Ewangelia Jana 5:40 – znaczenie i zastosowanie

Ewangelia Jana 5:40 mówi o odmowie, która nie wynika z niewiedzy. Wcześniej Jezus wskazuje, że Pisma dają o Nim świadectwo (Ewangelia Jana 5:39), a słuchacze badają je uważnie, bo sądzą, że w nich jest życie wieczne. Wiedzą więc dużo, a mimo to nie chcą przyjść do Niego, aby mieć życie. Przeszkodą okazuje się serce, które potrafi trzymać się tego, co znane, i jednocześnie boi się zbliżyć do Tego, kto wypełnia to, co zapowiadają Pisma. Dalsze słowa ukazują jeszcze jeden kłopot: szukanie chwały od ludzi zamiast chwały, która pochodzi od Boga (Ewangelia Jana 5:44). Ten obraz jest bliski wielu codziennym doświadczeniom, bo łatwo oprzeć poczucie własnej wartości na cudzym uznaniu i przez to oddalić się od źródła pokoju. Fragment nie opisuje jednak wszystkich ludzkich cierpień ani nie obiecuje, że każdy ból zniknie. Mówi o zaproszeniu i o wolności człowieka, który może na nie odpowiedzieć. W tym napięciu między zaproszeniem a oporem jest coś, co daje oddech: życie znajduje się w Jezusie, a nie w samej znajomości Pisma. Najtrudniejsze w tym zdaniu jest to, że bliskość z Nim wymaga odwagi, by oddać siebie i swoje pragnienia, nawet te, które wydają się bezpieczne.

„A przecież nie chcecie przyjść do Mnie, aby mieć życie” (Ewangelia Jana 5:40). Słowa Jezusa nie potępiają badania Pisma. W poprzednim wersecie mówi, że Pisma świadczą o Nim; problemem jest więc nie sama lektura, lecz rozdzielenie świadectwa od Tego, o którym ono mówi. To ważne rozróżnienie: można znać teksty religijne, a zarazem nie przyjąć ich wezwania. W kontekście Ewangelii Jana 5 Jezus wskazuje na swoje dzieła i na świadectwo Ojca, a mimo to Jego rozmówcy nie wierzą Temu, którego Ojciec posłał. Ich wiedza nie prowadzi do życia, bo pozostaje zamknięta na osobę Jezusa. „Przyjść do Mnie” oznacza tu więcej niż zainteresować się nauką Jezusa. W Ewangelii Jana życie wiąże się z wiarą w Niego i przyjęciem Go. Zarazem zdanie „nie chcecie” nazywa konkretną odmowę rozmówców; nie jest prostą diagnozą każdego człowieka ani wyjaśnieniem wszystkich trudności w wierze. Werset stawia więc obok siebie znajomość Pisma i odpowiedź na jego świadectwo. Pierwsza może pozostać bezowocna, jeśli nie prowadzi do Jezusa; jej celem nie jest sama erudycja, lecz życie, które On daje.

Ten werset pada w rozmowie z ludźmi, którzy bardzo starannie badali Pisma. Ewangelia Jana 5:39 wyjaśnia dlaczego: sądzili, że w nich zawarte jest życie wieczne. Jezus nie lekceważy tej wiedzy. Wskazuje jednak, że same Pisma nie wystarczą, jeśli nie prowadzą do Niego. Słowo „przecież” pokazuje, że Jezus mówi o czymś oczywistym, a mimo to pominiętym: „A przecież nie chcecie przyjść do Mnie, aby mieć życie”. Wiedza o Biblii może rosnąć, a człowiek może pozostawać daleko od Chrystusa. Ewangelia Jana 5:44 wskazuje kolejną przeszkodę. Ci ludzie szukali chwały od siebie nawzajem, a nie od Boga. Gdy zależy nam przede wszystkim na opinii otoczenia, łatwo czytać Pismo tak, by tylko potwierdzało nasze zdanie. Werset 40 wskazuje cel, którym jest życie, i drogę do niego, którą jest przyjście do Jezusa. Ta różnica wyznacza kierunek każdego studium Słowa: ma ono prowadzić do spotkania z Chrystusem, a nie kończyć się na znajomości tekstu.

„A przecież nie chcecie przyjść do Mnie, aby mieć życie”. W tych słowach Jezusa pobrzmiewa żal, ale także odsłania się napięcie całego fragmentu. Jego rozmówcy badają Pisma, szukając w nich życia wiecznego, a zarazem nie przyjmują Tego, o którym Pisma świadczą. Słowo wskazuje ku Jezusowi; nie jest zamkniętym skarbcem, który można posiąść bez spotkania z Nim. Wcześniej Jezus mówi o dziełach powierzonych Mu przez Ojca, a potem o świadectwie Pisma. Jego wezwanie wyrasta więc z tego, kim jest i skąd przychodzi. „Przyjść” oznacza tu zwrócić się ku Niemu z ufnością, uznać w Nim Tego, którego posłał Ojciec. Życie nie jest nagrodą za bezbłędne rozumienie ani skutkiem religijnej aktywności samej w sobie. To zdanie nie pomniejsza wartości Pisma. Pokazuje raczej, że można czytać je uważnie, a jednak pozostać zamkniętym na jego świadectwo, gdy ważniejsze staje się uznanie ludzi niż chwała pochodząca od Boga. Jak otwarta księga, której słowa prowadzą poza jej karty, Pismo kieruje ku żywej osobie Chrystusa. W tej relacji Jezus przedstawia życie jako dar, do którego zaprasza, nie jako rzecz do zdobycia.