1 List do Koryntian 1:16 – znaczenie i zastosowanie

W tym krótkim zdaniu z 1 Listu do Koryntian 1:16 słychać coś bardzo ludzkiego. Paweł wraca myślą do tego, co się wydarzyło, i pisze wprost: „nie wiem, czy ochrzciłem jeszcze kogoś”. Nie ma tu pewności, która zamykałaby temat, jest raczej zatrzymanie się przy własnej pamięci i przy sporze, który w Koryncie rozrósł się ponad miarę. Wcześniej apostoł wymienił Kryspusa i Gajusa, a teraz dopisuje dom Stefanasa, jakby chciał spisać to, co pamięta, i zarazem przyznać, że lista może być niepełna. Fragment ma w sobie spokój człowieka, który nie chce, by sprawy chrztu stały się ważniejsze niż Ewangelia. W kolejnych wersetach apostoł wyraźnie oddziela swoje posłannictwo od samego obrzędu, mówiąc, że Chrystus posłał go nie po to, by chrzcił, lecz by głosił Ewangelię. W tym rozdzieleniu słychać raczej troskę o to, by ludzie patrzyli nie na sługę, lecz na krzyż. Być może właśnie tu leży najbardziej poruszająca myśl tego wersetu. Ktoś, kto tak uważnie pamięta swoje dzieła, nie musi jednak chować się za nimi. Zostawia miejsce na niewiedzę i pozwala, by to Bóg był miarą jego pracy.

Wspomnienie domu Stefanasa dopowiada wcześniejsze zdanie Pawła: napisał, że ochrzcił Kryspusa i Gajusa, po czym przypomina sobie jeszcze o tej rodzinie. Nie buduje tu dokładnego wykazu wszystkich ochrzczonych. Zastrzeżenie „nie wiem, czy ochrzciłem jeszcze kogoś” pokazuje raczej, że liczba udzielonych przez niego chrztów nie jest dla niego najważniejszą sprawą. Kluczowy kontekst znajduje się w sporze o przynależność do różnych przywódców. Niektórzy w Koryncie powoływali się na Pawła, innych łączono z Apollosem lub Kefasem. Paweł pyta, czy został za nich ukrzyżowany i czy zostali ochrzczeni w jego imię. Odpowiedź jest oczywista: centrum wiary stanowi Chrystus, nie osoba, która udzieliła chrztu. W następnym zdaniu Paweł wyjaśnia, że Chrystus posłał go przede wszystkim do głoszenia Ewangelii. Nie umniejsza tym znaczenia chrztu; wyznacza granicę między służbą a zawłaszczaniem wiary innych. Chrzest nie powinien stawać się znakiem lojalności wobec ludzkiego lidera. Nawet pamięć apostoła o tym, kogo ochrzcił, służy tu odwróceniu uwagi od niego samego i skierowaniu jej ku Chrystusowi.

Paweł pisze tu z uczciwością, która nie stara się wyglądać lepiej, niż jest. Wcześniej dziękuje Bogu, że ochrzcił tylko kilka osób. Teraz przypomina sobie dom Stefanasa i poprawia to, co właśnie powiedział. Na końcu przyznaje, że nie jest pewien, czy ochrzcił kogoś jeszcze. Ta niepewność pokazuje uczciwość apostoła. Nie prowadzi rachunku własnych zasług i nie buduje wizerunku człowieka, który wszystko pamięta. W tle widać spór w Koryncie, w którym ludzie dzielili się według tego, kto ich nauczał (1 List do Koryntian 1:12). Liczenie ochrzczonych mogło tylko podsycać tę rywalizację. Dalszy fragment wyjaśnia, do czego Paweł został posłany. W 1 Liście do Koryntian 1:17 pisze, że Chrystus posłał go przede wszystkim po to, by głosił Ewangelię. Chrzest pozostaje ważny, ale nie staje się sprawą osobistej reputacji. Dzieło należy do Chrystusa, a apostoł jest tylko jednym z posłanych. Dlatego ten werset tak dobrze pokazuje pokorę w służbie. Ludzie, przez których dociera wiara, nie są jej właścicielami. Najważniejsze jest to, co Bóg dokonuje, a nie to, kto zachował w pamięci swoją liczbę.

Paweł dopowiada, że ochrzcił także dom Stefanasa, choć nie pamięta, czy ochrzcił jeszcze kogoś. To drobne sprostowanie ma znaczenie w sporze, w którym wierzący przypisują się do różnych głosicieli: jedni mówią, że należą do Pawła, inni do Apollosa lub Kefasa. Paweł odsuwa uwagę od własnej osoby. Nikt nie został ochrzczony w jego imię, jak przypomina w sąsiednich wersetach. Nie umniejsza przez to chrztu. Pokazuje raczej, że chrzest nie czyni z człowieka własności tego, kto go udzielił, ani z głosiciela źródła zbawienia. Wspólnota ma swoje imiona i konkretne dzieje, lecz jej najgłębsza przynależność prowadzi do Chrystusa. W tej krótkiej uwadze jest też zwyczajna ludzka niepamięć. Paweł nie buduje swojej powagi na dokładnym rachunku dokonanych chrztów. Jego posługa nie staje się miarą cudzej wiary. Jak woda chrzcielna nie zatrzymuje człowieka przy rękach szafarza, tak pamięć o słudze nie powinna przesłaniać Tego, do którego chrzest prowadzi. Jedność Kościoła nie opiera się na tym, kto może przypisać sobie więcej osób, lecz na wspólnym imieniu Chrystusa.