Księga Tobiasza 3 – znaczenie, tematy i zastosowanie

Wtedy bardzo się zasmuciłem, wzdychałem i płakałem, i zacząłem wśród westchnień tak się modlić:

Jesteś sprawiedliwy, Panie, i wszystkie Twoje dzieła są sprawiedliwe. Wszystkie Twoje drogi są miłosierdziem i prawdą, Ty sądzisz świat.

A teraz, o Panie, wspomnij na mnie, spójrz, nie karz mnie za moje grzechy ani za moje zapomnienia, ani za moich przodków, którymi zgrzeszyliśmy wobec Ciebie.

Nie słuchaliśmy Twoich przykazań, a Ty wydałeś nas na łup, niewolę i śmierć, na pośmiewisko i na szyderstwa, i na pogardę u wszystkich narodów, wśród których nas rozproszyłeś.

Teraz więc liczne Twoje wyroki są prawdziwe, wykonane nade mną za moje grzechy, ponieważ nie wypełnialiśmy Twoich przykazań ani nie chodziliśmy w prawdzie przed Tobą.

Teraz więc uczyń ze mną według Twojego upodobania, pozwól mojemu duchowi odejść ode mnie: chcę odejść z ziemi i stać się znowu ziemią. Ponieważ śmierć jest dla mnie lepsza niż życie, bo muszę słuchać niesłusznych wyrzutów i ogarnia mnie wielki ból. Panie, rozkaż, niech będę uwolniony od tej niedoli! Pozwól mi udać się na miejsce wiecznego pobytu, nie odwracaj Twojego oblicza ode mnie, Panie, ponieważ lepiej jest mi umrzeć niż przyglądać się wielkiej niedoli w moim życiu i słuchać szyderstw.

Tego dnia Sara, córka Raguela z Ekbatany w Medii, również usłyszała obelżywe słowa od jednej ze służących swojego ojca,

że była ona wydana za siedmiu mężów, których zabił zły duch Asmodeusz, zanim była razem z nimi, jak to jest właściwe dla żon. Służąca mówiła do niej: To ty zabijasz swoich mężów. Oto już za siedmiu byłaś wydana i od żadnego nie otrzymałaś imienia.

Dlaczego nas karzesz za twoich mężów, skoro oni pomarli? Odejdź zatem z nimi, abyśmy już nigdy nie zobaczyli twojego syna ani córki.

Tego dnia była ona bardzo zmartwiona i zaczęła płakać. Gdy wyszła do górnej izby swojego ojca, miała zamiar się powiesić. Jednak zaraz opamiętała się i powiedziała: Niech nie szydzą z mojego ojca – mówiąc do niego: Miałeś jedną umiłowaną córkę i ona z powodu nieszczęść się powiesiła. Nie mogę wśród smutku przyprowadzać do Otchłani starości mojego ojca. Będzie dla mnie lepiej nie powiesić się, lecz ubłagać Pana o śmierć, abym nie wysłuchiwała więcej obelg w moim życiu.

I wtedy, wyciągnąwszy ramiona ku oknu, modliła się tymi słowami: Błogosławiony jesteś, miłosierny Boże, i błogosławione Twoje imię na wieki, i wszystkie Twoje dzieła niech Cię błogosławią na wieki!

A teraz wznoszę moje oblicze i zwracam moje oczy ku Tobie.

Pozwól mi odejść z ziemi, abym więcej nie słuchała obelg.

Ty wiesz, o Władco, że jestem czysta od wszelkiej zmazy z mężczyzną.

Nie splamiłam mojego imienia ani imienia mojego ojca w kraju mojej niewoli. Jestem jedyną córką mojego ojca i nie ma on innego dziecka, które by po nim dziedziczyło, ani nie ma on bliskiego po sobie, ani nie zostaje mu żaden rodak, dla którego miałabym siebie zachować jako przyszłą żonę. Już siedmiu mężów straciłam, po co miałabym żyć dłużej? A jeśli nie podoba Ci się odebrać mi życia, to wysłuchaj, Panie, jak mi ubliżają.

I w tej godzinie modlitwa obojga została wysłuchana wobec majestatu Boga.

I został posłany Rafał, aby uleczyć obydwoje: Tobiasza, aby zdjąć mu bielmo z oczu, tak aby swoimi oczami znowu oglądał światło Boże, i Sarę, córkę Raguela, aby dać ją Tobiaszowi, synowi Tobiasza, za żonę i odpędzić od niej złego ducha Asmodeusza, ponieważ Tobiaszowi przysługuje prawo otrzymać ją w dziedzictwie przed wszystkimi, którzy pragną ją poślubić. W tym czasie powrócił Tobiasz z podwórza swojego domu. Także Sara, córka Raguela, zeszła z górnej izby.