1 List do Koryntian 1:7 – znaczenie i zastosowanie

Słowa z 1 Listu do Koryntian 1:7 łączą dwie rzeczywistości, które w życiu często wydają się rozdzielone: tęsknotę za tym, co jeszcze nie nadeszło, i poczucie pełni tu i teraz. Paweł pisze o tym, że Koryntianie „nie mają braku żadnego daru łaski, gdy oczekują objawienia się naszego Pana Jezusa Chrystusa”. Apostoł nie obiecuje, że to czekanie będzie lekkie. Wcześniej przypomina, że wspólnota została wzbogacona we wszystko i że świadectwo Chrystusowe w niej się utrwaliło, więc to, co już dane, jest realne, choć jeszcze niedokończone. Szczególnie poruszające jest to, że dary łaski nie czekają na koniec drogi. Są obecne w samym oczekiwaniu, również wtedy, gdy wspólnota zmagała się ze sporami i podziałami, o których Paweł pisze zaraz dalej. Ten fragment nie opisuje życia bez napięć. Apostoł przypomina, że wierny jest Bóg, który powołał do wspólnoty ze swoim Synem, a ta wierność nie zależy od tego, czy trudności już ustąpiły. Oczekiwanie staje się więc przestrzenią, w której Bóg wciąż obdarowuje wspólnotę jeszcze przed spełnieniem obietnicy. Tęsknota nie musi być dowodem zagubienia. Może być miejscem, w którym łaska nadal pracuje, także wtedy, gdy nie widać jeszcze końca.

W 1 Liście do Koryntian 1:7 Paweł opisuje wspólnotę, do której mówi: „nie brakuje wam żadnego daru łaski”, gdy oczekuje objawienia Jezusa Chrystusa. Nie przedstawia Koryntian jako ludzi już doskonałych ani zgodnych. Już kilka zdań dalej wspomina o sporach i rozłamach. Kluczowe rozróżnienie brzmi: obfitość darów nie oznacza braku problemów, lecz świadczy o tym, że Bóg obdarowuje wspólnotę, zanim osiągnie ona pełną dojrzałość. „Dar łaski” to nie osiągnięcie, którym można się chlubić, ani znak przewagi nad innymi. W poprzednich wersetach Paweł wiąże bogactwo Koryntian ze słowem i poznaniem utrwalonym przez świadectwo Chrystusa. Dary mają więc źródło w Bożej łasce i pozostają związane z życiem wspólnoty skupionej wokół Jezusa. Oczekiwanie na Jego objawienie nadaje temu obdarowaniu kierunek. Nie jest ono celem samym w sobie ani gwarancją, że wspólnota uniknie konfliktów. Paweł patrzy ku przyszłemu dniowi Chrystusa, ufając, że Bóg umocni wierzących aż do końca, jak dopowiada w wersecie 8. Werset 7 łączy zatem wdzięczność za otrzymane dary z nadzieją, która nie opiera się na bezbłędności ludzi, lecz na wierności Boga.

Paweł pisze do Koryntian, którzy mają wiele darów, a mimo to w ich wspólnocie wybuchają spory. Według jego słów nie brakuje im „żadnego daru łaski, gdy oczekujecie objawienia się naszego Pana Jezusa Chrystusa”. Oczekiwanie nie jest tu bierną pustką. Łaska ma wystarczyć na czas między obietnicą a jej spełnieniem. Praktycznie oznacza to, że dary nie służą tylko do wyróżniania się. Ktoś z cierpliwością może nią zająć się w domu, przy trudnym dziecku albo w pracy, gdy napięcie rośnie. Ktoś, kto potrafi powiedzieć dobre słowo, używa go wtedy, gdy znów zaczyna się kłótnia. Ta sama wspólnota, obdarowana tak hojnie, potrzebuje jedności, o czym Paweł pisze zaraz dalej, w Pierwszym Liście do Koryntian 1:10. Warto zauważyć, że Paweł nie chwali Koryntian za dojrzałość. Mówi o łasce, która im wystarcza, a nie o ich idealnym zachowaniu. Dar nie jest dowodem doskonałości, lecz narzędziem wierności tu i teraz, aż do dnia, w którym wszystko stanie w świetle Pana.

Paweł widzi wspólnotę w Koryncie jako obdarowaną przez Boga, choć jej życie nie jest jeszcze dopełnione. Nie brakuje jej żadnego daru łaski, a jednak wciąż oczekuje objawienia się Jezusa Chrystusa. Dar i oczekiwanie należą tu do siebie: to, co otrzymane, nie jest końcem drogi, lecz łaską na czas między powołaniem a spotkaniem z Panem. Obraz czuwania pomaga uchwycić tę perspektywę. Wspólnota nie czeka z pustymi rękami; otrzymała słowo i poznanie, a zarazem pozostaje zależna od Chrystusa, który ma się objawić. Paweł nie mówi, że każdy wierzący posiada każdy dar. Zwraca się do Kościoła jako całości, obdarowanego na wspólną drogę. W dalszych słowach listu przypomina, że Bóg będzie umacniał wspólnotę aż do końca. To ważne, bo obfitość darów nie oznacza, że Koryntianie są już wolni od sporów. Łaska nie jest odznaką doskonałości ani gwarancją łatwego życia. Jest tym, czym Bóg podtrzymuje swoich ludzi, gdy ich historia pozostaje niedokończona. Oczekiwanie Chrystusa nadaje darom kierunek: prowadzą ku pełni, której wspólnota sama nie może sobie zapewnić.