Ewangelia Jana 5:47 – znaczenie i zastosowanie

Te słowa padają po zdaniach o chwale i oskarżeniu, więc trudno nie usłyszeć w nich żalu. Słuchacze znali Pismo od dawna, a Jezus wskazuje, że Mojżesz „o Mnie bowiem on pisał” (Ewangelia Jana 5:46). Pytanie z Ewangelii Jana 5:47 brzmi bardziej jak wyraz zdziwienia i bólu niż jak wyrok. Słychać w nim smutek kogoś, kto widzi, że ludzie stoją blisko prawdy, a jednak nie potrafią się do niej zbliżyć. Uczucie, które towarzyszy tym słowom, przypomina samotność w tłumie. Słuchacze mają Pismo, tradycję i autorytet, ale ich serce jest zajęte wzajemnym uznaniem, o którym mowa w Ewangelii Jana 5:44. Zaufanie wymaga odsłonięcia się, a odsłonięcie się bywa trudniejsze niż powtarzanie tego, co już zostało przyjęte przez innych. Jezus nie zamyka rozmowy i nie odsuwa od siebie tych, którzy nie rozumieją. Zostawia pytanie otwarte, jakby zakładał, że zaufanie dojrzewa powoli i potrzebuje czasu. Ten fragment pokazuje, że wiara zaczyna się tam, gdzie serce pozwala usłyszeć Boga także w tym, co od dawna ma się w rękach.

Werset ten zamyka argument Jezusa skierowany do ludzi, którzy powołują się na Mojżesza, a zarazem nie przyjmują Jego świadectwa. „Jego pismom” odnosi się do Mojżesza wspomnianego w poprzednich zdaniach: Jezus mówi, że Mojżesz pisał o Nim. Pytanie nie przeciwstawia więc Biblii słowom Jezusa. Pokazuje raczej, że odrzucenie Jezusa ujawnia problem z odczytaniem Pism, na których Jego rozmówcy opierają swoją nadzieję. Kluczowe rozróżnienie dotyczy znajomości tekstu i wiarygodnego przyjęcia jego świadectwa. Można powoływać się na autorytet Mojżesza, a jednak nie pozwolić, by jego pisma prowadziły do wniosku, który Jezus z nich wyprowadza. W kontekście Janowej Ewangelii nie chodzi o brak informacji, lecz o napięcie między deklarowaną wiernością a odmową rozpoznania, kim jest Jezus. Słowa „jak moim słowom będziecie wierzyli?” nie są ogólną oceną wszystkich czytelników Biblii ani prostą obietnicą, że samo poznanie Pism prowadzi do wiary. To pytanie odsłania niespójność konkretnych słuchaczy: skoro nie ufają świadectwu Mojżesza odczytanemu przez Jezusa, ich odrzucenie Jego słów nie daje się wyjaśnić brakiem zgodności między nimi a Pismem.

Jezus kończy ten fragment zdaniem, które łatwo przeczytać zbyt szybko: „Jeżeli jednak jego pismom nie wierzycie, jak moim słowom będziecie wierzyli?” Słowo „jednak” łączy je z wcześniejszym zdaniem, w którym Jezus mówi, że Mojżesz pisał o Nim (Ewangelia Jana 5:46). Nie chodzi więc o dwa autorytety, które można wybierać według upodobania. Ten sam Bóg mówi przez Prawo i przez słowa Syna, a zaufanie do jednego z tych głosów nie może być obojętne wobec drugiego. Jezus nie zarzuca słuchaczom braku ciekawości religijnej. Wskazuje natomiast na serce, które szuka uznania u ludzi i nie szuka chwały pochodzącej od Boga (Ewangelia Jana 5:44). Takie serce łatwo znajdzie powody, by odsunąć słowa, które wymagają zmiany. Tekst pokazuje też pewną logikę. Człowiek, który deklaruje zaufanie Bogu, a odrzuca Pismo, może zacząć wybierać fragmenty wygodne dla siebie. Słowa Jezusa stają w ciągu tego, co Mojżesz zapowiedział. Dlatego wierność Pismu i wiara w Chrystusa prowadzą do tego samego źródła i nie rywalizują ze sobą.

W Ewangelii Jana 5:47 Jezus stawia pytanie ludziom, którzy powołują się na pisma Mojżesza, a nie przyjmują Jego świadectwa. Nie chodzi o przeciwstawienie Pisma i Jezusa. Jezus wskazuje, że czytanie tych pism powinno prowadzić ku Temu, o którym Mojżesz pisał. Ich deklarowana ufność zostaje więc poddana próbie: czy rozpoznają Boże działanie, gdy nie odpowiada ono ich oczekiwaniom ani nie przynosi ludzkiego uznania? W bezpośrednim kontekście Jezus mówi o świadectwie Ojca i o chwale, której ludzie szukają u siebie nawzajem. To nadaje pytaniu wymiar głębszy niż spór o interpretację: chodzi także o to, komu człowiek pozwala potwierdzać swoją wartość. Pytanie Jezusa ma ciężar, ale odsłania rozbieżność między znajomością świętych słów a gotowością, by pozwolić im skierować serce ku prawdzie. Można strzec tekstu jak zamkniętej księgi, a zarazem nie usłyszeć wezwania, które przez niego przychodzi. Biblia nie jest ozdobą religijnej tożsamości ani narzędziem potwierdzania własnej pozycji. Jest świadectwem prowadzącym ku Chrystusowi. Wiara nie polega jedynie na posiadaniu właściwych słów o Bogu. Ujawnia się w rozpoznaniu, że Bóg przemawia w Jezusie, i w przyjęciu tego świadectwa ponad ludzką chwałę.