Ewangelia Jana 5:38 – znaczenie i zastosowanie

Ta część rozmowy Jezusa z Jego słuchaczami dotyczy czegoś bardzo osobistego, mianowicie tego, czy Boże słowo naprawdę mieszka w człowieku. Jezus mówi, że Jego słowo nie trwa w tych, z którymi rozmawia, i wskazuje wyraźną przyczynę: „nie macie także Jego słowa, trwającego w was, bo wy nie uwierzyliście w Tego, którego On posłał”. Nie chodzi tu o brak znajomości Pisma, bo w Ewangelii Jana 5:39 ci sami ludzie badają Pisma, sądząc, że zawarte jest w nich życie wieczne. Różnica leży w zaufaniu, które pozwala słowu zamieszkać w sercu i stać się czymś więcej niż wiedzą. Ta myśl dotyka czegoś bardzo ludzkiego. Można znać wersety na pamięć, czytać je regularnie i mimo to czuć, że nie docierają do miejsca, w którym boli i w którym potrzeba bliskości. Taki stan nie musi być porażką. Może być raczej tęsknotą za spotkaniem, ponieważ według słów Jezusa Pismo prowadzi do Niego, a nie zatrzymuje się na kartach księgi. Fragment nie opisuje słowa jako martwego zapisu, lecz jako coś, co może trwać w człowieku. Nie gwarantuje jednak, że każde czytanie od razu przyniesie poczucie Bożej obecności. Wskazuje natomiast, gdzie szukać źródła tej obecności: w wierze w Tego, którego Ojciec posłał.

W Ewangelii Jana 5:38 Jezus nie zarzuca swoim rozmówcom braku dostępu do Pisma. W dalszych słowach mówi, że badają Pisma, a jednak nie chcą przyjść do Niego, choć właśnie one świadczą o Nim. Kluczowe rozróżnienie dotyczy więc znajomości słów Boga i ich trwałego przyjęcia. „Nie macie także Jego słowa, trwającego w was” — mówi Jezus, łącząc ten brak z niewiarą w Tego, którego Ojciec posłał. Nie jest to ogólne stwierdzenie, że każdy, kto w coś wątpi, odrzuca Boga. W tej scenie Jezus wskazuje konkretny rozdźwięk: rozmówcy powołują się na Pisma, lecz nie rozpoznają świadectwa, które prowadzi do Niego. Wcześniej wspomina o dziełach danych Mu przez Ojca i o świadectwie Ojca; werset 38 odsłania zatem problem nie braku świadectw, ale ich nieprzyjęcia. Samo studiowanie tekstu religijnego nie gwarantuje, że jego sens zapuści korzenie. Można znać słowa i używać ich jako potwierdzenia własnych przekonań, nie dopuszczając, by wskazywały poza siebie. W tym fragmencie trwałość słowa wiąże się z rozpoznaniem posłanego przez Boga Jezusa. Chodzi nie tylko o wiedzę o Piśmie, lecz o przyjęcie jego świadectwa.

„Nie macie także Jego słowa, trwającego w was, bo wy nie uwierzyliście w Tego, którego On posłał” (Ewangelia Jana 5:38). Ten werset pada w rozmowie z ludźmi, którzy dobrze znali Pisma. Badali je pilnie, a mimo to Jezus mówi, że Jego słowo w nich nie trwa. Zdanie jest krótkie, ale niesie wyraźny porządek. W Ewangelii Jana 5:39 czytamy, że Pisma świadczą o Jezusie, a w 5:40 słyszymy, że ludzie nie chcą przyjść do Niego, aby mieć życie. Brak wiary zostaje tu wskazany jako powód, dla którego słowo nie przebywa w człowieku. Nie chodzi więc tylko o wiedzę, lecz o zaufanie Temu, którego posłał Ojciec. Fragment chroni przed prostym przekonaniem, że dobra znajomość tekstu sama daje życie. Pismo ma prowadzić do Chrystusa, a nie zastępować Go. Gdy ktoś zna wersety, ale w trudnym dniu szuka pewności gdzie indziej, słowo bywa obecne w pamięci, lecz nie zakorzenia się w sercu. Jest tu również nadzieja. Słowo trwa w tych, którzy ufają posłanemu, więc zaufanie otwiera drogę do jego obecności. Pismo jest świadectwem, które wskazuje na żywą osobę.

W Ewangelii Jana 5:38 Jezus mówi do ludzi, którzy znają Pisma, a jednak nie przyjmują Tego, o którym Pisma świadczą. „Nie macie także Jego słowa, trwającego w was” — te słowa odsłaniają różnicę między obcowaniem ze słowem Bożym a pozwoleniem, by zamieszkało w sercu. Sama znajomość tekstu nie jest jeszcze zaufaniem Temu, którego Ojciec posłał. W dalszej części Jezus mówi, że Pisma dają świadectwo o Nim, lecz słuchacze nie chcą przyjść do Niego, aby mieć życie. W tym świetle niewiara nie jest jedynie sporem o dowody. Chodzi o spotkanie, które domaga się przyjęcia świadectwa i uznania, że życie przychodzi przez Jezusa. Słowo może być blisko, jak światło lampy widoczne w ciemnym pomieszczeniu, a mimo to nie rozjaśniać wnętrza, jeśli pozostaje się od niego odwróconym. Jezus nie mówi tu, że każda trudność w wierze świadczy o braku Bożej miłości. Wskazuje konkretnym słuchaczom, że ich odrzucenie Posłanego rozmija się ze świadectwem, które otrzymali. Werset stawia więc obok siebie Pismo i żywą osobę Jezusa: świadectwo osiąga swój cel, gdy prowadzi do Niego, źródła życia.