Ewangelia Mateusza 10:12 – znaczenie i zastosowanie

Ten krótki fragment opisuje chwilę przekroczenia progu cudzego domu. Uczniowie wchodzą tam jako goście, a pierwszym ich gestem ma być pozdrowienie: „Wchodząc do domu, przywitajcie go pozdrowieniem”. Można sobie wyobrazić, że przy takim wejściu łatwo o niepewność, bo nie wiadomo, jak zostanie się przyjętym, i właśnie wtedy zwykłe słowo powitania nabiera wagi. W Ewangelii Mateusza 10:12 Jezus nie każe zaczynać od przemówienia ani od oceniania domu. Najpierw jest zwykłe, ludzkie przywitanie. Dopiero w Ewangelii Mateusza 10:13 pojawia się obraz pokoju, który ma spocząć na domu, jeśli dom na to zasługuje. Przez to pozdrowienie zyskuje głębszy sens: słowo wypowiedziane w progu może zostać przyjęte albo odrzucone, ale sam gest wyciągnięcia ręki do drugiego człowieka już ma swoją wartość. W tym fragmencie widać czułość wobec codzienności. Mowa jest o zwykłym przywitaniu, a w takich drobnych chwilach przy drzwiach, w kuchni czy przy stole bywa, że ktoś wyczuwa, czy jest mile widziany. Ten werset przypomina, że nawet zwyczajna życzliwość ma swoje miejsce w posłaniu uczniów.

Pozdrowienie przy wejściu do domu jest tu czymś więcej niż dobrym obyczajem. Jezus posyła dwunastu uczniów, by nieśli uzdrowienie i głosili bliskość królestwa Bożego; ich sposób wchodzenia w cudzą przestrzeń ma odpowiadać tej misji. Nie zaczynają od żądania uwagi ani od narzucania swojej obecności. Zaczynają od życzliwego słowa. Dalszy kontekst wyjaśnia wagę tego gestu: Jezus mówi, by pokój spoczął na domu, jeśli ten dom jest na niego otwarty, a w przeciwnym razie wrócił do uczniów. Pozdrowienie niesie więc dar pokoju, ale nie gwarantuje przyjęcia ani nie odbiera gospodarzom wolności odmowy. Misja nie polega na wymuszaniu gościnności. W Ewangelii Mateusza 10:12 spotykają się zatem dwie postawy: gotowość do służby i szacunek dla granic drugiego człowieka. Uczniowie przychodzą z posłaniem, którego źródłem nie jest ich własna siła ani zasługa — wcześniej otrzymali władzę i polecenie, by dawać darmo. Pozdrowienie staje się pierwszym, skromnym znakiem tej służby: dobro zostaje zaoferowane, nie narzucone.

Pozdrowienie wydaje się drobiazgiem, a w Ewangelii Mateusza 10:12 stoi w samym środku posłannictwa. Uczniowie zostali wysłani bez torby, bez zapasów i bez pieniędzy. Mają wchodzić do domu i witać jego mieszkańców pozdrowieniem. Tekst mówi o domu, czyli o miejscu codziennego życia. Ta prostota ma znaczenie, ponieważ misja spotyka się tu z konkretnym człowiekiem przy konkretnym progu. Pozdrowienie jest prostym gestem uznania drugiego człowieka. Wiersz 11 mówi, że uczniowie mają dowiedzieć się, kto jest godny, a wiersz 13 pokazuje, że pokój ma zstąpić na dom, jeśli ten na to zasługuje, a w przeciwnym razie wróci do uczniów. Oznacza to, że odpowiedź należy do gospodarzy. Tekst nie tłumaczy, dlaczego jeden dom zasługuje bardziej niż drugi, i nie podaje dalszych kryteriów. W codzienności wynika z tego prosty przekaz. Życzliwe słowo przy progu i szacunek dla cudzego czasu mogą być częścią świadectwa. Ktoś, kto przychodzi z dobrą nowiną, nie musi zaczynać od długich wywodów, bo pozdrowienie samo mówi o jego nastawieniu. Ewangelia Mateusza 10:12 pokazuje, że nawet wielkie posłannictwo ma w sobie zwykły, ludzki gest wobec tych, którzy przyjmują posłańca.

W Ewangelii Mateusza 10:12 Jezus kieruje te słowa do dwunastu uczniów, których posyła, by służyli ludziom. Ich pierwszym gestem po wejściu do domu ma być pozdrowienie. Zwyczajna chwila przekroczenia progu staje się częścią misji: uczniowie nie wchodzą jak zdobywcy, lecz z otwartością wobec tych, których spotykają. Kolejny werset dopowiada, że jeśli dom jest godny, ma zstąpić na niego ich pokój. Pozdrowienie nie jest więc tylko uprzejmą formułą. Niesie życzenie dobra, które uczniowie otrzymali od Jezusa i mają nieść dalej. Nie mogą jednak wymusić przyjęcia tego daru. Jeśli dom go nie przyjmie, pokój ma do nich powrócić. Jest w tym posłaniu cicha wolność: dobro można ofiarować, lecz nie można narzucić. Próg domu staje się miejscem spotkania dwóch decyzji, a pokój nie zależy od tego, czy każda z nich kończy się zgodą. Uczniowie mają wejść z pokojem, nie z pewnością, że zostaną przyjęci. Ich wierność zaczyna się od tego prostego, pełnego szacunku pozdrowienia.