List do Filipian 3:11 – znaczenie i zastosowanie

Te słowa padają w miejscu, w którym Paweł mówi o tym, co dla niego najcenniejsze: o poznaniu Chrystusa, o mocy Jego zmartwychwstania i o udziale w Jego cierpieniach. W Liście do Filipian 3:11 czytamy: „dojdę jakoś do pełnego powstania z martwych”. Słowo „jakoś” oddaje niepewność co do tego, jak dokładnie ta droga się dokona. Nie brzmi tu pewność zdobytego zwycięstwa, lecz ufność kogoś, kto wciąż idzie. Kilka wersetów dalej Paweł wyznaje, że nie uważa siebie za człowieka, który już osiągnął doskonałość (List do Filipian 3:12). Jego nadzieja nie jest więc odpoczynkiem na mecie, lecz tęsknotą, która trzyma w ruchu. Ta tęsknota nie brzmi w tym tekście jak lęk przed porażką. Paweł wskazuje, że to Chrystus go zdobył, więc dalsza droga także należy do Boga, a nie wyłącznie do jego własnych sił. Dla kogoś, kto dźwiga zmęczenie, wątpliwości albo długo trwający ból, te słowa mogą być szczególnie bliskie. Dojście do pełni nie musi odbyć się szybko ani bez oporu, a mimo to droga pozostaje otwarta. W tym wersecie słychać spokojną nadzieję: cel jest prawdziwy, a jego źródłem jest Chrystus, który Pawła wcześniej przyjął i poprowadził.

Słowa „dojdę jakoś do pełnego powstania z martwych” wyrażają nadzieję, ale nie brzmią jak spokojne ogłoszenie, że Paweł już osiągnął cel. W poprzednich wersetach mówi o poznawaniu Chrystusa: o mocy Jego zmartwychwstania, a zarazem o udziale w Jego cierpieniach i upodabnianiu się do Jego śmierci. Zmartwychwstanie nie jest więc dla niego oderwaną obietnicą pomyślności. To pełnia życia z Chrystusem, ku której prowadzi także wierność pośród cierpienia. Słowo „jakoś” może sugerować niepewność, lecz sam fragment nie rozstrzyga, czy Paweł wątpi w Bożą obietnicę. Wyraża raczej pokorę wobec celu, którego jeszcze nie osiągnął. Potwierdzają to słowa z Listu do Filipian 3:12: nie uważa się za doskonałego, lecz biegnie dalej, ponieważ wcześniej został zdobyty przez Chrystusa. Kluczowe rozróżnienie dotyczy więc źródła nadziei i ludzkiego dążenia. Paweł nie przedstawia zmartwychwstania jako nagrody wypracowanej własną siłą: wcześniej mówi, że sprawiedliwość otrzymuje od Boga przez wiarę. Jego wysiłek jest odpowiedzią na dar Chrystusa, nie jego zamiennikiem. Ostateczna nadzieja pozostaje większa niż to, co człowiek może już uznać za osiągnięte.

Ten werset pokazuje, jak Paweł patrzy na własną przyszłość. Słowa „dojdę jakoś do pełnego powstania z martwych” wyrażają nadzieję, a nie gotową pewność. Słowo „jakoś” nie brzmi tu jak zwątpienie w Boga, lecz jak pokora wobec drogi, której apostoł jeszcze nie przeszedł do końca. Kontekst to potwierdza. W Liście do Filipian 3:12 Paweł pisze wprost: „Nie mówię, że już to osiągnąłem i już stałem się doskonały”. Wcześniej, w wersecie 10, mówi o udziale w cierpieniach Chrystusa. Nadzieja na zmartwychwstanie idzie więc razem z wytrwałym, codziennym pójściem naprzód. Można to zobaczyć na przykładzie kogoś, kto odbudowuje zerwane relacje w rodzinie. Taka osoba nie czeka na dzień, w którym wszystko będzie już naprawione, zanim zrobi pierwszy krok. Każdego dnia wykonuje kolejną małą, wierną czynność, a meta pozostaje przed nią. Paweł opisuje tę samą postawę w Liście do Filipian 3:13-14: zapomina o tym, co za nim, i pędzi ku wyznaczonej mecie. Ten werset uczy, że nadzieja nie musi zakładać z góry, że wszystko już zostało zdobyte. Może być spokojnym, wytrwałym pragnieniem.

Słowa „dojdę jakoś do pełnego powstania z martwych” brzmią jak wyznanie nadziei, która nie opiera się na ludzkiej pewności siebie. Paweł nie opisuje jeszcze osiągniętego celu. Zaraz dopowiada, że nie uważa się za doskonałego, lecz biegnie dalej, ponieważ sam został zdobyty przez Chrystusa Jezusa (List do Filipian 3:11–12). Ta nadzieja wyrasta z poznania Chrystusa: z mocy Jego zmartwychwstania i z udziału w Jego cierpieniach. Nie obiecuje, że droga wierzącego będzie wolna od bólu. Wskazuje raczej, że nawet cierpienie nie oddziela tej drogi od Chrystusa, który przeszedł przez śmierć. „Pełne powstanie” oznacza przyszłość, której Paweł oczekuje od Boga, a nie nagrodę zdobytą własną siłą. Wcześniej apostoł uznaje za stratę to, czym mógłby się chlubić, i opiera sprawiedliwość na Bogu, otrzymywaną przez wiarę w Chrystusa. Dlatego jego „jakoś” nie jest obojętnością ani rozpaczą. To pokorna ufność, która nie zna całej drogi, lecz zna Tego, ku któremu zmierza. Zmartwychwstanie pozostaje darem i celem: przyszłością, która nadaje kierunek teraźniejszemu życiu.