Ewangelia Mateusza 10:4 – znaczenie i zastosowanie

Ta krótka lista imion brzmi spokojnie, jakby była tylko spisem Dwunastu. Dopiero zestawienie Szymona Gorliwego z Judaszem Iskariotą sprawia, że czytelnik zatrzymuje się przy słowach „ten, który Go zdradził”. Ewangelia Mateusza 10:4 zapisuje zdradę bez łagodzenia i bez przesuwania jej na dalszy plan. Umieszcza ją w miejscu, w którym wcześniej mowa o powołaniu, o władzy nad duchami nieczystymi i o wysłaniu w świat z wiadomością, że królestwo niebieskie jest już blisko. Najbardziej poruszające jest to, że imię zdrajcy pozostaje wśród tych, których Jezus przywołał do siebie. Tekst nie mówi, co działo się w sercu Judasza ani jak doszło do zdrady. Pokazuje jednak, że bliskość Mistrza i otrzymane zadanie nie zapewniły ochrony przed upadkiem. Ewangelista nie wymazuje tej historii z pamięci Kościoła, a jednocześnie nie każe jej czytać jako ostatniego słowa o człowieku. Wierność prawdzie o uczniach, nawet tym, którzy zawiedli, jest w tym fragmencie równie wyraźna jak wierność powołaniu.

Wśród imion apostołów Ewangelia Mateusza 10:4 zestawia Szymona Gorliwego i Judasza Iskariotę, po czym dopowiada o Judaszu: „ten, który Go zdradził”. To krótkie zdanie nie wyjaśnia motywów zdrady ani nie opisuje charakteru Szymona. Zaznacza jednak ważny kontrast: w gronie powołanych przez Jezusa znalazł się zarówno człowiek określony jako gorliwy, jak i ten, którego późniejszy czyn naznaczył pamięć wspólnoty. Kontekst nadaje tej parze szczególną wagę. Jezus powołuje Dwunastu, daje im władzę i wysyła ich, by głosili bliskość królestwa niebieskiego oraz służyli potrzebującym. Lista nie przedstawia więc grupy ludzi o jednakowej historii ani nie mówi, że ich przyszłe wybory będą identyczne. Wspólna misja nie usuwa różnic między nimi; zarazem obecność Judasza wśród apostołów przypomina, że samo miejsce w gronie uczniów nie jest jeszcze świadectwem wierności. Określenie „Gorliwy” może wskazywać na cechę lub przydomek Szymona, ale sam werset nie pozwala pewnie ustalić jego politycznego znaczenia. Ewangelista nie buduje tu pełnych portretów. W kilku słowach pokazuje raczej powołanie i zdradę jako dwie rzeczywistości obecne w historii najbliższych uczniów Jezusa.

Ewangelia Mateusza 10:4 zamyka listę dwunastu imion, zanim Jezus wyśle uczniów w drogę. Obok siebie stoją tu dwie bardzo różne postacie. Szymon nosi przydomek Gorliwy, czyli człowiek zaangażowany, który idzie za Jezusem z całym sercem. Judasz otrzymuje opis w jednym zdaniu: ten, który Go zdradził. Ewangelista nie wyjaśnia motywów i nie dodaje oceny. Podaje samo zdarzenie. Ta lista pokazuje, że w gronie posłanych znalazł się zarówno ktoś gorliwy, jak i ktoś, kto miał w przyszłości zdradzić. Werset nie mówi, że Judasz był od początku inny niż pozostali, ani że jego los był z góry przesądzony. Mówi natomiast, że wszyscy otrzymali tę samą władzę i to samo posłannictwo, o którym czytamy w Ewangelii Mateusza 10:1 i 10:7-8. Z tego obrazu wynika prosty wniosek: gorliwość sama w sobie nie chroni przed upadkiem, a wierność nie jest tym samym co brak słabości. Ewangelia przypomina, że przynależność do Jezusa kształtuje się w długiej drodze, a nie w jednym dniu zapału. Lista dwunastu zostaje w tekście jako świadectwo, że Bóg posługuje się ludźmi, którzy pozostają ludźmi.

Wśród imion Dwunastu pojawia się krótka wzmianka o przyszłej zdradzie. Szymon zostaje nazwany Gorliwym, Judasz zaś rozpoznany jako „ten, który Go zdradził”. Jedno zdanie mieści obok siebie powołanie i bolesny kres jednej z relacji. Jezus przywołuje uczniów i powierza im zadanie, które obejmuje uzdrawianie i głoszenie bliskości królestwa niebieskiego. Wśród nich jest Judasz. Ewangelista nie usuwa go z grona apostołów, by zachować czystą opowieść o misji. Jego imię pozostaje wśród imion tych, których Jezus posłał, choć zdrada staje się częścią jego historii. Nie znaczy to, że zdrada jest nieistotna ani że powołanie czyni człowieka odpornym na zło. Werset nie wyjaśnia, jak doszło do tego wyboru ani co działo się w sercu Judasza. Pozostawia jednak trudną prawdę: bliskość świętych spraw sama w sobie nie gwarantuje wierności. Pamięć Ewangelii nie wygładza tej rysy. Zachowuje ją, a zarazem nie pozwala, by zdrada była jedynym słowem w całej scenie: obok niej stoją Jezusowe wezwanie i powierzona uczniom służba. To napięcie strzeże pokory wobec tajemnicy ludzkiej odpowiedzialności.