Ewangelia Jana 5:36 – znaczenie i zastosowanie

Jezus mówi tu o świadectwie, które jest od Jego słów mocniejsze. Świadectwo Jana Chrzciciela, lampy płonącej przez krótki czas, było ważne, ale nie trwało. Dzieła, które Ojciec dał Jezusowi do wykonania, mają inną wagę, bo wskazują na Posłanego, a nie tylko na kogoś, kto mówi o Nim z zewnątrz. Rozdział piąty opisuje sadzawkę Betesda, gdzie leżało mnóstwo chorych: niewidomych, kulawych i sparaliżowanych. Ewangelista nie traktuje ich jak tła, lecz jak ludzi z ciałem, które boli, i z nadzieją, która się zmęczyła. Tam, gdzie czeka się od lat, łatwo uwierzyć, że nic się nie zmieni, dlatego działanie w takim miejscu mówi o Bogu bardziej wyraziście niż najpiękniejsze zapewnienia. Warto zauważyć, że Jezus nie opiera swojej wiarygodności na tym, co sam o sobie powie. Odwołuje się do tego, co zostało Mu powierzone i co ma dokończyć. Jego wiarygodność wyrasta z posłuszeństwa Ojcu, a nie z własnego głosu. Dzieła stają się świadkiem cichszym, ale trwalszym niż słowa, bo dotykają konkretnego życia.

Jezus nie odrzuca świadectwa Jana, lecz wskazuje na świadectwo większe: dzieła, które Ojciec powierzył Mu do wykonania. Kluczowe rozróżnienie dotyczy tu nie liczby dowodów, ale ich źródła. Jan był „lampą, która płonie i świeci”, jednak jego rola pozostaje świadectwem człowieka. Dzieła Jezusa ukazują natomiast, że Jego misja pochodzi od Ojca. W kontekście rozdziału wypowiedź pada po uzdrowieniu chorego i sporze o działanie w szabat. Jezus nie przedstawia swoich czynów jako niezależnych osiągnięć ani jako sposobu zdobywania uznania. Mówi o dziełach danych Mu przez Ojca. Ich znaczenie polega więc na tym, że wskazują na posłanie Jezusa i odsłaniają zgodność Jego działania z wolą Ojca. To świadectwo nie działa jednak jak przymusowy dowód, który automatycznie prowadzi do wiary. W dalszej części rozdziału Jezus zarzuca słuchaczom, że badają Pisma, a nie chcą przyjść do Niego, by mieć życie. Problemem nie jest brak świadectwa, lecz zamknięcie się na jego sens. Jan, dzieła Jezusa i Pisma wskazują w tym samym kierunku: ku Temu, którego posłał Ojciec.

Jezus stawia swoje świadectwo ponad świadectwo Jana. Nie opiera go jednak na własnych słowach ani na ludzkim uznaniu, lecz na dziełach, które wykonuje. W Ewangelii Jana 5:36 podkreśla, że to Ojciec dał Mu te dzieła do wykonania. Jego działania nie są więc popisem ani sposobem na zdobycie sławy, lecz znakiem posłannictwa, które pochodzi od Boga. Różnica między Janem a tymi dziełami jest wyraźna. Jan był lampą, która płonęła i świeciła, a ludzie cieszyli się jego światłem przez krótki czas (Ewangelia Jana 5:35). Dzieła mają inną siłę, bo nie zależą od jednego człowieka ani od jednej chwili. Są widzialnym świadectwem, że Ojciec Jezusa posłał. Ten fragment nie kończy jednak sprawy samym widzeniem. Jezus mówi dalej o ludziach, którzy badają Pisma, a mimo to nie chcą przyjść do Niego, aby mieć życie (Ewangelia Jana 5:39-40). Świadectwo dzieł pozostaje mocne, ale wskazuje na Tego, który je czyni. Najgłębszy sens tego wersetu leży w ich źródle. Dzieła mówią o Jezusie, ponieważ Ojciec je Mu powierzył, a nie dlatego, że ludzie je oklaskują.

Świadectwo Jezusa ma kształt dzieł, które Ojciec dał Mu do wykonania. W kontekście rozdziału widać, że nie chodzi o abstrakcyjne znaki ani o pokaz siły: Jezus spotyka chorego przy sadzawce i przywraca mu zdrowie. Jego czyny odsłaniają, kim jest i skąd przychodzi. Są jak światło lampy Jana, lecz wskazują dalej, ku Ojcu, który posłał Syna. Jezus mówi o tym w sporze z ludźmi, którzy znają świadectwo Jana i badają Pisma, a jednak nie przychodzą do Niego, aby mieć życie. W słowach „abyście byli zbawieni” pobrzmiewa troska, nie potrzeba wygrania sporu. Świadectwo nie jest pułapką ani wymuszonym dowodem; zaprasza do rozpoznania źródła życia, choć można się od niego odwrócić. Dzieła Jezusa nie oddzielają Go od Ojca, lecz ukazują zgodność z Jego wolą. W tym znajduje się ich głęboka powaga: dobro dokonane wobec cierpiącego nie zatrzymuje spojrzenia na wykonawcy, lecz odsłania Bożą obecność i prowadzi ku życiu.