Księga Tobiasza 5 – znaczenie, tematy i zastosowanie

Na to odpowiedział Tobiasz swojemu ojcu Tobiaszowi i powiedział: Wszystko, co mi poleciłeś, ojcze, uczynię.

Ale jak ja będę mógł od niego odebrać pieniądze? Przecież ani on mnie nie zna, ani ja jego nie znam. Jaki dam mu znak, aby mnie rozpoznał i uwierzył mi, i dał mi te pieniądze? Zresztą nie znam dróg prowadzących do Medii, aby się tam dostać.

Odpowiadając na to, Tobiasz powiedział do swojego syna Tobiasza: On złożył swój podpis na dokumencie, a ja złożyłem mój podpis. I podzieliłem dokument na dwie części i wzięliśmy każdy po jednej z nich. Ja dałem mu jedną część z pieniędzmi. A oto teraz już mija dwadzieścia lat, odkąd złożyłem u niego te pieniądze. A teraz, dziecko, poszukaj sobie zaufanego człowieka, który pójdzie z tobą. Damy mu zapłatę, gdy powrócisz. I odbierz od niego te pieniądze.

I poszedł Tobiasz poszukać człowieka, który wyruszy razem z nim do Medii, a będzie znał drogę. A gdy wyszedł, spotkał stojącego przed sobą anioła Rafała, a nie wiedział, że jest to anioł Boży.

I odezwał się do niego: Skąd jesteś, młodzieńcze? A ten mu odpowiedział: Jestem spośród synów Izraela, twoich braci, a przyszedłem tu, aby nająć się do pracy. I powiedział mu Tobiasz: Czy wiesz ty, jaką drogą udać się do Medii?

On zaś odpowiedział: Oczywiście, często tam bywałem i znam z doświadczenia wszystkie drogi. Nieraz podróżowałem do Medii, przebywałem u Gabaela, naszego brata, który mieszka w Raga w Medii. Od Ekbatany do Raga jest dobre dwa dni drogi. Leży bowiem ono na górze.

I powiedział do niego Tobiasz: Zaczekaj tu na mnie, młodzieńcze, dopóki nie pójdę i nie opowiem tego mojemu ojcu. Bo jesteś mi potrzebny, aby iść ze mną, a ja dam ci należną zapłatę.

A ten mu odpowiedział: Ja poczekam, tylko nie bądź tam długo!

I poszedł Tobiasz, i powiedział swojemu ojcu, i odezwał się do niego: Oto znalazłem człowieka spośród naszych braci, z synów Izraela. I odpowiedział mu ojciec: Zawołaj mi tego człowieka, abym dokładnie poznał, z jakiego to on jest rodu i z którego pokolenia pochodzi, i czy jest godny zaufania, aby ci towarzyszyć, moje dziecko.

Wtedy Tobiasz wyszedł, zawołał go i powiedział do niego: Młodzieńcze, ojciec cię woła. I przyszedł do niego, a Tobiasz pozdrowił go pierwszy. A Rafał powiedział do niego: Niech cię spotka wiele radości! Odpowiadając na to, Tobiasz powiedział do niego: Z czego mam się radować? Jestem człowiekiem pozbawionym wzroku i nie widzę światła nieba, ale siedzę w ciemnościach, jak umarli, którzy już nie oglądają światła. Żyjąc, przebywam wśród umarłych, słyszę głosy ludzi, ale żadnego nie widzę. A ten mu odpowiada: Ufaj, bliska jest już u Boga chwila, aby cię uzdrowić, ufaj! Na to odezwał się do niego Tobiasz: Mój syn Tobiasz ma zamiar odbyć podróż do Medii. Czy mógłbyś iść razem z nim i poprowadzić go? Dam ci za to należną zapłatę, bracie. I odpowiedział mu: Mogę z nim wyruszyć, znam wszystkie drogi i często chodziłem do Medii. Przeszedłem wszystkie doliny i góry i znam wszystkie jej szlaki.

I powiedział mu Tobiasz: Z jakiej rodziny ty jesteś i z którego pokolenia, powiedz mi to, bracie!

Odpowiedział: Na co ci jest potrzebne pokolenie? A ten odpowiedział: Chcę naprawdę poznać, czyim synem jesteś, bracie, i jakie jest twoje imię.

Na co otrzymał odpowiedź: Jestem Azariasz, syn wielkiego Ananiasza, spośród twoich braci.

I powiedział mu Tobiasz: Witaj i bądź pozdrowiony, bracie! Nie gniewaj się na mnie, bracie, ale chciałem wiedzieć prawdę i poznać twoją rodzinę. Okazuje się, że jesteś moim krewnym i pochodzisz z pięknego i dobrego rodu. Znałem Ananiasza i Natana, dwóch synów wielkiego Szemajasza. Oni obaj chodzili ze mną do Jerozolimy i tam ze mną oddawali pokłon Bogu, i nie zeszli na bezdroża. Twoi bracia są dobrymi ludźmi. Ze szlachetnego rodu ty jesteś, dlatego radośnie przybywaj!

I mówił dalej do niego: Ja ci daję jako zapłatę drachmę za dzień i takie samo utrzymanie jak mojemu synowi.

Idź więc z moim synem, a jeszcze dodam ci coś do zapłaty.

A on odpowiedział: Wybiorę się z nim w drogę. Nie bój się! Zdrowi wyjdziemy i zdrowi powrócimy do ciebie, ponieważ droga jest bezpieczna. I powiedział do niego Tobiasz: Niech będzie z tobą błogosławieństwo, bracie! A potem zawołał swojego syna i powiedział do niego: Dziecko, przygotuj się do drogi i idź razem ze swoim bratem, a Bóg, który jest w niebie, niech was ma w swej opiece tam i niech was przyprowadzi do mnie zdrowych, a anioł Jego niech wam towarzyszy i zachowa cało, moje dziecko! I Tobiasz wyszedł, aby wybrać się w drogę, i ucałował swojego ojca i matkę. I powiedział mu Tobiasz starszy: Idź zdrów!

A jego matka zapłakała i powiedziała do Tobiasza: Po co ty właściwie wysłałeś moje dziecko? Czyż nie był on naszą podporą, będąc stale z nami?

Niechby pieniądze nie połączyły się z pieniędzmi, lecz stały się okupem za nasze dziecko.

Co jest nam dane przez Pana do życia, to nam przecież wystarczy.

A on jej odpowiedział: Nie martw się! Nasze dziecko pójdzie w drogę zdrowe i zdrowe powróci do nas, a twoje oczy zobaczą ten dzień, w którym on zdrowy przyjdzie do ciebie.

Nie martw się i nie lękaj o niego, siostro! Towarzyszy mu bowiem dobry anioł, więc będzie miał szczęśliwą podróż i wróci zdrowy.

I przestała płakać.