Ewangelia Jana 5:6 – znaczenie i zastosowanie

Jezus zauważa człowieka, który od dawna leży przy sadzawce, i zadaje mu pytanie, które na pierwszy rzut oka wydaje się zbyt proste: „Czy chcesz wyzdrowieć?” (Ewangelia Jana 5:6). Z wcześniejszego wersetu wiemy, że ten mężczyzna cierpi od trzydziestu ośmiu lat (w Ewangelii Jana 5:5). Po tak długim czasie pragnienie zdrowia bywa kruche, bo nadzieja, która przez lata nie przynosi skutku, potrafi zamykać się w ciszy i ostrożności. Dlatego pytanie Jezusa nie brzmi jak sprawdzian ani wyrzut. Dotyczy tego, co w człowieku wciąż żywe, zanim ktokolwiek cokolwiek zrobi. Mężczyzna nie odpowiada ani „tak”, ani „nie”. Opisuje swoją sytuację: nie ma nikogo, kto by go wprowadził do wody, a gdy sam próbuje, ktoś wyprzedza go. W tej odpowiedzi słychać zarówno zmęczenie, jak i tęsknotę za pomocą. Jezus nie omija tej skargi, ale wchodzi w jej środek. Ten werset ukazuje Boga, który zwraca się do człowieka z uwagą, zaczynając od prawdziwego pragnienia, a nie od pośpiechu. Być może właśnie w takiej rozmowie zaczyna się droga do zdrowia, zanim jeszcze widać jej pierwsze owoce.

Pytanie Jezusa brzmi zaskakująco, bo człowiek od trzydziestu ośmiu lat choruje, a jego położenie wydaje się oczywiste. Jednak Jezus nie zakłada, że widzi całą jego wolę ani że samo pragnienie uzdrowienia usuwa bezradność. W odpowiedzi chory nie mówi wprost „tak”; opisuje przeszkodę: nie ma nikogo, kto pomógłby mu dotrzeć do sadzawki, a inni go wyprzedzają. Kluczowe rozróżnienie dotyczy więc pytania Jezusa i wyjaśnienia chorego. Jezus pyta o pragnienie, lecz nie uzależnia pomocy od tego, czy człowiek potrafi sam znaleźć drogę do uzdrowienia. Zaraz potem nakazuje mu wstać, zabrać posłanie i chodzić; tekst mówi, że wyzdrowienie następuje natychmiast. Nie jest to obietnica, że każda choroba ustąpi na życzenie ani że brak uzdrowienia świadczy o braku wiary. To konkretne wydarzenie w Ewangelii Jana. Scena pokazuje także, że Jezus dostrzega człowieka pośród wielu chorych i zna długość jego oczekiwania. Jego pytanie otwiera rozmowę, ale nie przerzuca na chorego odpowiedzialności za cud. W tej historii uzdrowienie wypływa z działania Jezusa, nie ze sprawności chorego w rywalizacji o dostęp do wody.

Jezus nie pyta chorego o przyczyny jego cierpienia. Pyta wprost: „Czy chcesz wyzdrowieć?” (Ewangelia Jana 5:6). Mężczyzna leży przy sadzawce od trzydziestu ośmiu lat, wśród wielu chorych czekających na poruszenie wody. Pytanie zakłada, że pragnienie zmiany trzeba najpierw zobaczyć i nazwać. Po wielu latach człowiek może tak przywyknąć do swojego położenia, że zmiana wydaje się groźniejsza niż samo leżenie. Chory nie odpowiada wprost. Mówi o tym, czego mu brakuje: nie ma nikogo, kto by go wniósł do wody. Jezus nie czeka jednak, aż przeszkody znikną. Kieruje do chorego słowo, które wymaga ruchu: „Wstań, weź swoje łóżko i chodź!” (Ewangelia Jana 5:8). Uzdrowienie zbiega się tu z gotowością, by podnieść się z dotychczasowego miejsca. Ten fragment nie obiecuje, że każda długa choroba minie od razu. Pokazuje jednak, że Jezus rozpoznaje długie czekanie i zwraca się do człowieka, który w nim trwa. Pytanie o pragnienie pozostaje otwarte dla każdego, kto przestał wierzyć, że cokolwiek może się zmienić.

Przy sadzawce Betesda Jezus nie przechodzi obojętnie obok człowieka, który od trzydziestu ośmiu lat cierpi. Widzi go leżącego i wie, że czeka już długo. Zanim padnie wezwanie do wstania, pojawia się pytanie: „Czy chcesz wyzdrowieć?”. Jezus nie traktuje chorego jak kolejnego z tłumu ani nie sprowadza jego życia do choroby. W tym pytaniu jest miejsce na głos człowieka. Odpowiedź chorego mówi o samotności i o tym, że inni go uprzedzają. Nie brzmi jak proste „tak” lub „nie”; ukazuje świat, w którym od dawna trudno mu dotrzeć do tego, na co czeka. Jezus jednak słyszy go i zwraca się do niego osobiście. Długość oczekiwania nie wyznacza granic temu, co może uczynić Jezus. W tej scenie uzdrowienie następuje po Jego słowie, lecz opowieść nie obiecuje, że każda choroba ustąpi ani że stanie się to w określonym czasie. Pokazuje natomiast Chrystusa, który dostrzega człowieka pośród cierpiących i spotyka go w jego konkretnym położeniu. Słowo „wstań” brzmi tu jak początek życia, którego człowiek sam nie potrafił sobie otworzyć.