Ewangelia Jana 5:39 – znaczenie i zastosowanie

Jezus mówi te słowa do ludzi, którzy znali Pismo dokładnie i z uwagą je studiowali, przekonani, że w nim zawarte jest życie wieczne. Ich szukanie wyrasta z pragnienia czegoś trwałego, a nie z obojętności. „Badacie Pisma, ponieważ sądzicie, że w nich zawarte jest życie wieczne: to one właśnie dają o Mnie świadectwo” (Ewangelia Jana 5:39). Serce zatrzymuje się przy słowie „świadectwo”, bo wskazuje ono, że Pismo nie jest celem samym w sobie. Można czytać wers po wersie i wciąż czuć, że coś pozostaje za zasłoną. Jezus nie lekceważy tej gorliwości. Jednak w dalszych słowach (Ewangelia Jana 5:40) pokazuje, że zabrakło przyjścia do Niego, czyli osobistej bliskości, po którą sięgają księgi. W tym jest smutek, który nie oskarża od razu, lecz otwiera przestrzeń na spotkanie. Ten fragment mówi więc o Piśmie, które prowadzi poza siebie, ku Osobie, która daje życie. Właśnie w tym kierunku warto czytać Słowo, z tęsknotą, a nie tylko z wiedzą.

W Ewangelii Jana 5:39 Jezus nie odrzuca Pism: mówi, że składają o Nim świadectwo. Kwestionuje raczej sposób, w jaki Jego rozmówcy je czytają. Badają teksty, bo sądzą, że zawierają życie wieczne, lecz nie rozpoznają Tego, ku któremu świadectwo Pism prowadzi. W następnym wersecie Jezus ujmuje tę sprzeczność jasno: nie chcą przyjść do Niego, aby mieć życie. Kluczowe rozróżnienie dotyczy więc znajomości Pisma i odpowiedzi na jego świadectwo. Można starannie analizować tekst, a zarazem nie przyjąć jego sensu, gdy wskazuje on na Jezusa. Nie znaczy to, że studium jest daremne ani że sama wiedza religijna daje życie. W szerszym kontekście rozdziału Jezus przywołuje także swoje dzieła i świadectwo Ojca; Pisma nie występują jako odizolowany zbiór dowodów, lecz współbrzmią z tym świadectwem. Ten fragment nie przeciwstawia zatem Biblii Jezusowi. Ukazuje różnicę między traktowaniem świętych tekstów jak skarbu samego w sobie a rozpoznaniem ich zasadniczego kierunku. Pisma są świadkiem prowadzącym ku Chrystusowi, a nie celem, który można osiągnąć bez przyjęcia Tego, o którym mówią.

Jezus nie zakazuje badania Pisma. Mówi: „Badacie Pisma, ponieważ sądzicie, że w nich zawarte jest życie wieczne”. Jego słuchacze szukali życia w Piśmie. Jezus wskazuje jednak, że Pismo daje o Nim świadectwo. Jest więc drogowskazem, a nie celem samym w sobie. Zaraz potem stwierdza, że nie chcą przyjść do Niego, aby mieć życie (Ewangelia Jana 5:40). Ten fragment pokazuje, że można znać Pismo dokładnie i mimo to minąć Tego, o którym ono mówi. Wiedza o Biblii nie zastępuje spotkania z Chrystusem. Wcześniej Jezus wskazuje także na dzieła, które świadczą o Ojcu, który Go posłał (Ewangelia Jana 5:36). Świadectw jest więc kilka, a wszystkie prowadzą do jednego punktu. Jezus mówi też, że Jego słowo nie trwa w tych, którzy nie uwierzyli w Posłanego (Ewangelia Jana 5:38). Pismo wskazuje drogę, ale to serce decyduje, czy na nią wejdzie. Pismo prowadzi do Chrystusa, a życie wieczne otwiera się w przyjściu do Niego.

Jezus mówi do ludzi, którzy pilnie badają Pisma i szukają w nich życia wiecznego. Wskazuje jednak, że Pisma świadczą o Nim, a mimo to Jego słuchacze nie chcą przyjść do Niego, aby mieć życie. W tym napięciu pobrzmiewa poważne pytanie o to, czy znajomość świętych słów prowadzi do spotkania z Tym, o którym mówią. Pismo nie jest zamkniętym skarbcem, którego posiadanie samo w sobie daje życie. Jest świadectwem, które wskazuje dalej: ku Jezusowi, posłanemu przez Ojca. W sąsiednich słowach Jezus mówi o dziełach, które otrzymał do wykonania, i o świadectwie Ojca. Nie odrzuca więc badania Pism; odsłania jego cel. Można znać tekst i wciąż trzymać się od niego na bezpieczną odległość, jak ktoś, kto czyta opis źródła, lecz nie zbliża się do wody. Życie wieczne nie jest samą wiedzą o Bogu ani nagrodą za bezbłędną znajomość słów. W tej Ewangelii wiąże się z przyjściem do Jezusa i przyjęciem Jego świadectwa. Pisma stają się drogą ku życiu, gdy ich świadectwo nie zatrzymuje się na stronie, lecz prowadzi do Chrystusa.