1 List do Koryntian 1:12 – znaczenie i zastosowanie

Paweł pisze, że wspólnota w Koryncie zaczęła dzielić się według imion, a w 1 Liście do Koryntian 1:12 słychać, jak każdy z osobna wypowiada swoją przynależność: „Ja jestem Pawła, a ja Apollosa; ja jestem Kefasa, a ja Chrystusa.” Takie zdania mają w sobie coś ludzkiego. Ktoś chce mieć pewny grunt pod nogami i miejsce, w którym czuje się dobrze zrozumiany. Za tym wyznaniem może stać wdzięczność wobec tych, którzy wprowadzili kogoś w wiarę, pocieszyli go albo dodali mu odwagi. Sam szacunek dla nauczycieli nie jest tu problemem. Problem pojawia się wtedy, gdy krąg wokół jednego imienia zamyka serce tak ciasno, że liczy się głównie to, czyj ktoś jest. Warto zauważyć, że Paweł nie wymienia tych imion po to, by je odrzucić ani wynieść ponad innych. W 1 Liście do Koryntian 1:13 pyta, czy Chrystus jest podzielony i czy to Paweł został za was ukrzyżowany. Te pytania odsuwają uwagę od ludzi i kierują ją ku Temu, który jest jeden. Rozłam nie zostaje zażegnany przez wybór lepszego nauczyciela, lecz przez powrót do wspólnej więzi z Chrystusem, do której, jak Paweł przypomina w 1:9, Bóg powołuje wszystkich.

W 1 Liście do Koryntian 1:12 Paweł przytacza hasła, które krążą wśród wierzących: „Ja jestem Pawła, a ja Apollosa; ja jestem Kefasa, a ja Chrystusa”. Spór nie dotyczy tu jedynie sympatii do różnych nauczycieli. Każde hasło przedstawia wspólnotę tak, jakby należała do konkretnego przywódcy, a nawet grupa powołująca się bezpośrednio na Chrystusa staje się częścią rywalizacji. Kontekst pozwala dostrzec, dlaczego Paweł uznaje ten podział za poważny. Pyta, czy Chrystus jest podzielony, czy Paweł został ukrzyżowany za wierzących i czy zostali ochrzczeni w jego imię. Odpowiedź jest oczywista: centrum wiary nie stanowi nauczyciel ani jego zwolennicy, lecz Chrystus. Paweł nie neguje, że różni ludzie służą wspólnocie; sprzeciwia się zamianie ich ról w podstawę przynależności i wyższości. Werset nie rozstrzyga, że wszelkie różnice w nauczaniu są nieważne. Wskazuje raczej, że nie mogą one dzielić Kościoła na grupy zawłaszczające Chrystusa. Gdy przywiązanie do nauczyciela przesłania Tego, o którym naucza, służba zaczyna podsycać rozłam zamiast budować wspólnotę.

Pierwszy List do Koryntian 1:12 pokazuje wspólnotę, w której ludzie chętnie przypisywali się do swoich ulubieńców. Paweł cytuje ich hasła: „Myślę o tym, co każdy z was mówi: Ja jestem Pawła, a ja Apollosa; ja jestem Kefasa, a ja Chrystusa.” Już wcześniej wzywał do zgody i do jednej myśli (Pierwszy List do Koryntian 1:10), a w 1:13 zadaje pytanie, które ujawnia sedno sporu: „Czy Chrystus jest podzielony?” Lojalność wobec nauczyciela może z czasem zacząć przesłaniać Tego, do którego ten nauczyciel prowadzi. Ktoś przywiązuje się do jednego kaznodziei, ktoś inny do określonego stylu nabożeństw, a jeszcze inny do grupy, która uchodzi za tę „właściwą”. Wtedy to, co miało budować wspólnotę, zaczyna służyć odróżnianiu się od innych. Warto zauważyć, że Paweł w tym fragmencie sam odsuwa siebie na bok. Pyta, czy został ukrzyżowany za Koryntian i czy w jego imię zostali ochrzczeni (1:13). Żaden z głosicieli nie ma być ośrodkiem wspólnoty. Ośrodkiem jest Jezus Chrystus, i tylko On może zgromadzić ludzi o różnych doświadczeniach i temperamentach.

Paweł przytacza ówczesne hasła: jedni wiążą się z nim, inni z Apollosem, Kefasem, a jeszcze inni mówią: „ja jestem Chrystusa”. W jednym zdaniu słychać, jak wspólnota może zacząć układać się wokół nazwisk, jakby przynależność do nauczyciela wyznaczała osobną drogę wiary. Sam werset nie opisuje wszystkich sporów ani ich przyczyn; pokazuje jednak, że takie słowa docierają do Pawła i budzą jego troskę. Wcześniej wspólnota została nazwana Kościołem Bożym, uświęconym w Chrystusie i powołanym do wspólnoty z Synem. To właśnie w tej relacji ma źródło jej tożsamość, nie w więzi z jakimkolwiek głosicielem. Paweł, Apollos i Kefas mogą służyć, lecz żaden z nich nie staje się właścicielem ludzi ani źródłem ich zbawienia. Ich służba nie powinna przesłaniać Tego, któremu służą. Nawet zdanie „ja jestem Chrystusa”, które brzmi najbliżej prawdy, może w tym szeregu stać się kolejnym hasłem podziału. Chrystus nie jest nazwą jednej frakcji. Jest Tym, w którym wspólnota otrzymuje jedność, zanim nauczy się ją wiernie wyrażać. Jak nurt rzeki skupia wodę, tak przynależność do Niego może zebrać rozproszone lojalności, nie odbierając miejsca służbie różnych osób.