List do Filipian 3:14 – znaczenie i zastosowanie

Paweł nie ukrywa, że jeszcze nie dotarł do celu. W Liście do Filipian 3:12 mówi wprost, że nie osiągnął doskonałości, a mimo to nie zatrzymuje się. Słowa o pędzeniu ku mecie brzmią jak obraz wysiłku, w którym ciało i serce nie zawsze mają siły. Apostoł nie przedstawia tej drogi jako ciągłego triumfu, lecz jako ruch wytrwały, czasem zmęczony, ale ukierunkowany. Najbardziej poruszający jest jednak środek tego wersetu. Paweł pisze: „pędzę ku wyznaczonej mecie, ku nagrodzie, do jakiej Bóg wzywa w górę w Chrystusie Jezusie”. Cel nie jest więc wymysłem biegacza, lecz wyznaczeniem, a nagroda wynika z wezwania. Bóg wzywa w górę w Chrystusie Jezusie, więc i bieg, i jego zwieńczenie mają swój początek w Kimś, kto wyszedł naprzeciw. Dla kogoś, kto dźwiga wstyd z powodu wolniejszego kroku albo lęk przed upadkiem, to rozróżnienie bywa uwalniające. Wysiłek sam w sobie nie decyduje o tym, czy droga ma sens. W tym widzę pociechę: można biec bez pewności, że już się dotarło, i wciąż być prowadzonym ku czemuś większemu niż własne postępy. Takie ukierunkowanie nie znosi zmęczenia, ale pozwala je unieść.

„Pędzę ku wyznaczonej mecie, ku nagrodzie, do jakiej Bóg wzywa w górę w Chrystusie Jezusie” — pisze Paweł w Liście do Filipian 3:14. Obraz biegu wyraża zdecydowane ukierunkowanie, nie pewność, że meta została już osiągnięta. Zaledwie dwa wersety wcześniej Paweł przyznaje, że nie jest jeszcze doskonały. Jego dążenie nie wynika więc z przekonania o własnej bezbłędności. Ważne jest także to, co poprzedza wysiłek: Paweł mówi, że Chrystus go zdobył. Bieg nie jest próbą zasłużenia na Bożą przychylność, lecz odpowiedzią na działanie Chrystusa. „Nagroda” nie oznacza tu łatwego sukcesu ani gwarancji powodzenia w życiu. W sąsiednich wersetach celem jest poznanie Chrystusa, udział w Jego cierpieniach i nadzieja zmartwychwstania. Dlatego obraz mety łączy wytrwałość z pokorą. Paweł nie ogłasza, że już dotarł; zarazem nie pozwala, by to, co za nim, wyznaczało kierunek dalszej drogi. W kolejnych zdaniach odnosi tę postawę także do wspólnoty: dojrzałość wiary wiąże się ze wspólnym postępowaniem w obranym kierunku. Chrześcijańskie dążenie nie jest więc rywalizacją o własną wartość, lecz wiernym podążaniem ku pełni, którą Bóg wskazuje w Chrystusie.

Paweł opisuje swoje chrześcijańskie życie jak bieg. W Liście do Filipian 3:14 mówi wprost: „pędzę ku wyznaczonej mecie, ku nagrodzie, do jakiej Bóg wzywa w górę w Chrystusie Jezusie”. Nie przypisuje sobie zwycięstwa. Zaraz wcześniej przyznaje, że jeszcze do celu nie dotarł. Warto zauważyć, kto wyznacza kierunek. Meta nie wynika z własnych planów ani osiągnięć, lecz z wezwania. Kontekst w Liście do Filipian 3:12 i 3:13 pokazuje to samo napięcie: apostoł pędzi, bo sam został zdobyty przez Chrystusa Jezusa, a nie dlatego, że już wszystko opanował. W codzienności ten obraz ma konkretny wymiar. Ktoś, kto po nieudanej rozmowie w pracy albo po kłótni w domu ciągle wraca do swoich błędów, łatwo stoi w miejscu. Paweł wskazuje inny ruch: zostawić za sobą to, co minęło, i wytężać siły ku temu, co przed nami. Nie oznacza to lekceważenia upadków. Oznacza, że przeszłość nie wyznacza już kierunku biegu. Wezwanie „w górę” przypomina też, że cel jest większy niż pojedyncze dni. Codzienne kroki bywają zwyczajne i powolne, ale wszystkie biegną w stronę tej samej nagrody, bo to Bóg wzywa.

„Pędzę ku wyznaczonej mecie” — pisze Paweł, nie jak ktoś, kto uważa się za doskonałego, lecz jak człowiek, który wie, że nie dotarł jeszcze do celu. W poprzednich wersetach mówi o Chrystusie, który go zdobył, i o nadziei zmartwychwstania. Jego wysiłek wyrasta więc z otrzymanego powołania; nie jest próbą zasłużenia na miłość Boga. Metą jest „nagroda, do jakiej Bóg wzywa w górę w Chrystusie Jezusie”. Obraz biegu nie obiecuje łatwej drogi ani ziemskiego sukcesu. Kieruje spojrzenie ku pełni życia z Bogiem, której Paweł jeszcze nie posiada, ale ku której wytrwale zmierza. Nawet jego nadzieja pozostaje pokorna: w wersecie 11 mówi o dojściu do zmartwychwstania „jakoś”, powierzając przyszłość Bogu. W codzienności taki kierunek może być widoczny w cichej wierności: w uczciwości, gdy łatwiej byłoby oszukać, albo w pojednaniu, które nie usuwa od razu bólu. Nie są to nagrody za drogę, lecz jej ślady. Chrześcijańskie dążenie ma źródło w Chrystusie i swój kres także w Nim.