1 List do Koryntian 1:15 – znaczenie i zastosowanie

Ten fragment wyrasta z napięcia, które znają wspólnoty skupione wokół wielu ważnych postaci. W Koryntianach jedni przywiązywali się do Pawła, inni do Apollosa, jeszcze inni do Kefasa, i z tych przywiązań rodziły się spory. W Pierwszym Liście do Koryntian 1:15 apostoł nie odpowiada gniewem. Zauważa, że nikt nie może powiedzieć: „Nikt zatem nie może powiedzieć, że został ochrzczony w moje imię.” Widać w tym zależność, by wiara nie zatrzymała się na człowieku, który ją głosi. Pragnienie przynależności do kogoś, kto przyprowadził nas do Boga, bywa czułe i bardzo ludzkie. Paweł nie odrzuca tej więzi, lecz przenosi jej środek. Chrzest ma należeć do Chrystusa, a nie do tego, kto udziela go w danej chwili. Werset nie umniejsza znaczenia apostoła, ale pokazuje, że nawet dobra relacja z nauczycielem powinna prowadzić dalej, ku Temu, który jest źródłem zbawienia.

W 1 Liście do Koryntian 1:15 Paweł wyjaśnia, dlaczego cieszy się, że ochrzcił niewielu Koryntian: nikt nie może powiedzieć, że został ochrzczony w jego imię. Sens tego zdania wynika ze sporu o przywództwo. Jedni powoływali się na Pawła, inni na Apollosa albo Kefasa, jakby przynależność do wspólnoty zależała od konkretnego nauczyciela. Kluczowe rozróżnienie dotyczy chrztu i stronniczej lojalności. Paweł nie twierdzi, że chrzest jest bez znaczenia. Odrzuca myśl, że chrzest czyni człowieka własnością tego, kto go udzielił. Werset 13 wyostrza tę logikę pytaniami: czy Paweł został ukrzyżowany za wierzących? Chrystus nie jest podzielony, a centrum wiary nie stanowi sługa, lecz Chrystus i Jego krzyż. To ważne także dla wspólnot, w których ceniony duszpasterz lub nauczyciel staje się znakiem odrębnej grupy. Wdzięczność za jego pracę nie powinna przeradzać się w roszczenie do wyłącznej przynależności. W wersecie 17 Paweł odróżnia swoje powołanie do głoszenia Ewangelii od samego udzielania chrztu. Nie umniejsza to chrztu; przypomina, że jego znaczenie wskazuje poza szafarza, ku Chrystusowi.

Paweł pisze z wyraźną ulgą, bo w Koryncie ochrzcił tylko nielicznych. Dlatego w 1 Liście do Koryntian 1:15 stwierdza: „Nikt zatem nie może powiedzieć, że został ochrzczony w moje imię”. Myśl jest prosta. Chrzest należy do Chrystusa. Ten, kto chrzci, tylko w tym uczestniczy. Koryntianie dzielili się według imion swoich nauczycieli, a Apostoł odbiera im ten podział, zanim zdąży się rozrosnąć. Ten fragment pokazuje, jak łatwo przywiązać wiarę do konkretnej osoby. Wystarczy, że ktoś wprowadził do wspólnoty, czegoś nauczył albo był przy człowieku w ważnym momencie, a już zaczyna się mówić jego imieniem. Paweł nie pozwala, by jego nazwisko stało się etykietą. Wskazuje na Chrystusa jako na tego, którego imię ma pierwszeństwo. Mądry wierny może być wdzięczny za ludzi, którzy prowadzili go do Boga, a jednocześnie nie stawiać ich na miejscu Chrystusa. Taka postawa chroni wspólnotę przed podziałami, które Apostoł opisuje w tym samym rozdziale. Krzyż pozostaje ponad każdym głosicielem. W tym krótkim zdaniu jest zarówno skromność Pawła, jak i jasna prawda o tym, czyje imię powinien nosić każdy ochrzczony.

W 1 Liście do Koryntian 1:15 Paweł odsuwa od siebie zaszczyt, który mógłby stać się źródłem podziału. Wspólnota w Koryncie mówiła: „Ja jestem Pawła”, „ja Apollosa”, „ja Kefasa”. Apostoł przypomina więc, że chrzest nie czyni człowieka własnością tego, kto go udzielił. Nikt nie został ochrzczony w imię Pawła. To zdanie nie umniejsza znaczenia chrztu ani służby tych, którzy go udzielają. Przywraca właściwy środek ciężkości: chrześcijańska przynależność prowadzi do Chrystusa, nie do ludzkiego przewodnika. Paweł pyta wcześniej, czy to on został za wierzących ukrzyżowany. Odpowiedź jest oczywista, a zarazem odsłania miarę jego pokory. Nie chce zajmować miejsca, które należy do Ukrzyżowanego. Wspólnota nie jest zbiorem obozów skupionych wokół rozpoznawalnych nazwisk. Bardziej przypomina dom, którego fundamentu nie stanowi żaden z mieszkańców. Ludzie mogą wiernie służyć i przekazywać Ewangelię, ale ich służba nie staje się źródłem zbawienia. W tym krótkim zdaniu Paweł kieruje uwagę ku Temu, który jednoczy ochrzczonych: Chrystusowi.