List do Filipian 3:10 – znaczenie i zastosowanie

W Liście do Filipian 3:10 Apostoł Paweł wypowiada pragnienie, które brzmi niemal jak wyznanie serca: chce poznać Chrystusa. To poznanie ma charakter bliskości, w której człowiek zaczyna rozumieć, kim dla niego jest Ten, z kim się wiąże. Ta bliskość obejmuje zarówno moc zmartwychwstania, jak i udział w cierpieniach Chrystusa. Paweł umieszcza oba te doświadczenia w jednym zdaniu, jakby jedno nie dało się pomyśleć bez drugiego. Cierpienie stoi tu w jednym rzędzie z poznaniem Chrystusa, jako jego część. Dla kogoś, kto niesie żal albo lęk, może to być ważne spostrzeżenie: ból nie musi oznaczać, że Bóg się oddalił. Apostoł wyraża tu nadzieję na upodobnienie się do śmierci Chrystusa i nie opisuje szczegółowo, jak ta droga będzie wyglądać. Ten werset nie obiecuje też, że każdy cierpiący od razu zobaczy światło. Jest raczej wyznaniem człowieka, który chce być blisko Chrystusa również wtedy, gdy ta bliskość kosztuje. W tym sensie słowa Pawła pokazują, że Chrystus bywa poznawany nie tylko w chwilach siły, lecz także w zmęczeniu, żałobie i cichym czekaniu. Bóg jest blisko takiego poznania również wtedy, gdy trudno je nazwać.

W Liście do Filipian 3:10 Paweł opisuje poznanie Chrystusa jako coś więcej niż wiedzę o Nim. Chodzi o więź, która obejmuje zarówno doświadczenie mocy Jego zmartwychwstania, jak i udział w Jego cierpieniach. Te dwa wymiary nie są sprzeczne: moc Zmartwychwstałego nie oznacza życia wolnego od bólu, a cierpienie nie przekreśla nadziei. Kontekst rozjaśnia, dlaczego Paweł tak o tym mówi. Wcześniej odrzuca własne osiągnięcia jako podstawę chluby i sprawiedliwości; wartość widzi w poznaniu Chrystusa oraz w sprawiedliwości otrzymanej przez wiarę. Upodabnianie się do śmierci Jezusa nie jest więc próbą zasłużenia na zbawienie ani szukaniem cierpienia. Oznacza przynależność do Chrystusa, która kształtuje życie także wtedy, gdy wierność kosztuje. Słowa „w nadziei” łączą ten udział z oczekiwaniem pełnego zmartwychwstania, o którym Paweł mówi w następnym wersecie. Nie twierdzi, że już osiągnął cel; dalej opisuje drogę ku temu, co Chrystus dla niego zdobył. W tym fragmencie chrześcijańska nadzieja nie usuwa krzyża z pola widzenia: pozwala rozumieć go w świetle zmartwychwstania.

Paweł mówi tu o poznaniu, które dotyka całego życia. Łączy w jednym zdaniu dwie rzeczy: moc zmartwychwstania i udział w cierpieniach. Oba człony stoją obok siebie w tym samym wersecie, więc trudno je rozdzielić bez zubożenia tekstu. W zwykłym dniu ta moc może ujawnić się w tym, że ktoś wraca do pracy po trudnej rozmowie i nie porzuca uczciwości, choć nikt tego nie docenił. Udział w cierpieniach bywa bardzo skromny: strata pieniędzy za wybór zgodny z sumieniem, przemilczana uraza, cierpliwość wobec chorego członka rodziny. Takie wybory są zwykle ciche i rzadko ktoś je widzi, ale właśnie tam wiara przestaje być hasłem i staje się konkretna. To jest codzienne poznawanie Chrystusa w praktyce. Słowa „w nadziei” mają tu wagę. Paweł nie zapewnia, że każde cierpienie od razu przyniesie ulgę ani sukces w tym życiu. Wskazuje horyzont: upodobnienie się do śmierci Chrystusa zmierza ku zmartwychwstaniu, do którego sam dąży, co w Liście do Filipian 3:11 wyraża słowami o pełnym powstaniu z martwych. Codzienne wybory nabierają w ten sposób kierunku. Nadzieja dotyczy celu tej drogi, a nie jej wygody.

W Liście do Filipian 3:10 poznanie Chrystusa nie oznacza jedynie wiedzy o Nim. Paweł pragnie uczestniczyć w Jego życiu: znać moc zmartwychwstania, a zarazem mieć udział w cierpieniach. Tych dwóch wymiarów nie rozdziela, jakby nadzieja usuwała trud albo cierpienie samo w sobie prowadziło do Boga. Wcześniej Paweł uznaje swoje dawne osiągnięcia za stratę wobec wartości poznania Chrystusa. Teraz pokazuje, że ta więź obejmuje całą drogę: także wierność, która może kosztować. Upodabnianie się do śmierci Jezusa nie jest pochwałą bólu ani nakazem szukania cierpienia. Oznacza przynależność do Chrystusa, który oddał siebie, i zgodę, by Jego sposób życia kształtował człowieka. Słowa „w nadziei” otwierają tę drogę ku temu, co Paweł dopowiada w następnym wersecie: ku powstaniu z martwych. Nadzieja nie jest tu pewnością, że doczesne trudności szybko ustaną. Jest ufnością, że śmierć nie ma ostatniego słowa. Moc Zmartwychwstałego pozostaje obecna także tam, gdzie wiara przybiera cichą postać wytrwałości. Poznawać Chrystusa znaczy więc należeć do Niego w życiu i w śmierci, oczekując pełni, której człowiek sam nie może sobie dać.