczeni zostali wszyscy wierzący. Pawłowa wdzięczność prowadzi ku pokorze: centrum wiary nie jest sługa, lecz Chrystus.