Ewangelia Jana 5:35 – znaczenie i zastosowanie

„On był lampą, która płonie i świeci, wy zaś chcieliście przez krótki czas radować się jego światłem.” Jezus mówi o Janie Chrzcicielu z wyraźnym uznaniem, a zarazem zauważa, jak krótko trwała radość tych, którzy chcieli się nią cieszyć. W tych słowach słychać coś bardzo ludzkiego. Radość bywa gorąca, lecz nie trwa długo, a serce często pragnie się nią nacieszyć właśnie wtedy, gdy blask jest najbardziej widoczny. Jezus nie gani tej radości. Wcześniej nazwał świadectwo Jana prawdziwym, a samego Jana światłem. Lampa jednak nie jest słońcem, a jej krótki blask miał prowadzić ku Temu, o którym Jan świadczył. Krótki czas nie oznacza tu fałszu. Pokazuje raczej, że nawet dobre i szczere światło ludzkiego świadka ma swój czas. Dalsza część rozdziału mówi o świadectwie większym, o dziełach, które Ojciec dał Jezusowi do wykonania. Jak mówi Ewangelia Jana 5:39, również Pisma Święte o Nim świadczą, a trwała wiara nie opiera się na samym zachwycie. Ten werset przypomina, że radość z dobrego człowieka może być szczera i zarazem krótka. Lampa płonie dla tych, którzy w jej świetle dostrzegają drogę dalej.

Obraz lampy określa rolę Jana, a zarazem jej granice. Jan „płonie i świeci”: jego świadectwo przyciąga uwagę i rozjaśnia, kim jest Jezus. Nie jest jednak źródłem światła ani głównym świadkiem w sporze o tożsamość Jezusa. W dalszych słowach rozdziału Jezus wskazuje na świadectwo swoich dzieł i Ojca. Świadectwo Jana ma znaczenie, ale prowadzi poza niego samego. Słuchacze przez krótki czas radowali się światłem Jana. Jezus nie neguje tej radości ani prawdziwości jego misji. Ujawnia jednak jej ograniczoną trwałość: chwilowe zainteresowanie świadkiem nie musi oznaczać przyjęcia prawdy, ku której świadek kieruje uwagę. Radość z jasnego głosu może pozostać powierzchowna, jeśli nie prowadzi do rozpoznania Tego, o którym ten głos świadczy. W kontekście rozmowy nie chodzi więc o pochwałę Jana dla niej samej. Jezus przypomina o nim ze względu na zbawienie swoich słuchaczy, ale nie opiera swojej tożsamości na ludzkim uznaniu. Lampa spełnia zadanie, gdy wskazuje drogę; jej blask nie powinien przesłonić światła, które objawia.

Jezus nazywa Jana Chrzciciela lampą. Lampa świeci, bo ktoś ją zapalił, a jej blask widać z daleka. W Ewangelii Jana 5:35 czytamy: „On był lampą, która płonie i świeci, wy zaś chcieliście przez krótki czas radować się jego światłem.” Najważniejsze jest tu określenie „przez krótki czas”. Tekst nie podaje przyczyny, dla której ta radość była krótka. Wyraźnie jednak odróżnia cieszenie się światłem od pójścia za nim. W Ewangelii Jana 5:33 Jan daje świadectwo prawdzie, a w Ewangelii Jana 5:36 Jezus wskazuje na świadectwo większe od Janowego, czyli na dzieła, które Ojciec Mu dał do wykonania. Może to wyglądać tak: ktoś chętnie słucha mocnego kazania, bo daje mu ono ciepło i nadzieję, ale jego codzienne wybory niewiele się zmieniają. Blask go poruszył, lecz nie stał się dla niego drogą. Ten werset pokazuje, że dobre świadectwo ludzi ma swoje miejsce, ale nie zastępuje tego, na kogo wskazuje. Lampa jest ważna właśnie dlatego, że prowadzi wzrok dalej.

Jan był lampą: jego świadectwo rozjaśniało drogę ku Jezusowi, ale nie było samym źródłem światła. Jezus przypomina słuchaczom, że przez pewien czas cieszyli się światłem Jana, a jednak jego świadectwo nie doprowadziło ich do trwałego rozpoznania Tego, którego posłał Ojciec. W obrazie lampy jest i dar, i kruchość. Lampa płonie, by służyć innym; jej blask jest realny, lecz ograniczony. Jan wskazywał prawdę, ale Jezus nie opiera swojej tożsamości na ludzkim uznaniu. W dalszych słowach odwołuje się do dzieł powierzonych Mu przez Ojca oraz do świadectwa Ojca. Tak staje się widoczne, że światło Jana miało prowadzić dalej, ku Temu, w którym spotykają się słowa i czyny Boga. Krótka radość z jasności nie jest jeszcze tym samym co przyjęcie prawdy. Można zachwycić się świadkiem, jego odwagą albo klarownością, a zarazem zatrzymać się przy nim. Ewangelia nie umniejsza Jana. Ukazuje raczej jego właściwe miejsce: wierną lampę, której blask nie skupia uwagi na sobie, lecz pomaga rozpoznać większe światło.