Ewangelia Mateusza 10:7 – znaczenie i zastosowanie

Słowa „Idźcie i głoście: Bliskie już jest królestwo niebieskie” (Ewangelia Mateusza 10:7) padają w chwili, gdy uczniowie dopiero uczą się, czym jest posłanie. Jezus wysyła ich z wiadomością, która sama w sobie niesie pocieszenie, a nie z gotowym planem sukcesu. Może serca tych ludzi drżały na myśl o drodze bez zapasów, bez torby i bez pieniędzy, lecz właśnie w tym ubóstwie widać zaufanie. Czasownik „głoście” nie zobowiązuje ich do natychmiastowego rozwiązania cudzego cierpienia. Mają powiedzieć, że Bóg jest blisko. Zdanie mówi o królestwie, które się zbliża, i nie określa dokładnie, kiedy ono w pełni nadejdzie. Ta niepewność co do czasu nie odbiera obietnicy jej mocy, a raczej uczy cierpliwości wobec tego, czego człowiek nie kontroluje. Uczniowie przekazują prawdę, a jej owoce pozostają w rękach Boga. W tym krótkim zdaniu mieści się też spokój dla tych, którzy niosą Ewangelię innym. Nie muszą być bezbłędni ani silni, by mówić o Bogu, który przychodzi. Wystarczy, że idą z tą wiadomością, nawet gdy nie wiedzą, co czeka ich za kolejnym zakrętem drogi.

Słowa „Bliskie już jest królestwo niebieskie” nie są oderwanym hasłem o przyszłości. Jezus kieruje je do Dwunastu, których posyła do „owiec, które poginęły z domu Izraela”. W tym konkretnym zadaniu królestwo jest bliskie, ponieważ Bóg działa pośród ludzi przez misję uczniów: mają głosić, a zaraz potem uzdrawiać, przywracać życie i uwalniać od złych duchów. Zwiastowanie i czyny nie są tu dwiema konkurencyjnymi odpowiedziami na ludzką potrzebę. Razem ukazują, jak wygląda panowanie Boga. Warto zauważyć także zakres polecenia. Ten fragment opisuje misję Dwunastu wśród Izraela, nie ustanawia sam przez się wszystkich jej szczegółów jako stałej reguły dla każdego chrześcijanina. Zarazem odsłania jej zasadniczy sens: uczniowie nie ogłaszają własnej potęgi ani programu politycznego, lecz bliskość Bożego działania, które przynosi ratunek i odnowę. W następnym wersecie Jezus nakazuje dawać za darmo to, co sami otrzymali za darmo. Nie chodzi więc o zasługę, którą można sprzedać, ani o obietnicę, że każda choroba zostanie uleczona w każdej sytuacji. Bliskość królestwa staje się widoczna w słowie i służbie, które nie przypisują uczniom źródła daru.

Ewangelia Mateusza 10:7 mówi krótko: „Idźcie i głoście: Bliskie już jest królestwo niebieskie”. Uczniowie dostają jedno zadanie, czyli głosić wiadomość. Nie mają jej wymyślać ani ulepszać. Zdanie o bliskości królestwa jest ogłoszeniem, które trzeba przekazać wiernie. Warto zauważyć kontekst. Wersety 5 i 6 kierują to posłanie najpierw do owiec, które poginęły z domu Izraela. Werset 7 opisuje więc konkretną misję, a jego zastosowanie do późniejszych wierzących jest interpretacją, którą należy czytać w świetle całej Ewangelii. Praktycznie oznacza to, że wierność w głoszeniu zaczyna się od prostoty. Ktoś, kto dzieli się wiarą, nie potrzebuje wielkich słów ani sukcesu. Potrzebuje powiedzieć wyraźnie to, co otrzymał. Mateusz nie opisuje reakcji słuchaczy, więc nie ma podstaw, by zakładać, że każde słowo przyniesie owoc od razu. Tekst łączy też dwie rzeczy: fakt i wezwanie. Bliskość królestwa jest prawdą, którą uczniowie mają przekazać. Głoszenie nie zależy od tego, czy życie jest już w pełni uporządkowane. Zależy od tego, czy wiadomość zostaje powtórzona wiernie.

Słowa „Idźcie i głoście: Bliskie już jest królestwo niebieskie” Jezus kieruje do Dwunastu, których posyła do zagubionych owiec Izraela. Nie jest to więc oderwane od czasu i adresatów hasło. Uczniowie mają nieść wieść o Bożym panowaniu tam, gdzie ludzie potrzebują uzdrowienia i nadziei. Bliskość królestwa nie oznacza, że wszelki ból natychmiast znika ani że uczniom obiecano łatwą drogę. W sąsiednich słowach Jezus łączy głoszenie z uzdrawianiem i nakazuje dawać za darmo, bo sami otrzymali darmo. Wieść ma więc widzialny kształt: nie tylko mówi o Bogu, lecz staje się służbą wobec człowieka. W tej scenie wieczność nie odrywa od doczesności. Królestwo, którego pełnia przekracza ludzką historię, już zbliża się w działaniu Jezusa i w posłaniu uczniów. Ich ubóstwo oraz zależność od gościnności przypominają, że nie niosą własnej potęgi ani nie kupują Bożej łaski. Są świadkami daru. To wezwanie zachowuje swój pierwotny kontekst, a zarazem odsłania trwałą prawdę: nadzieja królestwa staje się wiarygodna, gdy słowu towarzyszy bezinteresowna troska.