1 List do Koryntian 1:2 – znaczenie i zastosowanie

Paweł kieruje list do konkretnego miasta, do „Kościoła Bożego w Koryncie”. Zanim cokolwiek zostanie powiedziane o postępowaniu, czytamy, kim ci ludzie są: zostali uświęceni w Jezusie Chrystusie. Słowo „zostali” mówi o czymś, co zostało im dane, a nie o nagrodzie za wysiłek. Dla kogoś, kto dźwiga wstyd albo zmęczenie, taki obraz bywa bardzo ważny, bo tożsamość nie zaczyna się od tego, co jeszcze nie udało się zrobić. Dalsza część zdania łączy powołanie do świętości z „wszystkimi, którzy w każdym miejscu wzywają imienia naszego Pana Jezusa Chrystusa”. Ta wspólnota sięga poza jedno miasto i jedną grupę. Ktoś, kto gromadzi się w małym zborze, nie widzi wielu osób, które modlą się w innych miejscowościach czy w innych krajach, a Paweł przypomina, że one również zostały wezwane. Samotność w wierze ma wtedy inny kształt, bo gdzieś jest ktoś jeszcze, kto wzywa tego samego imienia. Ostatnie słowa, „ich i naszego Pana”, zamykają ten obraz. Jeden Pan jest wspólny dla Koryntu i dla każdego miejsca, w którym ludzie wzywają Jego imienia. Lokalne życie wiary, ze swoimi ograniczeniami i codziennością, nie jest odcięte od szerszego Kościoła. Sens tego wersetu leży w tym, że świętość zostaje dana i zarazem zostaje wspólna.

Paweł nazywa wspólnotę w Koryncie „Kościołem Bożym”: jej tożsamość nie wynika z doskonałości członków ani z wyjątkowości miasta, lecz z przynależności do Boga. Zarazem określa wierzących jako tych, którzy zostali „uświęceni w Jezusie Chrystusie” i są „powołani do świętości”. To ważne rozróżnienie: świętość jest zarówno darem związanym z Chrystusem, jak i powołaniem, które określa życie wspólnoty. Werset nie przedstawia więc chrześcijan jako ludzi, którzy już osiągnęli moralną bezbłędność. Zakres pozdrowienia wykracza poza Korynt. Paweł łączy miejscowy Kościół ze wszystkimi, którzy wzywają imienia Jezusa. Wspólnoty mogą żyć w różnych miejscach, ale łączy je ten sam Pan. Sformułowanie „ich i naszego Pana” podkreśla tę wspólną przynależność: Jezus nie jest własnością jednej grupy ani lokalnej wspólnoty. Początek listu ustawia zatem perspektywę dla jego dalszych słów. Zanim pojawią się konkretne sprawy Koryntian, zostają przypomniane ich darowana tożsamość i wspólne powołanie. Świętość nie oddziela ich od innych chrześcijan; wiąże ich z nimi pod panowaniem Chrystusa.

Ten werset otwiera list do wspólnoty, która miała wiele kłopotów. Paweł nie zaczyna jednak od wyrzutów, lecz od tego, czym ci ludzie są w Chrystusie. Zwrot „zostali uświęceni” wskazuje, że to Bóg działa w nich, a nie ich własne zasługi. Powołanie do świętości zostaje im dane jako dar, który dopiero potem wymaga wierności. Ważne jest także to, jak ta świętość zostaje opisana. Nie jest to prywatne przedsięwzięcie jednej osoby. Powołanie zostało skierowane „razem ze wszystkimi, którzy w każdym miejscu wzywają imienia naszego Pana Jezusa Chrystusa”. Wierność Bogu rozgrywa się więc w konkretnym gronie, na przykład w zborze, przy wspólnym stole czy w rodzinie wiary, gdzie łatwo o zmęczenie i nieporozumienia. Ten obraz ma w sobie dużo realizmu. Koryntianie nie byli wolni od podziałów, a dalsza część listu wraca do ich sporów i nadużyć. Werset nie udaje, że wspólnota jest bezproblemowa. Pokazuje jednak, że różnice między ludźmi nie przekreślają wspólnego powołania. Wszyscy, którzy wzywają tego samego Pana, idą tą samą drogą, nawet wtedy, gdy idą wolno i z potknięciami.

Paweł nazywa wspólnotę w Koryncie „uświęconą w Jezusie Chrystusie” i zarazem „powołaną do świętości”. Te słowa trzymają razem dar i drogę: przynależność do Chrystusa jest już rzeczywistością, a świętość pozostaje powołaniem, które kształtuje codzienne życie. Nie oznacza to, że wspólnota osiągnęła doskonałość. List jest skierowany do ludzi, którzy nadal potrzebują wzrastać w łasce. Szczególna więź z Koryntem nie zamyka Kościoła w jednym mieście. Paweł obejmuje pozdrowieniem wszystkich, którzy wzywają imienia Jezusa „w każdym miejscu”. Wspólnoty mogą żyć daleko od siebie i mieć różne doświadczenia, a jednak należą do siebie, ponieważ Jezus jest ich wspólnym Panem. Ich życie nie kończy się na lokalnych sprawach ani na tym, co widoczne tu i teraz. Jest częścią większej, przekraczającej granice wspólnoty. Uświęcenie w Chrystusie nie jest prywatnym tytułem ani powodem do wywyższania się. Przypomina, że ludzkie życie zostało skierowane ku Bogu i ku świętości. W tym pozdrowieniu wieczność nie oddala od codzienności: nadaje jej wspólny kierunek, zakorzeniony w Jezusie.