1 List do Koryntian 1:5 – znaczenie i zastosowanie

Paweł pisze do wspólnoty w Koryncie, która miała wiele darów i wiele napięć. Jeszcze przed trudnymi sprawami, które podejmie dalej, mówi, że ci ludzie zostali w Chrystusie wzbogaceni „we wszystko: we wszelkie słowo i wszelkie poznanie”. Najważniejsze są tu słowa „W Nim”, bo wskazują źródło tego bogactwa. Nie jest ono opisane jako nagroda za dobrze wykonaną pracę ani jako owoc wielkich zdolności, lecz jako coś, co zostało dane w Chrystusie. W chwilach, gdy słowa same się zatrzymują, a myśli są ciężkie, ten fragment otwiera inną perspektywę. Czasem trudno znaleźć zdanie na modlitwę, a czasem trudno zrozumieć, co dzieje się w środku. Werset nie opisuje tej słabości. Mówi natomiast o bogactwie, które nie zależy od chwilowej sprawności w mówieniu i rozumieniu, i dla kogoś zmęczonego ta różnica bywa bardzo ważna. Warto też zauważyć, że Paweł mówi o tym w liście pełnym upomnień, zanim pojawią się poważne nagany. Pokazuje to, że Boża hojność nie czeka, aż wszystko zostanie uporządkowane. Może dlatego skromne słowo wypowiedziane szeptem także należy do tego, co w Chrystusie zostało wzbogacone.

W 1 Liście do Koryntian 1:5 Paweł wskazuje źródło bogactwa wspólnoty: jest nim Chrystus. Koryntianie zostali „w Nim” wzbogaceni we wszystko, a więc ich dary i możliwości nie są powodem do chluby ani oznaką samowystarczalności. Są skutkiem łaski, za którą Paweł dziękuje już w poprzednim wersecie. Werset wymienia „wszelkie słowo i wszelkie poznanie”. Chodzi o zdolność wypowiadania i rozumienia prawdy o Chrystusie. Nie oznacza to, że każdy członek wspólnoty wie wszystko albo zawsze mówi bezbłędnie. Dalszy kontekst pokazuje różnorodność darów, a także problemy Koryntu, które Paweł będzie korygował. Posiadanie daru nie jest tym samym co dojrzałe korzystanie z niego. To rozróżnienie jest istotne: obfitość darów nie potwierdza, że wspólnota nie potrzebuje napomnienia. Przeciwnie, dary mają służyć jej budowaniu i świadectwu o Chrystusie, nie rywalizacji ani wywyższaniu jednej osoby nad drugą. Paweł może więc dziękować za to, co Bóg dał, a zarazem później wskazywać, co wymaga uporządkowania. Wartość darów polega na ich źródle i celu: pochodzą od Boga i mają służyć wspólnocie z Chrystusem.

Paweł zaczyna od dziękczynienia, zanim wypomni cokolwiek Koryntianom. Uzasadnia je zdaniem: „W Nim bowiem zostaliście wzbogaceni we wszystko: we wszelkie słowo i wszelkie poznanie,” (1 List do Koryntian 1:5). Ten werset wskazuje źródło tego bogactwa, którym jest Chrystus. Dar słowa i poznania przychodzi od Niego do zwykłych ludzi, którzy w Koryncie mieli różne wykształcenie i różne doświadczenia. W praktyce może to wyglądać bardzo skromnie. Kobieta, która w rozmowie z sąsiadką mówi prawdę bez ostrości, może widzieć w tym zdolność otrzymaną, a nie tylko swoją umiejętność. Mężczyzna, który w pracy szuka trafnej odpowiedzi, nie musi zaczynać od zera, bo jego rozum też jest darem. W tym sensie każde dobre słowo staje się służbą, a nie popisem. Dalsze części listu pokażą, że w Koryncie dar słowa i wiedzy bywał powodem podziałów. Bogactwo więc służy wspólnocie, a nie pokazowi. Najważniejsze w tym wersecie jest to, że wszystko, czym człowiek może mówić i rozumieć, zaczyna się w Chrystusie, zanim stanie się czyjąkolwiek zasługą.

Paweł dziękuje Bogu za łaskę daną wspólnocie w Chrystusie, a w wersecie 5 nazywa jej widzialne owoce: wierzący zostali w Nim wzbogaceni „we wszystko: we wszelkie słowo i wszelkie poznanie”. Nie chodzi o prywatny zasób, który miałby wynosić jednych ponad drugich. Dar został dany Kościołowi, a jego źródłem jest Chrystus. Słowo i poznanie obejmują zdolność wyznawania wiary oraz rozumienia jej świadectwa. Nie są jednak trofeami ani dowodem, że wspólnota nie potrzebuje już wzrostu. Paweł mówi o obdarowaniu, za które można dziękować, nie o samowystarczalności. W dalszym kontekście darom towarzyszy oczekiwanie na objawienie się Jezusa, a Bóg pozostaje Tym, który umacnia. Można widzieć tu obraz stołu, przy którym bogactwo nie służy własnej chwale, lecz podtrzymuje wspólnotę i jej świadectwo. To, co człowiek potrafi powiedzieć o Bogu i pojąć z Jego drogi, pozostaje łaską. Taka obfitość nie obiecuje łatwego życia ani odpowiedzi na każdą trudność. W Chrystusie podtrzymuje wiarę w oczekiwaniu na spełnienie.