1 List do Koryntian 1:4 – znaczenie i zastosowanie

Paweł zaczyna list od dziękczynienia, zanim zdąży cokolwiek wyjaśnić. Źródłem tej wdzięczności jest „łaska dana wam w Chrystusie Jezusie”, a nie zasługi ludzi, do których pisze. Już w pierwszym zdaniu widać więc, na czym opiera się jego spojrzenie: najpierw jest dar Boży, a dopiero potem wszystko, co z niego wynika. Ten porządek jest kojący, bo pozwala patrzeć na drugiego człowieka czule, nawet wtedy, gdy jego życie jest pełne napięć i niedokończonych spraw. Słowo „wciąż” ma w tym wersecie swoją wagę. Dziękczynienie nie jest jednorazowym gestem po udanym dniu, tylko stałą postawą, która wraca w każdej okoliczności. Paweł nie czeka, aż wspólnota dojrzeje, by ją docenić. Widzi w niej to, co Bóg już zaczął, i nie uzależnia swojej wdzięczności od chwilowego stanu wspólnoty. Warto zauważyć, że apostoł mówi o łasce już danej, a nie o łasce, którą trzeba dopiero wypracować. Dla serca zmęczonego własną niedoskonałością ta myśl ma wyraźną wagę. Wdzięczność rodzi się tam, gdzie ktoś przyjmuje dar, a nie tylko rozlicza siebie i innych z tego, czego jeszcze brakuje.

Paweł rozpoczyna list od dziękczynienia Bogu za wspólnotę w Koryncie. Nie przypisuje jej zasług ani nie ogłasza, że jest wolna od trudności. Wskazuje na łaskę daną jej w Chrystusie Jezusie. To ważne rozróżnienie: podstawą wdzięczności nie jest doskonałość ludzi, lecz dobro, które Bóg im ofiarował. Słowa „wciąż dziękuję” pokazują, że wdzięczność Pawła nie jest jedynie uprzejmym wstępem. Uznaje on, że życie wspólnoty ma swoje źródło poza nią samą. Koryntianie otrzymali łaskę; nie stworzyli jej własnymi osiągnięciami. W kolejnych wersetach Paweł wspomina o wzbogaceniu ich w słowo i poznanie oraz o darach łaski. Nie przedstawia tych darów jako powodu do wywyższania się, ale jako znaki działania Boga w Chrystusie. Ten początek wyznacza perspektywę całego listu: wspólnota może być oceniana uczciwie, także w sprawach wymagających korekty, a zarazem pozostaje przedmiotem wdzięczności ze względu na otrzymaną łaskę. Paweł nie myli uznania Bożego działania z twierdzeniem, że wszystko w Koryncie jest już uporządkowane. Dziękczynienie nie zaciera prawdy o ludziach; przypomina, skąd pochodzi dobro, które w nich działa.

Paweł nie zaczyna od upomnienia. Najpierw dziękuje za Koryntian, a to, że robi to „wciąż”, pokazuje, że wdzięczność nie jest u niego chwilowym odruchem. To trwała postawa wobec ludzi, za których się modli. Źródłem tej wdzięczności jest łaska. Nie zasługa Koryntian ani ich zdolności, lecz łaska „dana wam w Chrystusie Jezusie”. Dalsze wersety wyjaśniają, co dokładnie zostało dane: wzbogacenie we wszystko, świadectwo Chrystusowe utrwalone w sercach i brak niedostatku w darach. Paweł najpierw patrzy na to, co Bóg już uczynił, a dopiero potem myśli o tym, co dalej. Nie wynika z tego, że wszystko jest już gotowe, ale że jest od czego zacząć. Warto zauważyć, że wersety 7 i 8 wiążą to dziękczynienie z przyszłością. Bóg „będzie was umacniał aż do końca”, a wierni mają oczekiwać objawienia się naszego Pana Jezusa Chrystusa. Wdzięczność za dzisiejszą łaskę jest więc zakorzeniona w zaufaniu wobec tego, co dopiero nadejdzie. Dla codzienności oznacza to coś prostego. Wdzięczność nie czeka, aż wszystko się ułoży. Opiera się na wierności Boga, który daje i umacnia, a to pozwala patrzeć na zwykłe dni z większym spokojem.

Paweł dziękuje Bogu za ludzi, nie za ich osiągnięcia. W krótkim zdaniu wdzięczność płynie od apostoła ku wspólnocie w Koryncie, ale jej źródłem pozostaje Bóg, a jej miarą jest łaska dana „w Chrystusie Jezusie”. To ważne przesunięcie: wartość wspólnoty nie opiera się na jej doskonałości, lecz na tym, co otrzymała. Łaska nie jest tu pojęciem oderwanym od życia. Wiąże wierzących z Chrystusem, a zarazem ze sobą nawzajem. Paweł zwraca się do Kościoła w Koryncie jako do części większej wspólnoty tych, którzy wzywają imienia Jezusa. Wiara ma więc wymiar osobisty, lecz nie zamyka się w samotności. W kolejnych słowach tego otwarcia pojawiają się dary i oczekiwanie na objawienie Chrystusa. Wdzięczność nie oznacza, że droga wspólnoty jest już zakończona. Przypomina raczej o tym, co zostało jej powierzone i ku czemu zmierza. Jak światło, które pozwala widzieć drogę, łaska nie usuwa całej niepewności, lecz wskazuje, że życie wspólnoty zaczyna się od daru Boga.