Księga Tobiasza 11 – znaczenie, tematy i zastosowanie

A kiedy zbliżyli się do Kaserin naprzeciw Niniwy, powiedział Rafał: Ty wiesz, w jakim stanie zostawiliśmy twojego ojca.

Wyprzedźmy twoją żonę,

aby doprowadzić dom do porządku, zanim oni nadejdą.

I wyruszyli obaj wspólnie. A Rafał powiedział do niego: Weź żółć w ręce! A pies biegł z tyłu za nim i za Tobiaszem.

Tymczasem Anna siedziała i wypatrywała drogę swojego syna.

I dostrzegła go powracającego, i zawołała do jego ojca: Oto zbliżają się twój syn i człowiek, który poszedł razem z nim.

A Rafał powiedział do Tobiasza, zanim ten zbliżył się do ojca: Wiem, że otworzą mu się oczy.

Potrzyj jego oczy żółcią ryby, a lekarstwo wygryzie i ściągnie bielmo z jego oczu, a twój ojciec przejrzy i zobaczy światło.

Anna tymczasem wybiegła, rzuciła się synowi na szyję i zawołała do niego: Zobaczyłam cię, dziecko, teraz już mogę umrzeć, i rozpłakała się.

Także Tobiasz starszy podniósł się i, utykając na nogi, wyszedł do bramy podwórza.

I podszedł do niego Tobiasz z żółcią z ryby w ręku, i dmuchnął na jego oczy, dotknął się i powiedział: Ufaj, ojcze! I przyłożył mu lekarstwo, i odczekał chwilę.

Potem zerwał obiema rękami bielmo z kątów jego oczu.

A Tobiasz starszy rzucił mu się na szyję, zaczął płakać i zawołał: Zobaczyłem cię, dziecko, światło moich oczu.

I powiedział: Niech będzie błogosławiony Bóg! Niech będzie błogosławione wielkie imię Jego! Niech będą błogosławieni wszyscy Jego święci aniołowie! Niech będzie obecne z nami wielkie imię Jego! I niech będą błogosławieni wszyscy aniołowie Jego po wszystkie wieki! Ponieważ doświadczył mnie, a oto teraz widzę Tobiasza, mojego syna.

I Tobiasz wszedł do domu, ciesząc się i wielbiąc Boga na cały głos. Potem Tobiasz opowiedział ojcu, że swoją podróż odbył szczęśliwie i że przyniósł pieniądze, oraz jak wziął za żonę Sarę, córkę Raguela. A oto i ona się zbliża i jest już blisko bramy Niniwy.

I Tobiasz starszy, ciesząc się i wielbiąc Boga, wyszedł na spotkanie swojej synowej do bramy Niniwy. A mieszkańcy Niniwy ożywili się bardzo, gdy go zobaczyli, jak porusza się i kroczy, ile sił, nieprowadzony za rękę przez nikogo. A Tobiasz rozgłaszał przed nimi, że Bóg zmiłował się nad nim i otworzył mu oczy.

Potem Tobiasz podszedł do Sary, żony swojego syna Tobiasza, pobłogosławił ją i tak do niej przemówił: Witaj, przybywająca w zdrowiu córko, niech będzie błogosławiony twój Bóg, który przyprowadził cię do nas. Niech będzie błogosławiony twój ojciec i niech będzie błogosławiony Tobiasz, mój syn, i ty bądź błogosławiona, córko! Wejdź do swojego domu w zdrowiu z błogosławieństwem i radością! Wejdź, córko!

A tego dnia nastała wielka radość wśród wszystkich Żydów mieszkających w Niniwie.

I zjawili się jego krewni: Achikar i Nabad, dzieląc radość razem z Tobiaszem.