Ewangelia Mateusza 10:6 – znaczenie i zastosowanie

Słowa Jezusa z Ewangelii Mateusza 10:6 brzmią na pierwszy rzut oka surowo, bo wysyłają uczniów wyłącznie do owiec, które poginęły z domu Izraela. Jest w nich jednak coś bardzo czułego. Owca, która zbłądziła, nie przestaje być owcą, a dom, z którego odeszła, wciąż pamięta jej imię. Pasterz nie wysyła posłańców do obcych, lecz do tych, których zna po głosie i po drodze powrotu. Słowo „raczej” wskazuje kierunek i pierwszeństwo, a nie zamknięcie drzwi. Ci, którzy zagubili się wśród własnych bliskich, często noszą największy wstyd, bo wydaje im się, że powinni byli trzymać się blisko. Tymczasem to właśnie do nich posłani zostają uczniowie z wieścią, że królestwo niebieskie jest już blisko. Ten fragment mówi o Bożym pragnieniu odnalezienia tego, co się zgubiło. Poszukiwanie zaczyna się w miejscu, z którego owca odeszła, a nie tam, gdzie ktoś już nie wie, kim jest.

Wskazanie Jezusa, by iść „do owiec, które poginęły z domu Izraela”, określa adresatów konkretnej misji Dwunastu. Nie jest ogólnym nakazem unikania pogan czy Samarytan: w wersetach poprzedzających Jezus wyznacza uczniom granice tej wyprawy, a zaraz potem poleca im głosić bliskość królestwa niebieskiego. Kluczowe rozróżnienie dotyczy więc zakresu polecenia, a nie wartości różnych narodów. Obraz zagubionych owiec mówi o Izraelitach oddalonych od wspólnoty i potrzebujących odnowy. Uczniowie nie otrzymują zadania zdobywania wpływów ani szukania niezwykłych miejsc; mają dotrzeć do ludzi, którzy należą do ludu przymierza, a jednak są przedstawieni jako zagubieni. Ich misja ma być znakiem, że Boże panowanie staje się bliskie także tam, gdzie więź ze wspólnotą osłabła. W tym wersecie widać również porządek historii zbawienia: działalność Jezusa i pierwsze posłannictwo apostołów są osadzone pośród Izraela. Późniejsze rozszerzenie misji na narody nie unieważnia tego początku. Wierność Ewangelii polega tu na uszanowaniu zarówno konkretnego adresata, jak i szerszej drogi, którą tekst biblijny odsłania dalej.

W Ewangelii Mateusza 10:6 posłanie ma wyraźny adres. Jezus mówi: „Idźcie raczej do owiec, które poginęły z domu Izraela.” Uczniowie nie mają iść do wszystkich naraz. Wcześniej w tym rozdziale dostają zakaz drogi do pogan i do miast samarytańskich, więc zakres ich misji jest bardzo konkretny. Owca, która zabłąkała się z domu, nie przestaje być częścią swojego stada. Słowo o poginięciu mówi o stracie, ale zakłada też, że owca nadal należy do domu Izraela. Posłanie kieruje się więc do tych, którzy są blisko wspólnoty obietnic, choć zabłądzili. Ten fragment pokazuje, że misja ma kształt. Najpierw uczniowie dostają wskazanie, dokąd mają iść, a dopiero potem treść, którą mają głosić. Jasny kierunek nie ogranicza posłuszeństwa, lecz pozwala je wypełnić. Zadanie staje się wtedy realne, bo nie obejmuje wszystkiego naraz. W tym ograniczeniu jest spokój. Nie każde zadanie należy do każdego, a wierność zaczyna się od tego, co konkretnie zostało powierzone.

W tym poleceniu Jezus wyznacza Dwunastu konkretny kierunek: mają iść do „owiec, które poginęły z domu Izraela”. Wcześniej zakazuje im udawać się do pogan i do miast samarytańskich; zaraz potem posyła ich, by głosili bliskość królestwa niebieskiego. To szczególne zadanie uczniów na tym etapie, nie orzeczenie, że troska Boga kończy się na granicach Izraela. Obraz zagubionej owcy mówi o ludziach należących do wspólnoty, a jednak oddalonych, pominiętych albo pozbawionych drogi powrotu. Jezus nie zaczyna od tych, którzy mają największy prestiż czy wpływy. Kieruje uczniów ku tym, którzy wymagają odnalezienia. Ich misja nie polega na wywyższaniu siebie, lecz na niesieniu bliskości królestwa i uzdrowienia. Ten werset przypomina, że Boże wezwanie może mieć określony adres i czas. Wierność nie zawsze oznacza objęcie od razu całego świata; bywa uważnym zwróceniem się ku ludziom powierzonym danej misji. Zagubienie nie przekreśla przynależności: owce wciąż są nazwane owcami domu Izraela. W tej nazwie pobrzmiewa nadzieja powrotu.