1 List do Koryntian 1:3 – znaczenie i zastosowanie

Pierwszy List do Koryntian otwiera się życzeniem, które łatwo przeczytać w pośpiechu jak zwykłe pozdrowienie. Paweł składa je wspólnocie, zanim zacznie mówić o sporach i podziałach, i prosi, by łaska oraz pokój przyszły od Boga, naszego Ojca, i od Pana Jezusa Chrystusa. Te słowa stoją na początku listu, który zawiera wiele upomnień, bo w Koryncie pojawiły się trudności, o których Apostoł napisze w dalszej części. Ten układ ma swoją wagę. Dar zostaje wypowiedziany nad wspólnotą, która ma przed sobą jeszcze wiele do uporządkowania, a pokój pojawia się tu jako coś, co przychodzi od Tego, kto jest źródłem obu słów. Nazwanie Boga Ojcem i Jezusa Panem łączy ciepło rodziny z autorytetem Pana, dzięki czemu słychać w tym zarówno czułość, jak i wezwanie. Dlatego w Pierwszym Liście do Koryntian 1:3 rozmowa o trudnościach zaczyna się od łaski, a nie od oceny. Napięcia zostaną nazwane później, ale już na początku wiadomo, kto daje pokój tam, gdzie tak łatwo o niepokój.

„Łaska wam i pokój od Boga, naszego Ojca, i Pana Jezusa Chrystusa!” — tym pozdrowieniem Paweł otwiera list do wspólnoty w Koryncie. Nie jest to tylko uprzejma formuła. Wskazuje, skąd pochodzą dary, których wspólnota potrzebuje: łaska i pokój są od Boga Ojca i Pana Jezusa Chrystusa. Kluczowe rozróżnienie dotyczy życzenia i obietnicy. Paweł wypowiada błogosławieństwo nad konkretnym kościołem, ale sam werset nie obiecuje, że wierzący unikną konfliktów ani trudności. Dalsze wersety pokazują, że wspólnota otrzymała łaskę w Chrystusie i została powołana do świętości. Pozdrowienie osadza więc jej życie w tym, co Bóg daje, zanim list przejdzie do spraw wymagających napomnienia i wyjaśnienia. Warto zauważyć też, że łaska i pokój nie są przedstawione jako niezależne dobra ani osiągnięcia Koryntian. Ich źródłem jest Bóg, a Paweł wymienia razem Ojca i Jezusa Chrystusa. Już pierwsze zdanie listu wskazuje zatem na wspólny fundament wspólnoty: nie doskonałość jej członków, lecz Bożą łaskę. Pokój w tym pozdrowieniu nie oznacza braku napięć; oznacza dar, który należy rozumieć w relacji z Bogiem.

Paweł otwiera swój list do Koryntian słowami, w których widać, na czym chce oprzeć całe pisanie. W 1 Liście do Koryntian 1:3 pisze: „Łaska wam i pokój od Boga, naszego Ojca, i Pana Jezusa Chrystusa!”. Zanim padnie jakiekolwiek wezwanie czy upomnienie, apostoł wskazuje źródło. Łaska i pokój nie biorą się z wysiłku ludzi, lecz pochodzą od Boga i od Jezusa Chrystusa. W kolejnych wersetach Paweł rozwija tę myśl. Mówi o wzbogaceniu we wszystko, o świadectwie Chrystusowym, które się utrwaliło, i o tym, że nie brakuje daru łaski, gdy wspólnota oczekuje objawienia się naszego Pana. Oczekiwanie nie jest tu pustym czasem, ponieważ apostoł opisuje to, co już się dzieje. Obietnica dotyczy adresatów listu, wspólnoty, która wzywa imienia Jezusa, a nie każdego okresu w życiu każdego człowieka. Ten fragment ma znaczenie także w zwyczajnych dniach. Kiedy budżet jest napięty, a plany się sypią, pokój może przyjść w środku niepewności, zanim sprawy się ułożą. Pokój zapowiedziany na początku listu jest darem, który towarzyszy wiernym również w czasie oczekiwania.

Paweł rozpoczyna list od słów, które są zarazem życzeniem i wyznaniem wiary: „Łaska wam i pokój od Boga, naszego Ojca, i Pana Jezusa Chrystusa!” Te dary nie wyrastają z pomyślności wspólnoty ani z jej doskonałości. Ich źródłem jest Bóg, który zwraca się do Kościoła w Koryncie jako do swoich, oraz Jezus Chrystus, którego Paweł nazywa Panem. Łaska oznacza tu dar otrzymany w Chrystusie. W dalszych słowach Paweł przypomina, że wspólnota została nią obdarowana i wzbogacona. Pokój nie jest obietnicą życia bez napięć. Jest dobrem pochodzącym od Boga, które może podtrzymywać wspólnotę także wtedy, gdy jej codzienność nie jest uporządkowana. Pozdrowienie nie odwraca wzroku od rzeczywistości; przypomina, że życie Kościoła ma głębsze źródło niż jego własne osiągnięcia. W tym krótkim zdaniu słychać perspektywę wieczności: początek wspólnoty i jej nadzieja nie opierają się wyłącznie na tym, co dziś potrafi ona zobaczyć. Paweł wspomina też o oczekiwaniu na objawienie Pana. Łaska i pokój obejmują teraźniejszość, a zarazem kierują ku temu, co Bóg jeszcze odsłoni. Są jak światło w oknie domu: nie usuwa nocy, lecz świadczy, że noc nie jest ostatnim słowem.