Ewangelia Jana 5:5 – znaczenie i zastosowanie

Ta krótka informacja wprowadza nas w historię człowieka, którego znamy przede wszystkim przez czas. Trzydzieści osiem lat to niemal całe dorosłe życie, a Ewangelista nie podaje ani imienia, ani szczegółów samej choroby. Zostaje po nim liczba i obraz kogoś, kto od tak dawna żyje w oczekiwaniu wśród innych chorych, niewidomych i kulawych. Długo trwające cierpienie potrafi zmienić również sposób patrzenia na dni i na nadzieję. Tekst nie mówi, co ten człowiek czuł, ale sama miara lat pozwala zobaczyć, jak wiele wytrwałości mieści się w zwykłym, cichym trwaniu. Z zewnątrz takie życie łatwo wziąć za tło, za coś, co po prostu jest, tymczasem za każdym rokiem stoi konkretna, ciężka codzienność. W Ewangelii Jana 5:6 Jezus dostrzega tego leżącego i poznaje, jak długo już czeka. Razem z tym wersem zdanie o trzydziestu ośmiu latach pokazuje, że czas przeżyty w chorobie nie zostaje niezauważony. Ten człowiek nie znika w tłumie chorych, bo jego historia zostaje w Piśmie wyraźnie zapisana. Ten fragment zostawia spokojną myśl, że długie oczekiwanie nie jest tym samym co bycie pominiętym.

Jan podaje jeden szczegół, który nadaje scenie ciężar: choroba trwała trzydzieści osiem lat. Nie znamy jej przyczyny, nie wiemy też, ile lat miał ten człowiek ani jak wyglądało jego życie przed chorobą. Tekst nie pozwala więc zamienić jego cierpienia w prostą lekcję o błędach, wierze czy wytrwałości. Pokazuje raczej długotrwałą bezradność pośród wielu innych chorych zgromadzonych przy sadzawce. Kluczowe jest zestawienie tej długiej historii z uwagą Jezusa. W następnym wersecie Jezus widzi leżącego człowieka i wie, że czeka już długo. Opowieść nie przedstawia go jako anonimowego elementu tłumu: jego wieloletnie położenie zostaje dostrzeżone. To ważne, bo otoczenie opisuje rywalizację o uzdrowienie, w której pierwszy korzysta z poruszenia wody. Chory wyjaśnia później, że nie ma nikogo, kto pomógłby mu wejść do sadzawki. Sam werset 5 nie mówi jeszcze o uzdrowieniu ani nie wyjaśnia, dlaczego nastąpiło właśnie wtedy. Ustanawia jednak miarę oczekiwania: trzydzieści osiem lat. W dalszej scenie inicjatywa należy do Jezusa, nie do szybkości chorego. Długość cierpienia nie jest dla Niego powodem, by człowieka przeoczyć.

Ewangelia Jana 5:5 nie zaczyna się od cudu. Zaczyna się od prostego zdania: „Znajdował się tam pewien człowiek, który już od trzydziestu ośmiu lat cierpiał na swoją chorobę”. Tekst nie tłumaczy, jak ten człowiek tam trafił ani kto mu pomagał. Podaje tylko liczbę lat i fakt. Ta prostota ma znaczenie praktyczne. Po latach choroba staje się rytmem dnia i miejscem, w którym człowiek przebywa. Ewangelista nie wymienia jego imienia, mówi o nim przez chorobę. Sam chory, odpowiadając Jezusowi w Ewangelii Jana 5:7, mówi o konkretnym braku: nie ma człowieka, który by go wprowadził do sadzawki. Jego słowa są realistyczne i bardzo konkretne. Tekst nie mówi, że czekanie było winą tego człowieka ani że ktoś zawinił jego stanowi. Nie wyjaśnia też, dlaczego sadzawka przez tyle lat nie przyniosła mu ulgi. Zostawia to otwarte, dzięki czemu opis z tego wersetu pozostaje tym, czym jest: zapisem długiego czekania. Ewangelia pokazuje jednak, że Jezus zauważa tego człowieka w samym środku tego czekania. Gdy go zobaczył i poznał, że czeka już długo, to On pierwszy się do niego odezwał. Ten szczegół ma wagę: długie lata czekania nie umykają uwadze Jezusa.

Trzydzieści osiem lat mieści się w jednym zdaniu, lecz za nim rozciąga się niemal całe życie. Ewangelia nie podaje imienia chorego ani przyczyny jego cierpienia. Nie czyni z choroby znaku winy ani dowodu słabej wiary. Pozostawia człowieka takim, jakim go zastaje: długo cierpiącym, leżącym pośród wielu innych. Przy sadzawce Betesda chorzy czekają na poruszenie wody, jakby nadzieja zależała od chwili i od tego, kto zdoła wejść pierwszy. W tym tłumie Jezus zauważa właśnie tego człowieka. Następny werset mówi, że Jezus wie, jak długo trwa jego oczekiwanie. Czas, który dla otoczenia mógł stać się zwykłym tłem, nie jest dla Jezusa niewidzialny. Ta liczba nie obiecuje, że każda długa choroba zakończy się uzdrowieniem w taki sam sposób. Opowiada o konkretnym spotkaniu, w którym Jezus zwraca się do człowieka pośród jego bezradności. W kolejnych słowach nie każe mu najpierw wyjaśnić przeszłości. Pyta, czy chce wyzdrowieć. Długość cierpienia nie zamyka tej historii; spotkanie z Jezusem otwiera w niej nową możliwość. Nadzieja rodzi się tu nie z przewagi nad innymi, lecz z tego, że człowiek zostaje dostrzeżony.