Ewangelia Jana 5:46 – znaczenie i zastosowanie

W Ewangelii Jana 5:46 Jezus mówi do ludzi, którzy znają Pismo, szanują Mojżesza i ufają mu jako najważniejszemu świadkowi Bożego prawa. Właśnie dlatego Jego słowa brzmią tak poważnie: uznaje to, czemu ci ludzie ufają, i wskazuje, dokąd to zaufanie prowadzi. Zdanie „Gdybyście jednak uwierzyli Mojżeszowi, to byście i Mnie uwierzyli. O Mnie bowiem on pisał.” pokazuje wiarę jako ruch serca, który idzie za słowem aż do osoby, o której ono mówi. W sąsiednich wersetach mowa o szukaniu chwały od ludzi zamiast od Boga oraz o Mojżeszu, w którym ludzie pokładają nadzieję, więc zaufanie wobec Pisma zostaje tu pokazane w swoim prawdziwym kierunku. Jest w tym coś pokornego. Przywiązanie do Pisma może być szczere i głębokie, a mimo to pozostać zamknięte na to, do czego ono prowadzi. Jezus nie odbiera tej wierności wartości, lecz pokazuje, że prawdziwe zaufanie do Bożych słów powinno płynąć dalej, aż do Niego. Tekst może być trzymany mocno przez całe życie i nie doprowadzić do tego, kto w nim jest najważniejszy. Ten werset przypomina, że samo przywiązanie do Pisma nie wystarcza, jeśli nie prowadzi do Chrystusa.

Werset Jana 5:46 nie przeciwstawia Mojżesza Jezusowi; Jezus przedstawia Mojżesza jako świadka, którego prawdziwe przyjęcie powinno prowadzić do rozpoznania Jego samego. Bezpośrednim tłem jest uzdrowienie w szabat, po którym rozmowa dotyczy tożsamości i autorytetu Jezusa. Jezus mówi o ludziach, którzy chlubią się nadzieją pokładaną w Mojżeszu, a zarazem Go nie przyjmują. Problemem nie jest więc brak znajomości Pisma, lecz rozbieżność między deklarowanym zaufaniem a odczytaniem, które nie rozpoznaje jego celu. Sformułowanie „o Mnie bowiem on pisał” wskazuje na ciągłość: posłannictwo Jezusa nie pojawia się obok historii Izraela ani wbrew niej. Jego sens należy odczytywać w świetle świadectwa zawartego w Pismach Mojżesza. W tradycjach chrześcijańskich różnie wskazuje się, które teksty Mojżeszowe są tu szczególnie ważne; sam werset nie wymienia jednego konkretnego fragmentu. Nie należy więc sprowadzać go do twierdzenia, że każdy szczegół Pięcioksięgu jest bezpośrednią przepowiednią o Jezusie. Werset stawia zarazem kryterium lektury: samo powoływanie się na Biblię nie gwarantuje, że jej przesłanie zostało przyjęte. W ujęciu Jana wiara w Mojżesza i wiara w Jezusa nie są konkurencyjnymi lojalnościami, lecz powinny pozostawać spójne.

Jezus nie mówi tu tylko o znajomości Pism. Jego słuchacze znali księgi Mojżesza, cenili je i, jak wskazuje Ewangelia Jana 5:45, pokładali w nim nadzieję. Mimo to Jezus przypomina, że Mojżesz pisał o Nim, a więc wierność Mojżeszowi ma prowadzić dalej, do Chrystusa. Słowa „Gdybyście jednak uwierzyli Mojżeszowi, to byście i Mnie uwierzyli. O Mnie bowiem on pisał.” łączą dwie wierności w jeden ruch. Nie ma tu rywalizacji między Prawem a Jezusem, bo Mojżesz sam zapowiada przyjście Tego, który miał przyjść. Kto słucha go uważnie, zostaje poprowadzony ku Temu, o którym mówił. Najmocniej działa tu obraz człowieka, który zna każdy rozdział i potrafi się na nich powoływać, a mimo to zatrzymuje się przed tym, co te teksty wskazują. Ewangelia Jana 5:47 pokazuje, że brak wiary w pisma przekłada się na brak wiary w słowa Jezusa. Pismo nie kończy się na literze. Ma prowadzić do spotkania z żywym Bogiem.

Jezus nie stawia Mojżesza przeciwko sobie. W Ewangelii Jana 5:46 mówi do tych, którzy powołują się na Mojżesza, że jego świadectwo prowadzi ku Niemu: „O Mnie bowiem on pisał”. Wierność Pismu nie kończy się więc na szacunku dla dawnych słów. Otwiera się na rozpoznanie Tego, o którym te słowa świadczą. W tym fragmencie Jezus mówi o ludziach, którzy nie przyjęli Go, choć twierdzili, że pokładają nadzieję w Mojżeszu. Wskazuje także na pragnienie wzajemnego uznania, które może przesłonić szukanie chwały pochodzącej od Boga. Nie jest to łatwy osąd rzucony z zewnątrz, lecz poważne pytanie o to, czy religijna pewność pozostaje otwarta na Boże działanie. Można widzieć tu światło przechodzące przez kolejne pokolenia: dawne świadectwo nie traci znaczenia, lecz prowadzi ku Chrystusowi. Czytanie Biblii staje się wtedy czymś więcej niż gromadzeniem słów i racji. Jest spotkaniem z obietnicą, która domaga się rozpoznania. Jezus nie odrywa wiary od jej korzeni; ukazuje, ku komu te korzenie sięgają.