Ewangelia Jana 5:23 – znaczenie i zastosowanie

Ta krótka myśl Jezusa łączy cześć oddawaną Synowi z czcią należną Ojcu. Wypowiedziana zostaje wprost: kto nie czci Syna, nie czci również Ojca, który Go posłał (Ewangelia Jana 5:23). Słowa te nie opisują dwóch osobnych nabożeństw, lecz jedno spojrzenie na Boga, w którym Ojciec poznaje się w Synu. Kontekst mówi o tym samym: Syn czyni to, co widzi u Ojca, a Ojciec miłuje Syna i pokazuje Mu wszystko, co sam czyni (Ewangelia Jana 5:19-20). Zapowiedź życia i sądu, którą Syn otrzymuje od Ojca, również nie stawia Go obok Ojca jak drugiego boga. Mówi raczej o władzy, która została Mu przekazana (Ewangelia Jana 5:21-22, 26-27). Dlatego cześć oddana Synowi nie odciąga od Ojca, lecz prowadzi do Niego. Fragment wiąże ją z wiarą w Tego, który posłał (por. Ewangelia Jana 5:24), a więc z postawą serca, które słucha i ufa. Ta myśl ma w sobie spokój. Cześć dla Syna staje się drogą powrotu do Ojca, a nie zasłoną, która od Niego odgradza.

Werset 23 stawia sprawę czci Syna jako sprawdzian rozumienia czci Ojca. Nie przedstawia dwóch konkurujących ze sobą adresatów: Ojciec posłał Syna, a oddawanie czci Synowi odpowiada czci oddawanej Ojcu. Odrzucenie Syna nie jest więc neutralnym wyborem innej drogi do Boga; według słów Jezusa oznacza odmowę czci Ojcu, który Go posłał. Bliski kontekst wyjaśnia, dlaczego to twierdzenie ma taką wagę. Jezus mówi o dziełach Ojca, które Syn także wykonuje, o dawaniu życia i o sądzie przekazanym Synowi. Cześć nie wynika tu jedynie z szacunku dla nauczyciela czy posłańca. Łączy się z wyjątkową relacją Syna z Ojcem i z powierzonym Mu działaniem. To zdanie nie zaciera różnicy między Ojcem a Synem: wprost mówi o Ojcu, który posyła, i Synu, który zostaje posłany. Zarazem nie pozwala sprowadzić Jezusa do kogoś, kogo można uznać za ważnego, a jednocześnie pominąć w wierze. W logice tego fragmentu stosunek do Syna ujawnia, czy rozpoznaje się działanie i autorytet Ojca.

Ten werset mówi o czci należnej Synowi na równi z czcią dla Ojca. Jezus uzasadnia to tym, kim jest i co czyni: Ojciec przekazał Mu sąd, a Syn ożywia tych, których chce (Ewangelia Jana 5:21-22). Uznanie Syna wynika więc z tego, kim On jest, a nie z dodatkowego obowiązku nałożonego na wierzącego. Cześć przejawia się w konkrecie. Widać ją w tym, co człowiek stawia na pierwszym miejscu, jak traktuje słowa Chrystusa i komu w praktyce powierza ważne decyzje. Ktoś, kto mówi o szacunku dla Boga, a w każdej sprawie kieruje się wyłącznie własnym zdaniem, pokazuje, że jego cześć ma wąski zakres. Wypowiedź kończy się zdaniem o wzajemnym związku: kto nie oddaje czci Synowi, nie oddaje czci Ojcu, który Go posłał. Oba rodzaje czci splatają się w jedną postawę wobec Boga objawionego w Jezusie. Ten fragment nie opisuje, jak wygląda każdy trudny dzień wierzącego. Ukazuje natomiast, kim jest Ten, którego Ojciec posłał i któremu powierzył sąd.

W Ewangelii Jana 5:23 cześć oddawana Synowi nie jest dodatkiem do czci Ojca ani konkurencją wobec niej. Jezus mówi o więzi tak ścisłej, że sposób przyjęcia Syna odsłania stosunek człowieka do Ojca, który Go posłał. Nie chodzi więc jedynie o uznanie nauczyciela czy podziw dla niezwykłego czynu. Cześć obejmuje zaufanie i uznanie, że w działaniu Syna objawia się działanie Ojca. Słowa te padają w szerszej wypowiedzi o życiu, sądzie i miłości Ojca do Syna. Ojciec przekazuje Synowi władzę ożywiania i sądzenia; dlatego cześć nie jest pustym gestem, lecz odpowiedzią na Tego, w którym spotykają się Boży dar życia i Boża prawda. Obraz posłańca może tu pomóc, jeśli pamięta się, że Jezus mówi o czymś głębszym niż zwykłe przedstawicielstwo: Ojciec i Syn nie są tą samą osobą, lecz Syn nie działa w oderwaniu od Ojca. Wers nie pozwala oddzielić pobożności wobec Boga od stosunku do Jezusa. W perspektywie wieczności właśnie w Nim człowiek staje wobec Ojca, który daje życie.