Ewangelia Jana 9:12 – znaczenie i zastosowanie

Ten krótki wers zawiera więcej napięcia, niż się z pozoru wydaje. Ludzie pytają o Jezusa, chcąc wiedzieć, gdzie On jest, a człowiek, który przed chwilą przejrzał, nie potrafi tego wskazać. Odpowiada prosto: „Nie wiem”. W tym zdaniu słychać spokój kogoś, kto nie musi udawać pewności, żeby być szczerym. Jego odpowiedź dotyczy jednego pytania, a mianowicie miejsca, w którym znajduje się Jezus. Nie obejmuje tego, co już się stało. W jedenastym wersie opowiada, jak poszedł, obmył się i przejrzał, więc wie, co dotknęło jego oczu, a nie wie, gdzie jest ten, kto to uczynił. Ta luka nie unieważnia dobra, które już otrzymał. Nie próbuje też udawać, że rozumie więcej, niż rozumie. Ta krótka, prosta odpowiedź pokazuje, że można być uczciwym wobec tego, czego jeszcze nie widać, i jednocześnie mocno stać na tym, co się już wydarzyło. W takiej szczerości jest spokój, który nie wymaga udawanej pewności. Dla człowieka, który przejrzał, „nie wiem” staje się częścią świadectwa, bo mówi prawdę zarówno o tym, co zna, jak i o tym, czego nie zna.

Pytanie „Gdzie On jest?” brzmi jak prośba o wskazanie miejsca, ale w tej scenie odsłania też granicę wiedzy uzdrowionego człowieka. Odpowiada: „Nie wiem”. Nie przypisuje sobie znajomości Jezusa, której jeszcze nie ma; mówi tylko tyle, ile wie. Kontekst podkreśla tę rzeczową prostotę. Wcześniej mężczyzna opisał, co Jezus zrobił i co sam uczynił: obmył się i przejrzał. Teraz nie potrafi wskazać, gdzie Jezus przebywa. Tekst nie mówi, czy chodzi o brak pamięci, czy o nieobecność Jezusa; nie należy więc dopowiadać przyczyny. Ważne jest, że uzdrowiony nie próbuje wypełnić luki domysłem. To świadectwo ma ograniczony zakres, ale jest wiarygodne właśnie dzięki tej uczciwości. W dalszej scenie przesłuchania inni będą spierać się o to, kim jest Jezus i czy Jego czyn pochodzi od Boga. Odpowiedź „Nie wiem” nie rozstrzyga jeszcze tych sporów. Pokazuje jednak, że można mówić prawdę o własnym doświadczeniu, nie udając pełnego zrozumienia. W Janowej opowieści poznanie Jezusa rozwija się stopniowo, a szczerość wobec tego, czego się nie wie, pozostaje ważnym początkiem.

Pytanie, które pada w Ewangelii Jana 9:12, wydaje się proste: „Gdzie On jest?” Odpowiedź człowieka, który przed chwilą odzyskał wzrok, jest jeszcze prostsza: „Nie wiem.” Jego słowa opisują to, co mieści się w zasięgu jego wiedzy. Ten krótki fragment pokazuje coś ważnego. Mężczyzna nie udaje wiedzy, której nie ma. Wie, co się z nim stało, i opisuje to wprost w Ewangelii Jana 9:11: kazano mu iść do sadzawki Siloam, obmył się i przejrzał. Nie wie jednak, gdzie teraz znajduje się Jezus, i nie dopowiada tego, czego nie widział. Ta szczerość ma w sobie spokój. Świadectwo nie musi obejmować wszystkiego, żeby było prawdziwe. Wystarczy mówić o tym, czego się doświadczyło. Dalsze wersety pokazują jednak, że taka prostota nie zawsze wystarcza innym. Wśród faryzeuszów powstał podział (Ewangelia Jana 9:16), a rozmowa o uzdrowieniu stała się napięta. Szczerość o własnej niewiedzy nie odbiera wartości temu, co człowiek już wie. Czasem właśnie ona chroni prawdę przed przesadą.

Po uzdrowieniu człowiek opowiada, co mu się przydarzyło: Jezus polecił mu obmyć się, a on odzyskał wzrok. Pytanie „Gdzie On jest?” kieruje uwagę ku Jezusowi, lecz odpowiedź pozostaje skromna: „Nie wiem”. Uzdrowiony nie udaje, że zna dalsze losy człowieka, który odmienił jego życie. Potrafi świadczyć o tym, co sam przeżył, ale nie rozporządza całą wiedzą. Jest w tej prostocie miejsce na prawdę. Spotkanie z działaniem Boga nie zawsze przynosi gotowe wyjaśnienia ani pewność, gdzie znaleźć Go w następnej chwili. Człowiek może rozpoznać dobro, które otrzymał, i zarazem nie rozumieć wszystkiego, co z niego wyniknie. To nie umniejsza świadectwa; przeciwnie, chroni je przed dopowiedzeniami. W dalszej scenie uzdrowiony zostaje zaprowadzony do faryzeuszów, a jego prosta relacja spotyka się z podziałem. Słowa „Nie wiem” nie zamykają więc opowieści. Wyznaczają jej uczciwy punkt wyjścia: wiara może mówić prawdziwie o otrzymanym świetle, nawet gdy droga Jezusa pozostaje częściowo niepoznana.