List do Filipian 3:12 – znaczenie i zastosowanie

W Liście do Filipian 3:12 Paweł nie ukrywa, że jeszcze nie dotarł do celu. Pisze wprost, że nie uważa siebie za kogoś, kto już wszystko osiągnął i stał się doskonały. Ten brak zamknięcia brzmi u niego raczej jak uczciwość wobec drogi, na której wciąż się znajduje. Najmocniejsze jest jednak zdanie o tym, że sam „zostałem zdobyty przez Chrystusa Jezusa”. Jego pęd nie wynika z dumy ani z poczucia, że już coś udowodnił, lecz z wcześniejszego doświadczenia, że został zauważony i przyjęty. Ten werset dotyka miejsca, w którym niepewność i tęsknota istnieją obok siebie. Można nie czuć się jeszcze gotowym i mimo to nie być porzuconym w tym niedokończeniu. Czasownik w stronie biernej wskazuje, że pierwszy ruch należy do Chrystusa, a człowiek odpowiada na to, że został dostrzeżony. Wierność nie musi więc być ciężarem nieskazitelności, bo opiera się na tym, że ktoś wcześniej wziął nas w swoje ręce. Niedoskonałość nie zatrzymuje wtedy drogi, lecz staje się miejscem, w którym Boża troska staje się wyraźniejsza.

Paweł nie przedstawia wiary jako stanu, w którym człowiek może ogłosić własną doskonałość. W Liście do Filipian 3:12 przyznaje, że jeszcze nie osiągnął celu, ale nie wyciąga z tego wniosku, że należy przestać do niego dążyć. Jego bieg ma wyraźny punkt wyjścia: Chrystus wcześniej go zdobył. To odwraca perspektywę. Apostoł nie ściga się, by zasłużyć na przynależność do Jezusa, lecz odpowiada na łaskę, która już go pochwyciła. W kontekście rozdziału Paweł odrzuca ufność we własne osiągnięcia i mówi o poznaniu Chrystusa, udziale w Jego cierpieniach oraz nadziei zmartwychwstania. „Doskonałość” nie oznacza więc bezbłędności osiągniętej tu i teraz. To cel, ku któremu życie wiary pozostaje skierowane. Obraz pędu podkreśla zdecydowanie, ale nie pychę: Paweł wie, że nie dotarł do mety, i nie udaje, że sam wyznaczył jej sens. To rozróżnienie chroni przed samozadowoleniem, jakby rozwój był już zakończony, i rozpaczą, jakby niedoskonałość unieważniała drogę. Paweł łączy pokorę wobec tego, czego jeszcze nie osiągnął, z wytrwałością zakorzenioną w tym, co Chrystus już uczynił. Cel jest realny, lecz źródłem nadziei nie jest własna siła woli.

Paweł mówi o sobie szczerze. Nie udaje, że dotarł do celu, i nie twierdzi, że jest już doskonały. Przyznaje, że wciąż jest w drodze. Najważniejsze w tym wersecie jest jednak słowo „bo”. Paweł pędzi, aby i on zdobył, a jego ruch wyrasta z tego, że sam został zdobyty przez Chrystusa Jezusa. Zaangażowanie nie jest tu punktem wyjścia. Wypływa z tego, co Chrystus już uczynił w życiu Apostoła. To rozróżnienie ma znaczenie w zwykłych dniach. Ktoś, kto zdobywa uznanie, spokój czy dobrą opinię wyłącznie własnym wysiłkiem, często szybko się męczy, bo zawsze czegoś mu brakuje. Kto wie, że jest już trzymany przez Boga, może iść naprzód bez paraliżującego lęku przed każdym potknięciem. Warto zauważyć, że Apostoł nie zalicza się do tych, którzy już dotarli na miejsce. W następnych wersetach mówi o zapominaniu o tym, co za nim, i wytężaniu sił ku temu, co przed nim. Dążenie nie polega więc ani na spoczywaniu na dawnych osiągnięciach, ani na rozpaczy z powodu porażek, lecz na ruchu ku mecie, która jeszcze nie została osiągnięta.

Paweł mówi o drodze, na której nie ogłasza siebie człowiekiem ukończonym. „Nie mówię, że już to osiągnąłem” — poznanie Chrystusa i pełnia zmartwychwstania pozostają przed nim. Nie ukrywa niedokończenia, ale nie pozwala, by stało się ono powodem do bezruchu. Jego dążenie nie zaczyna się od ambicji samodoskonalenia. Paweł pędzi, ponieważ sam został zdobyty przez Chrystusa Jezusa. To spotkanie nadaje kierunek całej drodze: sprawiedliwość przyjmuje jako dar, a poznawanie Chrystusa obejmuje zarówno moc zmartwychwstania, jak i udział w Jego cierpieniach. Nadzieja nie usuwa więc trudnej części drogi; wiąże ją z obietnicą życia, które Bóg doprowadzi do pełni. Obraz biegu przypomina, że wiara nie jest posiadaniem wszystkich odpowiedzi ani osiągnięciem bezbłędności. To wierność kierunkowi, nawet gdy meta pozostaje poza zasięgiem wzroku. W kolejnych wersetach Paweł mówi o wysiłku skierowanym ku temu, co przed nim, i o nagrodzie, do której Bóg wzywa w Chrystusie Jezusie. Niedoskonałość nie przekreśla tej drogi. Jej najgłębszym początkiem i celem pozostaje Chrystus.