Ewangelia Mateusza 10:13 – znaczenie i zastosowanie

Słowa z Ewangelii Mateusza 10:13 padają w chwili wysłania uczniów. Idą oni w świat z jednym darem, pokojem, i właśnie ten dar staje się w tym fragmencie czymś bardzo delikatnym. Może zostać przyjęty przez dom, który otworzy się przed posłańcami, albo odrzucony przez tych, którzy zamkną drzwi. Najbardziej widoczny w tych słowach jest ból odrzucenia. Kiedy ktoś wkłada w drugiego człowieka coś dobrego i spotyka się z zamkniętymi drzwiami, łatwo poczuć, że wszystko, co zostało ofiarowane, przepadło. Jezus mówi jednak, że pokój nie znika. Jeśli dom go nie przyjmie, powraca do tych, którzy go przynieśli. Nie jest to obietnica, że każda odmowa zostanie wynagrodzona, ani zapewnienie, że posłańcy nie będą cierpieć z powodu obojętności. Fragment wskazuje raczej, że dar pozostaje prawdziwy także wtedy, gdy nie został przyjęty. W tych słowach jest cicha pociecha dla tych, którzy niosą dobro i bywają z nim sami. Ich pokój nie zależy wyłącznie od tego, kto go przyjmie, bo to, co przynieśli, nie przepada razem z zamkniętymi drzwiami.

Werset 13 należy do wskazówek, które Jezus daje Dwunastu, gdy posyła ich do ludzi. Uczniowie mają pozdrawiać dom pokojem, a słowa o jego „zasługiwaniu” nie są oceną ludzkiej wartości. W sąsiednim wersecie chodzi o dom, który przyjmuje wysłanników i ich słowa; godność oznacza tu raczej gotowość na przyjęcie ich posłannictwa. Pokój nie jest więc nagrodą za bezbłędne życie ani gwarancją, że w domu nie pojawią się trudności. To błogosławieństwo niesione przez uczniów w imieniu Jezusa. Jeśli zostaje przyjęte, spoczywa na domownikach; jeśli nie, ma powrócić do tych, którzy je przynieśli. Nie oznacza to, że uczniowie mogą wymusić zgodę ani że każde odrzucenie świadczy o ich porażce. Werset 14 mówi o odejściu z miejsca, które nie chce ich przyjąć. Kluczowe rozróżnienie dotyczy zatem daru i odpowiedzi: pokój jest ofiarowany, lecz nie narzucony. Jego powrót chroni posłannictwo przed utożsamieniem go z sukcesem za wszelką cenę. Jezus nie obiecuje uczniom powszechnej gościnności; pokazuje, że odrzucenie nie unieważnia pokoju, który niosą.

Ten werset mówi o darze, który uczniowie zabierają ze sobą w drogę. Pokój ma zstąpić na dom w chwili pozdrowienia, zanim ktokolwiek zdecyduje, czy go przyjmie. Ewangelia Mateusza 10:12 wskazuje, że pierwszym gestem jest właśnie pozdrowienie domowników po wejściu do domu, a nie ocena ich wartości. Może to być kobieta, która po raz pierwszy odwiedza sąsiadów z małym dzieckiem. Mówi serdecznie, zostawia coś ciepłego do jedzenia i wychodzi bez nalegania. Jeśli drzwi pozostają zamknięte, jej życzliwość nie zostaje cofnięta, bo jej zadaniem było ofiarować pokój, a nie zmusić kogoś do przyjęcia. Werset rozdziela dwie sprawy. Do posłanych należy mówienie i niesienie pokoju. Do domu należy odpowiedź. Druga część zdania daje pewność, że pokój nie przepada w próżni, lecz wraca do tych, którzy go nieśli. Nie jest to jednak obietnica, że każdy dom otworzy się na słowo. Werset mówi o wierności wobec daru, która nie zależy od natychmiastowego skutku.

Jezus kieruje te słowa do dwunastu uczniów, których posyła, by głosili bliskość królestwa i służyli potrzebującym. Mają wejść do domu z pozdrowieniem pokoju. Nie niosą go jako własności ani nagrody, którą można komuś odebrać, lecz jako dar, który może zostać przyjęty albo pozostać bez odpowiedzi. Słowa „jeśli dom na to zasługuje” nie ustanawiają miary ludzkiej wartości. W bezpośrednim kontekście chodzi o dom, który przyjmuje posłanych i ich orędzie. Pokój zstępuje na niego, gdy znajduje otwartość; jeśli jej nie ma, wraca do uczniów. Odrzucenie nie musi więc przemienić ich w ludzi zgorzkniałych ani odebrać im daru, z którym zostali posłani. Jest w tym obraz gościa, który przynosi pokój na próg, ale nie narzuca go domownikom. Uczniowie mają szanować granicę zamkniętych drzwi i iść dalej, zachowując wierność swojej misji. Ten pokój nie jest obietnicą, że każde spotkanie zakończy się zgodą. To dar Boga, powierzony uczniom, który nie traci swojej godności, nawet gdy nie zostaje przyjęty.