Ewangelia Mateusza 10:10 – znaczenie i zastosowanie

Uczniowie mieli wyruszyć bez torby, bez zapasowej sukni i bez laski, czyli bez tego, co zwykle daje poczucie, że coś ma się w zanadrzu. Ten brak zabezpieczeń dotyka czegoś bardzo ludzkiego, czyli pragnienia, by mieć zapas na trudniejsze dni. Warto jednak pamiętać, że polecenie dotyczy konkretnego posłania, a nie ogólnej zasady życia każdego człowieka. Zdanie, które zamyka ten fragment, mówi o robotniku, czyli o kimś, kto pracuje dla innych: „Robotnik jest bowiem wart swojego pożywienia.” Jego utrzymanie nie jest tu łaską wyrwaną przypadkiem ani wstydliwą prośbą, lecz czymś, co przysługuje temu, kto oddaje swoje siły. Dla uczniów oznaczało to, że gościna, która ich przyjmie, nie będzie jałmużną, lecz udziałem w tym samym dziele. W tym widzę cichą pociechę: potrzeba pożywienia nie czyni człowieka mniej wartościowym. Nie jest to jednak obietnica, że każdy trud zostanie zawsze odwzajemniony ani że droga będzie wolna od głodu. Ewangelia Mateusza 10:10 wiąże dar z pracą i wzajemnością, w której jedni dają dach i chleb, a drudzy niosą słowo. Najgłębiej widać w tym, że służba i dzielenie się potrzebami należą do jednego ruchu wspólnoty, w którym nikt nie musi być ani samotnym żebrakiem, ani samowystarczalnym bohaterem.

Zakaz zabierania torby, zapasowej odzieży, sandałów i laski nie jest ogólną regułą, że wiara wymaga porzucenia wszelkiego zabezpieczenia. Jezus kieruje te słowa do Dwunastu, wysłanych z konkretną misją: mają głosić bliskość królestwa i bezinteresownie służyć uzdrowieniem. W tym kontekście ograniczenie bagażu oznacza zależność od gościnności tych, do których przychodzą. Zdanie „Robotnik jest bowiem wart swojego pożywienia” dopowiada ważny wymiar tej zależności. Przyjmowanie jedzenia nie jest zapłatą za cud ani kupowaniem przesłania. To uznanie, że posłani wykonują pracę, a wspólnota może uczestniczyć w tej misji, zapewniając im utrzymanie. Zarazem wcześniejsze „Za darmo otrzymaliście, za darmo dawajcie” wyklucza traktowanie daru Bożego jako towaru. Wskazówki o zatrzymaniu się w domu oraz o odejściu, gdy wieść nie zostanie przyjęta, pokazują, że gościnność nie jest wymuszana. Misja pozostaje darem, nie transakcją. Współczesne zastosowanie może dotyczyć zaufania i prostoty, lecz nie powinno zacierać pierwotnego adresata tych poleceń: Dwunastu wyruszających do Izraela. W Ewangelii Mateusza 10:10 zależność od innych nie osłabia misji; staje się częścią jej wspólnotowego charakteru.

Jezus wysyła uczniów w drogę i wymienia, czego nie mają zabierać: torby, zapasowej sukni, sandałów ani laski. Uzasadnienie pada w dalszej części: „Robotnik jest bowiem wart swojego pożywienia”. Ta myśl dotyczy sprawiedliwości wobec tego, kto pracuje dla innych. Ci, którzy głoszą Ewangelię, mogą liczyć na utrzymanie, a ci, do których idą, mają je zapewnić. Werset uczy też zaufania. Uczniowie nie mają budować zapasów na każdą ewentualność, bo ten, który ich posyła, troszczy się o ich potrzeby. Kiedy ktoś podejmuje posługę, nauczanie albo opiekę nad innymi, może łatwo zacząć liczyć wszystko, co posiada, i odkładać na czarną godzinę. Słowa Jezusa przypominają, że praca i zaufanie idą w parze. Nie trzeba jednak wyciągać z tego wersetu obietnicy, że każdy trud zostanie widocznie nagrodzony lub że misja zawsze przyniesie owoce. Jezus mówi o zasadzie uznanej za oczywistą, a nie o gwarancji sukcesu. Dalsze wersety mówią również o odrzuceniu, więc posłanie ma swoje realne granice. Ten fragment pokazuje, że wiara ma wymiar codziennego utrzymania. Troska o pożywienie nie jest sprzeczna z duchowym powołaniem, lecz staje się jego częścią.

Jezus kieruje te słowa do Dwunastu, wysyłanych, by głosili bliskość królestwa i służyli chorym. Zakaz zabierania zapasowej odzieży, sandałów czy laski nie jest ogólną regułą dla każdego chrześcijanina. Określa sposób tej konkretnej misji: uczniowie mają wyruszyć bez zabezpieczania się złotem i rzeczami na zapas, ufając, że znajdą gościnę i otrzymają pożywienie. Zdanie o robotniku i jego utrzymaniu przypomina, że służba nie odbiera prawa do przyjęcia tego, co konieczne. W tej prostocie jest miejsce na zależność od Boga i na więź z ludźmi. Posłaniec nie niesie wszystkiego sam; jego droga prowadzi przez domy, które mogą przyjąć pokój, i przez wspólnotę, w której dar spotyka się z gościnnością. Zarazem uczniowie nie mają sprzedawać tego, co otrzymali za darmo. Ich skromność nie oznacza pogardy dla potrzeb ciała, lecz uwolnienie misji od gromadzenia dla siebie. Jak droga bez ciężkiego bagażu, ten fragment ukazuje służbę, w której zaufanie i wzajemna troska idą razem. Odpowiedzialność za głoszenie nie wymaga samowystarczalności.