Księga Tobiasza 14 – znaczenie, tematy i zastosowanie

Koniec słów hymnu pochwalnego Tobiasza.

Umarł on w pokoju, mając sto dwanaście lat, i pogrzebano go uroczyście w Niniwie. A miał sześćdziesiąt dwa lata, kiedy osłabł mu wzrok. A po odzyskaniu wzroku żył w dobrobycie i dawał jałmużny. Nadal uwielbiał Boga i oddawał hołd majestatowi Bożemu.

A kiedy miał umierać, przywołał swojego syna Tobiasza i upomniał go, mówiąc: Synu, wyprowadź stąd twoje dzieci

i idź szybko do Medii, ponieważ ja wierzę słowom Boga, które wypowiedział Nahum o Niniwie, że wszystko się spełni i spotka Asyrię i Niniwę to, co przepowiedzieli prorocy Izraela, których Bóg wysłał, i nic ze wszystkich przepowiedni nie zostanie umniejszone, wszystko wypełni się w swoim czasie. Ocalenie będzie raczej w Medii niż w Asyrii i Babilonii. Jestem przekonany i mam nadzieję, że wszystko, co Bóg powiedział, spełni się, nastąpi i żadne słowo z tych przepowiedni nie zginie. A wszyscy nasi bracia, którzy mieszkają w ziemi izraelskiej, będą rozproszeni i uprowadzeni do niewoli z ich pięknej ziemi. Cały zaś kraj izraelski zamieni się w pustynię, i Samaria, i Jerozolima staną się pustynią. Dom zaś Boży aż do czasu zostanie spustoszony i spalony.

Wtedy znowu Bóg zlituje się nad nimi. I pośle ich Bóg do ziemi izraelskiej, i odbudują znowu dom, wprawdzie nie taki jak pierwszy, aż do chwili, w której dopełni się czas świata. A potem wszyscy powrócą z niewoli i odbudują w chwale Jerozolimę, a w niej odbudują dom Boży, tak jak przepowiedzieli o nim prorocy Izraela.

I wszystkie narody na całym świecie nawrócą się i będą prawdziwie czcić Boga. I odrzucą wszystkie swoje bożki i tych, którzy prowadzili ich na manowce, i będą uwielbiać Boga na wieki w sprawiedliwości.

Wszyscy synowie Izraela, którzy ocaleją w tych dniach, będą wspominać Boga w prawdzie i będą zgromadzeni razem. I przyjdą do Jerozolimy, i zamieszkają bezpiecznie na wieki w ziemi Abrahama, która zostanie im dana na nowo. I będą się cieszyć ci, którzy miłują Boga w prawdzie, a popełniający grzech i nieprawość znikną z całej ziemi.

A teraz, dzieci, rozkazuję wam: Służcie Bogu w prawdzie i czyńcie to, co podoba się Jemu. Waszym dzieciom polećcie postępować sprawiedliwie i dawać jałmużnę, i niech pamiętają o Bogu, i wielbią Imię Jego w każdej chwili, w prawdzie i z całej siły.

A teraz, dziecko moje, wyjdź z Niniwy i nie zostawaj tu! Od tego dnia, w którym pochowasz swoją matkę obok mnie, od tego samego dnia nie pozostawaj dłużej w tych okolicach. Widzę bowiem, że jest tu wiele niesprawiedliwości i dokonuje się wiele podstępu, a ludzie się nie wstydzą.

Popatrz, dziecko, co uczynił Nadab swojemu żywicielowi Achikarowi. Czy nie zakopał żywego w ziemi? Ale Bóg wynagrodził mu tę krzywdę przed swoim obliczem. Achikar wyszedł na światło, a Nadab poszedł do wiecznych ciemności, ponieważ czyhał na życie Achikara. A ponieważ Achikar dawał jałmużnę, uniknął zasadzki śmierci, którą zastawił na niego Nadab. A Nadab wpadł w zasadzkę śmierci i zgubił samego siebie.

Tak teraz, dzieci, patrzcie, jakie skutki przynosi dawanie jałmużny, a jakie – popełnianie nieprawości, że mianowicie ona zabija. A oto i moja dusza mnie opuszcza. I położono go na łóżku, i umarł. Pochowano go uroczyście.

A kiedy umarła jego matka, Tobiasz pochował ją obok swojego ojca. Potem wywędrował on sam i jego żona do Medii i zamieszkali w Ekbatanie u swojego teścia Raguela.

A Tobiasz opiekował się nimi ze czcią i pochował ich w Ekbatanie w Medii. I odziedziczył majątek po Raguelu i po swoim ojcu Tobiaszu.

I umarł otoczony czcią w sto siedemnastym roku życia.

A przed swoją śmiercią przekonał się na własne oczy o upadku Niniwy i widział jej jeńców prowadzonych przez Achiacharosa, króla Medii. I błogosławił Boga za wszystko, co On uczynił synom Niniwy i Asyrii. I cieszył się przed swoją śmiercią z powodu Niniwy, i uwielbiał Pana Boga na wieki wieków.